ஒரு குழந்தை அரை மணி நேரம் அமர்ந்து அழகாக ஓவியம் வரைகிறது. எல்லாம் முடிந்த பிறகு, அதில் ஒரு சிறிய கோடு சரியாக வரவில்லை என்று தெரிந்ததும், முழு ஓவியத்தையும் கிழித்துவிடுகிறது. மற்றொரு குழந்தை வீட்டுப்பாடத்தில் ஒரு பதில் தவறாகிவிட்டால், எழுதிய பக்கத்தையே அழித்துவிட்டு மீண்டும் எழுதத் தொடங்குகிறது. இதைப் பார்க்கும் பெற்றோருக்கு, “சின்ன விஷயத்துக்காக ஏன் இவ்வளவு கோபப்படுகிறான்?” என்ற கேள்வி வரலாம்.
ஆனால், இதுபோன்ற செயல்கள் அடிக்கடி நடந்தால், அதை வெறும் பிடிவாதமாக மட்டும் பார்க்காமல், குழந்தை தன்னைப் பற்றி எப்படி நினைக்கிறது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். சில குழந்தைகள் தாங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு வேலையும் மிகச்சரியாக இருக்க வேண்டும் என்று தங்களுக்குள் அதிக அழுத்தம் கொடுத்துக்கொள்கிறார்கள். சிறிய தவறைக்கூட ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் போகும்போது, அது அவர்களின் மனதில் இருக்கும் அதிகப்படியான எதிர்பார்ப்பின் வெளிப்பாடாக இருக்கலாம்.
நன்றாக செய்ய வேண்டும் என்று நினைப்பது தவறல்ல. ஒரு வேலையை சிறப்பாக முடிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் குழந்தையின் வளர்ச்சிக்கு உதவக்கூடும். ஆனால், “சிறப்பாக செய்ய வேண்டும்” என்பதிலிருந்து “சிறிய தவறு ஏற்பட்டாலும் நான் தோல்வியடைந்துவிட்டேன்” என்ற எண்ணத்துக்கு செல்லும்போதுதான் பிரச்சினை உருவாகிறது. உளவியல் ஆய்வுகளில் இதுபோன்ற தன்மையை முழுமையை நாடும் மனப்போக்கு என குறிப்பிடுகின்றனர்.
உதாரணமாக, ஒரு குழந்தை தனது எழுத்து அழகாக இல்லை என்பதற்காக மீண்டும் மீண்டும் ஒரு பக்கத்தை எழுதலாம். ஓவியத்தில் ஒரு பகுதி பிடிக்கவில்லை என்றால் முழுவதையும் கிழித்துவிடலாம். கணிதக் கணக்கில் முதல் முயற்சியிலேயே விடை வரவில்லை என்றால், “எனக்கு கணக்கு வராது” என்று முடிவு செய்யலாம். மற்ற குழந்தைகளின் படைப்புகளை பார்த்து, தன்னுடையதை உடனே குறைவாக மதிப்பிடலாம். இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் மீண்டும் மீண்டும் நடந்தால் பெற்றோர் அதை கவனிக்க வேண்டும்.
அதே நேரத்தில், ஒரு முறை ஓவியத்தை கிழித்ததற்காக குழந்தைக்கு ஏதோ பெரிய பிரச்சினை இருக்கிறது என்று முடிவு செய்துவிடக்கூடாது. குழந்தைகள் கோபம், சோர்வு, ஏமாற்றம் அல்லது அந்த நேரத்தில் ஏற்பட்ட மனநிலையின் காரணமாகவும் தங்களுடைய வேலையை அழிக்கலாம். கவலைப்பட வேண்டிய சூழ்நிலை என்பது ஒரே மாதிரியான நடத்தை தொடர்ந்து காணப்படும்போதுதான்.
குறிப்பாக, “தவறாகிவிடுமோ” என்ற பயத்தால் கடினமான விஷயங்களை முயற்சி செய்யாமல் இருப்பது, வேலை முழுமையாக இருக்க வேண்டும் என்று மீண்டும் மீண்டும் அழிப்பது, சிறிய தவறுக்கே அதிகமாக வருத்தப்படுவது, மற்றவர்களின் வேலையுடன் தன்னை ஒப்பிட்டு கொள்வது போன்ற அறிகுறிகளை பெற்றோர் கவனிக்கலாம். தவறு செய்தவுடன் “நான் இதை செய்யவே முடியாது” என்று குழந்தை தன்னைத் தானே குறை கூறுவதும் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.
