"குழந்தைகளை எப்படி வளர்க்க வேண்டும்?" என்ற கேள்விக்கு உலகில் ஒரே ஒரு சரியான பதில் இல்லை. ஒவ்வொரு குடும்பமும், ஒவ்வொரு நாட்டின் கலாச்சாரமும், ஒவ்வொரு சமூகமும் தனித்தனி முறையில் குழந்தைகளை வளர்க்கின்றன. ஆனால் சில நேரங்களில், வேறு ஒரு நாட்டின் வாழ்க்கை முறையை நேரில் பார்த்த பிறகுதான், நம்முடைய பழக்கவழக்கங்களைப் பற்றி புதிதாக சிந்திக்கத் தொடங்குகிறோம்.
அப்படிப்பட்ட ஒரு அனுபவத்தைப் பகிர்ந்துள்ளார் இந்திய மருத்துவரும், தாய்மையைப் பற்றி தொடர்ந்து எழுதிவரும் டாக்டர் சுக்மணி கும்பர். ஒரு மாத காலம் ஐரோப்பாவில் குடும்பத்துடன் பயணம் செய்த பிறகு, அங்குள்ள பெற்றோரிடம் பார்த்த சில குழந்தை வளர்ப்பு முறைகள் தன்னை மிகவும் கவர்ந்ததாகவும், அவற்றில் ஐந்து பழக்கங்களை தனது வாழ்க்கையிலும் பின்பற்ற முடிவு செய்துள்ளதாகவும் அவர் சமூக வலைதளத்தில் பகிர்ந்துள்ளார். அவரது பதிவு ஆயிரக்கணக்கான பெற்றோர்களிடம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது.
இந்தப் பதிவின் முக்கியத்துவம் என்னவென்றால், அவர் இந்திய பெற்றோரின் முறைகளை விமர்சிக்கவில்லை. மாறாக, குழந்தைகளை வளர்ப்பதில் சில எளிய அணுகுமுறைகள் நம்மிடமும் இருந்தால், குழந்தைகளின் தன்னம்பிக்கை, பொறுமை மற்றும் சமூகத் திறன்கள் மேலும் வளரக்கூடும் என்ற எண்ணத்தையே பகிர்ந்துள்ளார்.
அவர் குறிப்பிட்ட முதல் கருத்து பல பெற்றோர்களை சிந்திக்க வைத்துள்ளது. "குழந்தை உங்கள் உலகத்தின் மையமாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை" என்பதுதான் அது. பல குடும்பங்களில் குழந்தையை மையமாக வைத்தே எல்லா திட்டங்களும் மாற்றப்படுகின்றன. குழந்தைக்கு ஏற்ற இடங்களுக்கே செல்வது, அவர்களுக்காகவே தனியாக செயல்பாடுகளை திட்டமிடுவது போன்றவை அதிகமாக நடைபெறுகின்றன. ஆனால் ஐரோப்பாவில் பல பெற்றோர்கள் குழந்தைகளை தங்களது அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் இயல்பாக இணைத்துக் கொள்வதை அவர் கவனித்துள்ளார். காபி கடைகள், உணவகங்கள், ரயில் பயணங்கள், குடும்ப சந்திப்புகள் போன்ற இடங்களுக்கு குழந்தைகளையும் அழைத்துச் செல்வதன் மூலம், அவர்கள் பல்வேறு சூழல்களுக்கு தங்களை இயல்பாக மாற்றிக் கொள்ளக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்று அவர் கூறுகிறார்.
இரண்டாவது கருத்து இன்றைய டிஜிட்டல் காலத்தில் மிகவும் முக்கியமானது. "சலிப்பும் ஒரு நல்ல ஆசிரியர்தான்" என்பதே அவரது கருத்து. இன்று குழந்தை இரண்டு நிமிடம் அமைதியாக இருந்தாலே பெற்றோர் உடனடியாக மொபைல் போன், டேப்லெட் அல்லது பொம்மையை கொடுக்க முயற்சிக்கிறார்கள். ஆனால், சில நிமிடங்கள் எதுவும் செய்யாமல் இருப்பது குழந்தைக்கு தீங்கு விளைவிப்பதில்லை. மாறாக, அந்த நேரத்தில் அவர்களின் கற்பனை திறன் வேலை செய்யத் தொடங்குகிறது. புதிதாக ஏதாவது யோசிக்கிறார்கள். தங்களுக்குத் தாங்களே விளையாட்டை உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். பொறுமை, காத்திருக்கும் திறன் மற்றும் பிரச்சினைக்கு தீர்வு காணும் திறன் போன்றவை இப்படிப்பட்ட நேரங்களில்தான் வளர்கின்றன என்று அவர் விளக்குகிறார்.
மூன்றாவது விஷயம், உணவு மேசை ஒழுக்கம் மற்றும் பொது இடங்களில் நடந்து கொள்வது. "குழந்தைதானே..." என்று பல விஷயங்களை நாம் எளிதாக விட்டுவிடுகிறோம். ஆனால் ஐரோப்பாவில் சிறிய வயதிலிருந்தே குழந்தைகளுக்கு உணவு மேசையில் எப்படி அமர வேண்டும், மற்றவர்களை எவ்வாறு மதிக்க வேண்டும், உணவகங்களில் சத்தமாக நடந்து கொள்ளக்கூடாது, பொதுமக்கள் பயன்படுத்தும் இடங்களை சுத்தமாக வைத்திருக்க வேண்டும் போன்ற பழக்கங்கள் மெதுவாக கற்றுக்கொடுக்கப்படுவதை அவர் கவனித்துள்ளார். இது தண்டனையின் மூலம் அல்ல; தொடர்ந்து ஒரே மாதிரியான வழிகாட்டுதலின் மூலமே உருவாகிறது என்றும் அவர் கூறுகிறார்.
