பேரண்டத்தின் மிகவும் மர்மமான மற்றும் அச்சமூட்டும் அதிசயங்களில் ஒன்று கருந்துளைகள் (Black Holes) ஆகும். விண்வெளியில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் ஈர்ப்பு விசை எந்த அளவிற்கு அதிகமாக இருக்கும் என்றால், பிரபஞ்சத்திலேயே மிக வேகமாகப் பயணிக்கக்கூடிய ஒளியால் (Light) கூட அங்கிருந்து தப்பிக்க முடியாது. ஒளியே வெளியேற முடியாத காரணத்தால் அந்தப் பகுதி இருளாகத் தெரிகிறது, அதனால்தான் இதனை 'கருந்துளை' என்று அழைக்கிறோம். கருந்துளைகள் என்பவை வெறும் வெற்றிடங்கள் அல்ல; அவை ஒரு மிகப்பெரிய நட்சத்திரம் தன் வாழ்நாளின் இறுதியில் தனக்குள்ளேயே சுருங்கி, மிகச்சிறிய இடத்தில் கற்பனை செய்ய முடியாத அளவிற்கு அடர்த்தியான நிறையைத் (Mass) திணித்துக்கொள்வதால் உருவாகின்றன. இது விண்வெளி மற்றும் காலம் (Space-Time) ஆகிய இரண்டையுமே ஒரு துணி போல வளைக்கும் வல்லமை கொண்டது.
ஒரு கருந்துளையைச் சுற்றி 'நிகழ்வு எல்லை' (Event Horizon) என்ற ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத எல்லை உண்டு. இந்த எல்லையைத் தாண்டி ஒரு பொருள் உள்ளே சென்றால், அது மீண்டும் பிரபஞ்சத்தின் எந்தப் பகுதிக்கும் திரும்ப முடியாது. இது ஒரு ஒருவழிப்பாதை போன்றது. கருந்துளையின் மையப்பகுதியை 'சிங்குலாரிட்டி' (Singularity) என்று அழைக்கிறார்கள். அந்தப் புள்ளியில் இயற்பியல் விதிகள் அனைத்தும் செயலிழந்துவிடும். அங்கே ஈர்ப்பு விசை முடிவில்லாதது மற்றும் அடர்த்தியும் அளவிட முடியாதது. ஒரு மனிதன் கருந்துளைக்குள் விழுந்தால் என்ன நடக்கும் என்பது அறிவியலாளர்களின் நீண்ட கால விவாதமாக உள்ளது. ஈர்ப்பு விசை தலைக்கும் கால்களுக்கும் இடையே மிக அதிக வேறுபாட்டைக் காட்டுவதால், அந்த மனிதன் ஒரு நூலைப் போல நீட்டப்படுவான்; இதனை 'ஸ்பாகெட்டிஃபிகேஷன்' (Spaghettification) என்று வேடிக்கையாக அழைக்கிறார்கள்.
கருந்துளைகள் காலத்தைச் சிதைக்கும் விதம் மிகவும் வியப்பானது. ஐன்ஸ்டீனின் பொதுச் சார்பியல் தத்துவத்தின் படி, ஈர்ப்பு விசை அதிகமாக இருக்கும் இடத்தில் காலம் மெதுவாக நகரும். ஒரு விண்வெளி வீரர் கருந்துளைக்கு மிக அருகில் சென்று ஒரு மணி நேரம் செலவிட்டுத் திரும்பினால், பூமியில் பல ஆண்டுகள் கடந்திருக்கக்கூடும். அதாவது கருந்துளைகள் இயற்கையிலேயே ஒரு 'கால எந்திரம்' (Time Machine) போலச் செயல்படுகின்றன. 'இன்டர்ஸ்டெல்லார்' போன்ற திரைப்படங்களில் காட்டப்பட்ட இந்தக் காட்சி அறிவியல் பூர்வமாக முற்றிலும் உண்மை. கருந்துளைகளை நாம் நேரடியாகப் பார்க்க முடியாது என்றாலும், அவற்றைச் சுற்றி இருக்கும் வாயுக்கள் மற்றும் நட்சத்திரங்களின் இயக்கத்தை வைத்து அவற்றின் இருப்பைக் கண்டறியலாம். 2019-ஆம் ஆண்டில் 'ஈவென்ட் ஹொரைசன்' தொலைநோக்கி மூலம் முதல்முறையாக ஒரு கருந்துளையின் புகைப்படம் எடுக்கப்பட்டது மனித வரலாற்றின் மிகப்பெரிய சாதனையாகும்.
பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வொரு விண்மீன் மண்டலத்தின் (Galaxy) மையத்திலும் ஒரு மிகப்பெரிய கருந்துளை (Supermassive Black Hole) இருப்பதாக நம்பப்படுகிறது. நமது பால்வீதி (Milky Way) மண்டலத்தின் மையத்திலும் 'சகிட்டாரியஸ் ஏ*' (Sagittarius A*) என்ற பிரம்மாண்ட கருந்துளை உள்ளது. இவை விண்மீன் மண்டலங்களின் பரிணாம வளர்ச்சியில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. நட்சத்திரங்களை விழுங்குவது மட்டுமல்லாமல், புதிய நட்சத்திரங்கள் உருவாவதற்கான சூழலையும் இவை மறைமுகமாக ஏற்படுத்துகின்றன. கருந்துளைகள் எதையும் அழிக்கும் அரக்கர்களாகக் கருதப்பட்டாலும், அவை பிரபஞ்சத்தின் சமநிலையைப் பேணுவதில் இன்றியமையாதவை. ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் போன்ற மேதைகள் கருந்துளைகளிலிருந்து ஒருவிதமான கதிர்வீச்சு (Hawking Radiation) வெளியேறுவதாகவும், அதன் மூலம் அவை காலப்போக்கில் ஆவியாகி மறைந்துவிடக்கூடும் என்றும் கண்டறிந்தனர்.
கருந்துளைகள் குறித்த ஆய்வுகள் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம் மற்றும் முடிவு பற்றிய பல கேள்விகளுக்கு விடை அளிக்கக்கூடும். கருந்துளையின் மறுபுறம் 'வெண்துளை' (White Hole) என்ற ஒன்று இருக்கலாம் என்றும், அதன் மூலம் மற்றொரு பிரபஞ்சத்திற்குச் செல்ல முடியும் என்றும் சில கோட்பாடுகள் கூறுகின்றன. இதனை 'ஐன்ஸ்டீன்-ரோசன் பாலம்' அல்லது 'புழுத்துளை' என்று அழைக்கிறார்கள். இது உண்மையானால், விண்வெளிப் பயணம் என்பது நாம் நினைப்பதை விட மிக எளிமையானதாக மாறும். இருப்பினும், கருந்துளைகளுக்குள் தகவல் (Information) என்னவாகிறது என்பது இன்னும் ஒரு பெரிய புதிராகவே நீடிக்கிறது. அறிவியல் உலகம் இன்னும் கருந்துளைகளின் முழுமையான ரகசியத்தைக் கண்டறியவில்லை; அவை மனித அறிவிற்கு ஒரு சவாலாகவே விளங்குகின்றன.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.