குழந்தையின் இந்த மனப்போக்குக்கு பெற்றோர்களே காரணம் என்று நேரடியாக கூற முடியாது. குழந்தையின் இயல்பு, சுற்றுப்புற சூழல், பள்ளி அனுபவங்கள், சமூக எதிர்பார்ப்புகள் உள்ளிட்ட பல காரணிகள் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தலாம். இருப்பினும், குழந்தையின் தவறுகளுக்கு பெற்றோர் எப்படி பதிலளிக்கிறார்கள் என்பதும் முக்கியமானதாக இருக்கலாம். ஆய்வுகள், பெற்றோரின் அதிகப்படியான அழுத்தம் குழந்தைகளிடம் தங்கள்மீது இருக்கும் முழுமை எதிர்பார்ப்புடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம் என்பதைக் காட்டுகின்றன.
அதனால், குழந்தை ஓவியத்தை கிழித்துவிட்டால் “இவ்வளவு நேரம் செய்ததை ஏன் கிழித்தாய்?” என்று கோபப்படுவதற்குப் பதிலாக, “எந்தப் பகுதி உனக்கு பிடிக்கவில்லை?” என்று கேட்கலாம். “மீண்டும் முயற்சி செய்யலாமா? அல்லது கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்துவிட்டு பார்க்கலாமா?” என்று பேசலாம். இதன் மூலம் தவறு என்பது பயப்பட வேண்டிய விஷயம் அல்ல என்பதை குழந்தை மெதுவாக புரிந்துகொள்ளும்.
“அது பரவாயில்லை, நீ நன்றாக செய்திருக்கிறாய்” என்று மட்டும் தொடர்ந்து கூறுவதற்குப் பதிலாக, தவறை ஏற்றுக்கொண்டு அடுத்த முயற்சிக்கு செல்லும் பழக்கத்தையும் வளர்க்க வேண்டும். “எல்லாமே சரியாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை”, “தவறு செய்வது கற்றுக்கொள்வதன் ஒரு பகுதி” போன்ற வார்த்தைகள் குழந்தைக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தும்.
முக்கியமாக, குழந்தையின் மதிப்பை மதிப்பெண்கள், ஓவியத்தின் அழகு அல்லது வீட்டுப்பாடத்தின் நேர்த்தி ஆகியவற்றுடன் மட்டும் இணைக்காமல் இருப்பது அவசியம். முயற்சி, ஆர்வம், விடாமுயற்சி, புதிய விஷயங்களை முயற்சி செய்யும் துணிவு ஆகியவற்றையும் பெற்றோர் பாராட்ட வேண்டும். குழந்தை தவறு செய்தாலும் பெற்றோரின் அன்பு மாறாது என்ற நம்பிக்கை இருந்தால், தவறுகளை எதிர்கொள்ளும் மனத்துணிவும் வளரக்கூடும்.
ஒரு ஓவியத்தை கிழிப்பது மட்டும் பெரிய பிரச்சினைக்கான அடையாளம் அல்ல. ஆனால், தன்னுடைய வேலையை தொடர்ந்து அழித்தல், சிறிய தவறுகளுக்குக்கூட அதிகமாக பதற்றப்படுதல், முயற்சி செய்வதையே தவிர்த்தல் போன்றவை தொடர்ந்து காணப்பட்டால், குழந்தையின் மனநிலையைப் பற்றி கவனமாக பேசுவது நல்லது. தேவைப்பட்டால் குழந்தை நல நிபுணர் அல்லது உளவியல் நிபுணரின் ஆலோசனையையும் பெற்றோர் நாடலாம்.
குழந்தை செய்யும் ஒவ்வொரு வேலையும் சரியாக இருக்க வேண்டியதில்லை. தவறுகளுடன் சேர்ந்து கற்றுக்கொள்ளவும், மீண்டும் முயற்சி செய்யவும் குழந்தைக்கு இடம் கொடுப்பதே அதன் வளர்ச்சிக்கு முக்கியம். பெற்றோர் எதிர்பார்ப்பை மட்டும் அதிகரிப்பதைவிட, “தவறு செய்தாலும் பரவாயில்லை; மீண்டும் முயற்சி செய்யலாம்” என்ற பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்குவது குழந்தையின் தன்னம்பிக்கைக்கு பெரிய ஆதரவாக இருக்கும்.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.