சிறுவயதில் ஒரே வீட்டில் ஒன்றாக வளர்ந்த சகோதரர், சகோதரி உறவு என்பது தனித்துவமானது. சண்டை, கேலி, ரகசியங்கள், சிறிய போட்டிகள் என பல உணர்வுகள் இருந்தாலும், ஒருவர் மற்றொருவரின் வாழ்க்கையில் எப்போதும் முக்கியமானவராகவே இருப்பார்கள். ஆனால் வயது அதிகரிக்கும்போது இந்த நெருக்கம் மெல்ல மாறத் தொடங்குகிறது. ஒரே வீட்டில் இருந்தவர்கள் வெவ்வேறு நகரங்களில் வாழ ஆரம்பிக்கிறார்கள். வேலை, திருமணம், நண்பர்கள், தனிப்பட்ட பொறுப்புகள் என வாழ்க்கை பல திசைகளில் நகர்கிறது. எந்த ஒரு நாளிலும் இந்த உறவு மாறிவிட்டது என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ஒருகாலத்தில் தன்னைப் பற்றி அனைத்தையும் அறிந்த சகோதரர் அல்லது சகோதரி இப்போது தன் வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை கேட்டு தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அளவுக்கு தூரமாகிவிட்டதை உணர முடியும்.
குழந்தைப் பருவத்தில் சகோதர உறவுக்கு தனியாக முயற்சி தேவையில்லை. ஒரே வீட்டில் இருப்பதால் சந்திப்பது இயல்பாகவே நடக்கும். ஒன்றாக சாப்பிடுவது, பள்ளி அனுபவங்களை பகிர்வது, பெற்றோரிடம் சொல்ல முடியாத சிறிய விஷயங்களை ஒருவருக்கொருவர் கூறுவது என உறவு தானாகவே வளர்கிறது. குறிப்பாக மூத்த சகோதரர் அல்லது சகோதரி, இளையவருக்கு பாதுகாப்பு அளிக்கும் மனநிலையை இயல்பாகவே ஏற்றுக்கொள்ளலாம். பள்ளியில் யாராவது இளைய சகோதரரை கிண்டல் செய்தாலும், அவர் தோல்வியடைந்தாலும், ஏதேனும் பிரச்சினையில் சிக்கினாலும் உடனடியாக அவருக்கு துணையாக நிற்க வேண்டும் என்ற உணர்வு உருவாகிறது. அந்த நம்பிக்கை இருவருக்கும் இடையிலான உறவை மிகவும் ஆழமாக்குகிறது.
ஆனால் பெரியவர்களாக மாறும்போது நிலைமை மாறுகிறது. ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி வேலை, பொறுப்பு, நண்பர்கள், விருப்பங்கள் மற்றும் வாழ்க்கை இலக்குகள் உருவாகின்றன. முன்பு தினமும் பேசியவர்கள் வாரத்திற்கு ஒருமுறை பேசத் தொடங்கலாம்; பின்னர் அதுவும் குறைந்து, முக்கியமான விஷயம் இருந்தால் மட்டுமே தொடர்பு கொள்ளும் நிலை வரலாம். ஒரு அழைப்பை தவறவிடுவது, பதில் அளிக்காமல் இருப்பது, குடும்ப நிகழ்ச்சிகளில் மட்டும் சந்திப்பது போன்ற சிறிய மாற்றங்கள் காலப்போக்கில் பெரிய இடைவெளியாக மாறுகின்றன. இதற்கு இருவரில் யாரும் திட்டமிட்டு காரணமாக இருக்க வேண்டியதில்லை. வாழ்க்கையின் வேகம் உறவுகளின் இயல்பையே மாற்றிவிடுகிறது.
இந்த இடைவெளி பல நேரங்களில் கோபமாக வெளிப்படுகிறது. “ஏன் என்னிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை?”, “என்னைப் பற்றி உனக்கு கவலையே இல்லையா?”, “எப்போது பார்த்தாலும் பிஸியாக இருக்கிறாய்” போன்ற வார்த்தைகள் கோபத்தின் வெளிப்பாடாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதன் பின்னால் உண்மையில் இருப்பது கோபம் அல்ல; ஏமாற்றம், ஏக்கம் அல்லது பழைய நெருக்கத்தை இழந்துவிட்டோம் என்ற வருத்தமாக இருக்கலாம். ஒருவர் தன்னுடைய சகோதரரை மிஸ் செய்கிறேன் என்று நேரடியாகச் சொல்வது உணர்ச்சிவசப்படுத்தக்கூடியதாக இருக்கலாம். அதற்கு பதிலாக கோபப்படுவது எளிதாகத் தோன்றுகிறது.
