"வகுப்பறையை தாண்டி கல்லூரி ஆசிரியர்களுக்கு காத்திருக்கும் சுமை..." - ஒரே நேரத்தில் இத்தனை பொறுப்புகளா?

கல்லூரி ஆசிரியர் என்றால் மாணவர்களுக்கு பாடம் நடத்துவது, தேர்வுகளை கவனிப்பது, மதிப்பெண்களை வழங்குவது என்பதுதான் பொதுவாக நினைவுக்கு வரும். ஆனால், இன்றைய உயர்கல்வி சூழலில் ஆசிரியர்களின் வேலை அதைக் கடந்து வெகுவாக விரிவடைந்துள்ளது.

பாடம் நடத்துவதுடன் மாணவர்களின் வருகைப் பதிவு, நிர்வாகப் பணிகள், ஆவணங்கள், மதிப்பீடுகள், வேலைவாய்ப்பு வழிகாட்டுதல், தனிப்பட்ட பிரச்சினைகளில் ஆலோசனை என பல பொறுப்புகளை ஒரே நேரத்தில் சமாளிக்க வேண்டிய நிலை உருவாகியுள்ளது. இதனால் ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் இடையே இருக்கும் உறவும் புதிய சவால்களை சந்தித்து வருகிறது.

உயர்கல்வியில் மாணவர்–ஆசிரியர் விகிதம் முக்கியமான காரணிகளில் ஒன்றாக பார்க்கப்படுகிறது. பரிந்துரைக்கப்படும் Student-Teacher Ratio பொதுவாக 15:1 முதல் 20:1 வரை இருக்கும் நிலையில், இந்திய அளவில் சராசரி விகிதம் 24:1 முதல் 27:1 வரை இருப்பதாக உயர்கல்வி தரவுகள் குறிப்பிடுகின்றன. அரசு மற்றும் மாநில கல்வி நிறுவனங்களில் சில இடங்களில் இது 35:1 அல்லது 50:1 வரை உயர்வதாகவும் கூறப்படுகிறது. சில கல்லூரிகளில் ஒரு வகுப்பில் 80 முதல் 120 மாணவர்கள் அல்லது அதற்கும் அதிகமானோர் இருப்பதால், ஒவ்வொரு மாணவரையும் தனிப்பட்ட முறையில் கவனிப்பது ஆசிரியர்களுக்கு கடினமாகிறது.

இதற்கு மேலாக ஆசிரியர் பணியிடங்களில் உள்ள காலியிடங்களும் அழுத்தத்தை அதிகரிக்கின்றன. சில மத்திய பல்கலைக்கழகங்களில் ஆசிரியர் பணியிட காலியிடங்கள் 29 முதல் 34 சதவீதம் வரை இருப்பதாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மூத்த பேராசிரியர் பதவிகளில் காலியிடங்கள் சில இடங்களில் 50 சதவீதத்தையும் தாண்டுகின்றன.

IIT, NIT, IIIT போன்ற தொழில்நுட்ப கல்வி நிறுவனங்களிலும் கணிசமான பணியிடங்கள் நிரப்பப்படாமல் இருப்பதாக தரவுகள் தெரிவிக்கின்றன. ஒரு ஆசிரியர் செய்ய வேண்டிய பணியை பலர் சேர்ந்து பகிர வேண்டிய சூழல் இல்லாதபோது, பணிச்சுமை இயல்பாகவே அதிகரிக்கிறது.

மாணவர்களின் தேவைகளும் கடந்த சில ஆண்டுகளில் மாறியுள்ளன. குறிப்பாக இறுதியாண்டு மாணவர்களுக்கு கல்லூரி படிப்புடன் internship, placement, practical skills, தொழில்நுட்ப அறிவு போன்றவை முக்கியமாகிவிட்டன. நிறுவனங்கள் வேலைக்கு தேர்வு செய்யும்போது மதிப்பெண்களுடன் மாணவர்களின் நடைமுறை திறன்களையும் கவனிக்கின்றன. இதனால் மாணவர்கள் வகுப்பறை பாடங்களுக்கும் வேலைவாய்ப்பு தயாரிப்புக்கும் இடையே நேரத்தை பிரிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

இதில்தான் ஆசிரியர்களுக்கு ஒரு சிக்கல் உருவாகிறது. கல்லூரி விதிகளின்படி குறிப்பிட்ட அளவு வருகைப் பதிவு, பாடத்திட்டம், credits மற்றும் தேர்வு தொடர்பான தேவைகளை அவர்கள் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். அதே நேரத்தில், ஒரு மாணவருக்கு நல்ல internship அல்லது வேலைவாய்ப்பு கிடைத்தால் அதற்காக சில வகுப்புகளில் கலந்துகொள்ள முடியாத சூழல் ஏற்படலாம். மாணவரின் எதிர்காலத்தை கருத்தில் கொண்டு ஆசிரியர் புரிந்துகொண்டாலும், விதிகளை மாற்றும் அதிகாரம் அவரிடம் இல்லாமல் இருக்கலாம். இதனால் ஆசிரியர் நிர்வாகத்துக்கும் மாணவருக்கும் நடுவில் நிற்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.