நான்காவது கருத்து பல இந்திய குடும்பங்களில் விவாதத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது. "உணவைப் பற்றிய பயத்தை உருவாக்காதீர்கள்" என்பதே அது. பல பெற்றோர்கள், ஐஸ்கிரீம், சாக்லேட், பிஸ்கட் போன்றவற்றை முற்றிலும் தடை செய்ய முயற்சிக்கிறார்கள். இதனால் குழந்தைகளுக்கு அந்த உணவுகள் மீது அதிக ஈர்ப்பு உருவாகும் வாய்ப்பும் இருக்கிறது. ஐரோப்பிய பெற்றோர்கள் பெரும்பாலும் "எல்லா உணவுகளும் அளவோடு இருக்க வேண்டும்" என்ற அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுவதாக அவர் கூறுகிறார். அதே நேரத்தில், குழந்தை ஆரோக்கியமான உணவை சாப்பிட வேண்டும் என்றால், முதலில் பெற்றோர்களே அதற்கு முன்னுதாரணமாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர் வலியுறுத்துகிறார். குழந்தைகள் நாம் சொல்வதை விட, நாம் செய்வதைத்தான் அதிகமாகக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
ஐந்தாவது மற்றும் மிகவும் உணர்ச்சிபூர்வமான கருத்து, குழந்தைகள் அழும் தருணங்களை எப்படி கையாள்கிறோம் என்பதைக் குறித்தது. உணவகம், பூங்கா அல்லது விமான நிலையம் போன்ற பொதுஇடங்களில் குழந்தைகள் அழத் தொடங்கினால், பல பெற்றோர்கள் உடனடியாக பதற்றமடைகிறார்கள். சிலர் குழந்தையை திட்டுகிறார்கள். சிலர் மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற கவலையில் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர் பார்த்த ஐரோப்பிய பெற்றோர்கள் மிகவும் அமைதியாக நடந்துகொண்டதாக கூறுகிறார். குழந்தையின் உணர்ச்சிகள் முதலில் வெளிப்படட்டும் என்று காத்திருந்து, பின்னர் அமைதியாக அவர்களுடன் பேசுவதை அவர் கவனித்துள்ளார். குழந்தை அழுவது ஒரு தவறான நடத்தை மட்டுமல்ல; அது ஒரு உணர்ச்சியின் வெளிப்பாடாகவும் இருக்கலாம் என்ற புரிதலே அந்த அணுகுமுறையின் அடிப்படையாக இருப்பதாக அவர் கூறுகிறார்.
இந்த ஐந்து கருத்துகளும் எல்லா குடும்பங்களுக்கும் ஒரே மாதிரியாக பொருந்த வேண்டிய அவசியமில்லை. ஒவ்வொரு நாட்டிற்கும், ஒவ்வொரு சமூகத்திற்கும் தனித்தனி கலாச்சாரமும் வாழ்க்கை முறையும் உள்ளது. இந்தியாவில் கூட்டு குடும்ப அமைப்பு, தாத்தா-பாட்டியின் பங்கு, அக்கம்பக்கத்தினரின் ஆதரவு போன்ற பல வலுவான அம்சங்கள் இன்னும் உள்ளன. அதேபோல், ஒழுக்கம், குடும்ப பாசம் மற்றும் உறவுகளுக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவமும் இந்திய குழந்தை வளர்ப்பின் பெரிய பலமாகும். ஆனால், நல்ல பெற்றோராக இருப்பது என்பது ஒரு நாட்டின் முறையை முழுவதுமாகப் பின்பற்றுவது அல்ல. உலகின் பல பகுதிகளில் இருக்கும் நல்ல அம்சங்களை எடுத்துக்கொண்டு, தங்கள் குடும்பத்திற்கு ஏற்ற வகையில் மாற்றிக் கொள்வதே சிறந்த அணுகுமுறையாக இருக்க முடியும். ஒரு நாட்டில் பார்த்த நல்ல பழக்கம், இன்னொரு நாட்டில் வாழும் குடும்பத்திற்கும் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம்.
இன்றைய பெற்றோருக்கு கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய வாய்ப்பு, உலகம் முழுவதிலிருந்தும் நல்ல அனுபவங்களை கற்றுக்கொள்ள முடிவதுதான். சமூக வலைதளங்கள், பயணங்கள் மற்றும் கலாச்சார பரிமாற்றங்கள் மூலம் பல புதிய சிந்தனைகள் நம்மை அடைகின்றன. அவற்றை கண்மூடித்தனமாக பின்பற்றாமல், நம் குடும்பத்தின் மதிப்புகளுடன் இணைத்து செயல்படுத்தினால், குழந்தைகளின் வளர்ச்சியில் நல்ல மாற்றங்களை உருவாக்க முடியும். குழந்தைகளை வளர்ப்பது என்பது விதிகளை கற்றுக்கொடுப்பது மட்டுமல்ல; வாழ்க்கையை வாழ கற்றுக்கொடுப்பதும்தான். சில நேரங்களில் அந்தப் பாடங்கள் நம் வீட்டிலிருந்தும் கிடைக்கும். சில நேரங்களில் ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு நாட்டின் சிறிய பழக்கவழக்கங்களிலிருந்தும் கிடைக்கலாம். அந்த நல்ல அம்சங்களை திறந்த மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்ளும் பெற்றோர்களே, அடுத்த தலைமுறையை மேலும் தன்னம்பிக்கையுடனும் பொறுப்புடனும் வளர்க்க முடியும்.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்