சகோதர உறவில் இருக்கும் மற்றொரு சிக்கல் என்னவென்றால், இந்த உறவு எப்போதும் நம்முடன் இருக்கும் என்ற நம்பிக்கை. நண்பர்களிடம் உறவை பராமரிக்க நாம் முயற்சி செய்கிறோம். ஆனால் சகோதரர் அல்லது சகோதரி என்ற உறவு குடும்பத்தால் ஏற்கனவே உறுதி செய்யப்பட்ட ஒன்று என்பதால், அதற்காக தனியாக நேரம் ஒதுக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று பலர் நினைத்துவிடுகிறார்கள். இதனால் பேசாமல் இருப்பதும், கோபத்தை வெளிப்படுத்துவதும், ஒருவர் மற்றொருவரை புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதும் அதிகரிக்கலாம். ஆனால் ரத்த உறவு இருப்பது மட்டுமே உணர்ச்சி ரீதியான நெருக்கத்தை உறுதி செய்யாது.
மனநல நிபுணர்களின் பார்வையிலும், சகோதரர்கள் வளர்ந்த பிறகு உறவின் தன்மை மாறுவது இயல்பானது. குறிப்பாக மூத்த சகோதரர் அல்லது சகோதரி குழந்தைப் பருவத்தில் ஏற்றுக்கொண்ட பாதுகாப்பு மற்றும் வழிகாட்டும் பொறுப்பு, காலப்போக்கில் மாற வேண்டும். இளையவர் தனக்கென முடிவெடுக்கும் சுதந்திரத்தை வளர்த்துக்கொள்வது அவர்களிடையேயான அன்பு குறைந்துவிட்டது என்பதற்கான அடையாளம் அல்ல. மாறாக, குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்த “பாதுகாப்பவர்–பாதுகாக்கப்படுபவர்” என்ற உறவு, பெரியவர்களாக மாறும்போது சமமான இரு மனிதர்களின் உறவாக மாற வேண்டும்.
அதேபோல், சகோதரர்கள் மீண்டும் குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்த அதே நெருக்கத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற அவசியமும் இல்லை. இருவரும் இப்போது வேறு மனிதர்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கை அனுபவங்களும் பொறுப்புகளும் மாறிவிட்டன. அதற்கு பதிலாக புதிய உறவை உருவாக்க முடியும். வாரத்திற்கு ஒரு முறை பேசுவது, ஒன்றாக வெளியே செல்வது, ஒருவருடைய முக்கியமான நிகழ்வுகளில் மற்றொருவர் இருப்பது அல்லது சிரமமான நேரங்களில் தொடர்பு கொள்வது போன்ற சிறிய பழக்கங்கள் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம். உறவை மீண்டும் உருவாக்குவது என்பது கடந்த காலத்தை அப்படியே திரும்பக் கொண்டுவருவது அல்ல; இன்றைய மனிதர்களாக ஒருவரை ஒருவர் புதிதாக அறிந்துகொள்வதுதான்.
ரக்ஷா பந்தன் போன்ற பண்டிகைகள் இந்த உணர்வுகளை இன்னும் ஆழமாக நினைவூட்டுகின்றன. ஒவ்வொரு ஆண்டும் ராக்கி கட்டுவது, இனிப்பு பரிமாறுவது, பரிசு கொடுப்பது போன்ற சடங்குகள் சகோதர உறவை கொண்டாடுகின்றன. ஆனால் ஒரு உறவு வலுவாக இருப்பதற்கு ஒரு நாள் கொண்டாட்டம் மட்டும் போதாது. அந்த நாளைத் தாண்டியும் ஒருவர் மற்றொருவரின் வாழ்க்கையில் உண்மையான அக்கறையுடன் இருப்பது அவசியம். சிறுவயதில் இயல்பாக இருந்த நெருக்கம், பெரியவர்களான பிறகு முயற்சியால் உருவாக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாக மாறுகிறது. அந்த முயற்சியை இருவரும் செய்யத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான், காலத்தால் உருவான இடைவெளி மீண்டும் ஒரு அழகான உறவாக மாறத் தொடங்குகிறது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.