ஆசிரியர்களின் பொறுப்பு கல்வியுடன் மட்டும் முடிவதில்லை. மாணவர்களின் மனநிலையிலும் மாற்றங்களை கவனிக்க வேண்டிய சூழல் உள்ளது. வழக்கமாக பேசும் மாணவர் திடீரென அமைதியாகிவிட்டால், தொடர்ந்து வகுப்புகளை தவிர்த்தால் அல்லது பணிகளை சமர்ப்பிக்காமல் இருந்தால், ஆசிரியர்கள் அதை கவனிக்க நேரிடுகிறது. ஆனால், தனிப்பட்ட பிரச்சினைகளில் எவ்வளவு தலையிட வேண்டும் என்பதும் அவர்களுக்கு ஒரு சவாலாக இருக்கிறது. ஆசிரியர் கேட்டு தெரிந்துகொள்ளலாம்; ஆனால், தொழில்முறை மனநல ஆலோசனை வழங்குவதற்கு தேவையான பயிற்சி அவர்களிடம் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

பல கல்லூரிகளில் counselling cell, mentor-mentee system போன்ற வசதிகள் இருந்தாலும், அவற்றை பயன்படுத்த மாணவர்கள் தயங்குவதாகவும் கூறப்படுகிறது. மன அழுத்தம் அல்லது தனிப்பட்ட பிரச்சினைகளைப் பற்றி பேசினால் மற்றவர்கள் தங்களை பலவீனமாக நினைத்துவிடுவார்கள் என்ற சமூக அழுத்தமும் சில மாணவர்களிடம் காணப்படுகிறது. இதனால் பிரச்சினை இருந்தாலும் அதை வெளிப்படையாக கூறாமல் தாங்களாகவே சமாளிக்க முயற்சிக்கும் நிலை ஏற்படுகிறது.

நிர்வாகப் பணிகளும் ஆசிரியர்களின் நேரத்தை எடுத்துக்கொள்கின்றன. பாடம் நடத்துவதற்கு அப்பால் பல்வேறு ஆவணங்கள், கல்வித் தர மதிப்பீடு தொடர்பான பணிகள், நிறுவன தரவரிசைக்கான தரவு, கூட்டங்கள் மற்றும் அறிக்கைகள் போன்றவற்றையும் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது. இதனால் ஒரு ஆசிரியரின் வேலை நேரம் வகுப்பறையைத் தாண்டி நீள்கிறது.

இதனால் கல்லூரி ஆசிரியரின் பணி இன்று “பாடம் நடத்துபவர்” என்ற ஒரே அடையாளத்துக்குள் அடங்குவதில்லை. அவர் ஒரே நேரத்தில் ஆசிரியர், வழிகாட்டி, நிர்வாகப் பணியாளர், career mentor மற்றும் மாணவர்களின் பிரச்சினைகளை கேட்கும் நபராகவும் மாறியுள்ளார். ஆனால், இத்தனை பொறுப்புகளையும் ஏற்க வேண்டுமென்றால் அதற்கேற்ற நேரம், பயிற்சி மற்றும் நிறுவன ஆதரவும் வழங்கப்பட வேண்டும்.

மாணவர்களின் கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு தேவைகள் வேகமாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், கல்லூரிகளும் அதற்கேற்ப விதிமுறைகளையும் ஆதரவு அமைப்புகளையும் மாற்ற வேண்டிய தேவை உருவாகியுள்ளது. ஆசிரியர்களின் மீது கூடுதல் பொறுப்புகளை மட்டும் சேர்ப்பதை விட, நிர்வாகப் பணிகளுக்கு தனி ஆதரவு, மாணவர்களுக்கு தொழில்முறை counselling, internship மற்றும் placement தொடர்பான நெகிழ்வான நடைமுறைகள் போன்றவை உருவாக்கப்பட்டால், வகுப்பறையின் இருபுறமும் இருக்கும் அழுத்தத்தை குறைக்க முடியும். இறுதியில், ஆசிரியரின் முதன்மையான பணி மாணவர்களை கற்பிப்பது என்றாலும், அதை சிறப்பாக செய்ய அவருக்கும் தேவையான அமைப்பு ஆதரவு கிடைப்பது உயர்கல்வியின் முக்கிய தேவையாக மாறியுள்ளது.

உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்