ஒரு குழந்தை சிறுவயதில் இருக்கும் வரை, அதன் பாதுகாப்பு, கல்வி, வாழ்க்கைத் தேவைகள் உள்ளிட்ட பல அம்சங்களில் பெற்றோரின் பொறுப்பு முக்கியமானதாக இருக்கும். ஆனால் அந்தக் குழந்தை சட்டப்படி வயது வந்தவராக மாறிய பிறகு, தனது வாழ்க்கை குறித்து முடிவெடுக்கும் உரிமை யாரிடம் இருக்க வேண்டும் என்ற கேள்வி பல குடும்பங்களில் சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது. குறிப்பாக காதல், திருமணம், வாழ்க்கைத் துணைத் தேர்வு போன்ற விஷயங்களில் பெற்றோருக்கும் வயது வந்த பிள்ளைகளுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்படுவது புதிதல்ல. இத்தகைய சூழலில், மும்பை உயர் நீதிமன்றத்தின் நாக்பூர் அமர்வு சமீபத்தில் வழங்கிய தீர்ப்பு, வயது வந்தவர்களின் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் குறித்து முக்கியமான விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
இந்த வழக்கில், தனது வயது வந்த மகளை தன்னிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் எனக் கோரி ஒரு தாய் நீதிமன்றத்தை அணுகியிருந்தார். அந்தப் பெண் தனது விருப்பப்படி ஒரு நபருடன் வசித்து வந்ததாகவும், அவர் தனது வாழ்க்கைத் துணையைத் தேர்ந்தெடுத்ததாகவும் வழக்கின் பின்னணி தெரிவிக்கிறது. மகள் தனது விருப்பத்திற்கு மாறாக வேறு ஒருவரால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கலாம் என்ற சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் தாய் நீதிமன்றத்தின் உதவியை நாடியதாக கூறப்படுகிறது. ஆனால் வழக்கை விசாரித்த நீதிமன்றம், அந்தப் பெண் வயது வந்தவர் என்பதால், தனது வாழ்க்கையைப் பற்றி முடிவு செய்யும் சட்ட உரிமை அவருக்கே இருப்பதாகத் தெளிவுபடுத்தியது.
இந்த வழக்கில் முக்கியமான சட்ட அம்சமாக அமைந்தது ‘ஹேபியஸ் கார்பஸ்’ மனு. ஒருவரை சட்டவிரோதமாக அடைத்து வைத்திருக்கிறார்களா என்பதை நீதிமன்றம் பரிசீலித்து, அந்த நபரை நீதிமன்றத்தின் முன் ஆஜர்படுத்தும் வகையில் இந்த சட்ட நடைமுறை பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு வயது வந்த பெண் தன்னிச்சையாக தனது வீட்டை விட்டு வெளியேறி, தனது விருப்பப்படி ஒருவருடன் வாழ முடிவு செய்திருந்தால், அவரை பெற்றோரிடம் திரும்ப அழைத்துச் செல்வதற்காக இதே நடைமுறையை பயன்படுத்த முடியாது என்று நீதிமன்றம் கூறியுள்ளது.
இந்த தீர்ப்பின் பின்னணியில் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கும் தனிநபர் சுதந்திரம் முக்கிய இடம் பெறுகிறது. ஒருவர் வயது வந்த பிறகு, தனது வாழ்க்கையை எவ்வாறு நடத்த வேண்டும், எங்கு வசிக்க வேண்டும், யாருடன் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் போன்ற தனிப்பட்ட முடிவுகளில் அவருடைய விருப்பத்துக்கு சட்டம் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளின் நலனை விரும்புவது இயல்பானது என்றாலும், அந்த அக்கறை வயது வந்தவரின் சட்டப்பூர்வமான சுய முடிவு உரிமையை முழுமையாக கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரமாக மாற முடியாது.
இந்த விவகாரம் திருமணத் தேர்வைத் தாண்டி பல்வேறு தனிப்பட்ட முடிவுகளுக்கும் பொருந்தக்கூடியதாக பார்க்கப்படுகிறது. கல்வி, வேலை, வசிப்பிடம், வாழ்க்கை முறை, திருமணம் போன்ற விஷயங்களில் வயது வந்தவர்கள் தங்களுக்கான பாதையைத் தேர்வு செய்யும் உரிமை கொண்டவர்கள். கடந்த சில ஆண்டுகளிலும் பல்வேறு உயர் நீதிமன்றங்கள் இதேபோன்ற வழக்குகளில் வயது வந்த பெண்களின் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தை வலியுறுத்தியுள்ளன. உதாரணமாக, மற்றொரு வழக்கில், வயது வந்த பெண் தனது விருப்பப்படி வாழ்க்கைத் துணையைத் தேர்வு செய்ய சட்ட உரிமை கொண்டவர் என குஜராத் உயர் நீதிமன்றமும் தெரிவித்திருந்தது.
அதேபோல், சமீபத்தில் ஒடிசா உயர் நீதிமன்றமும் வயது வந்த மகள் தனது வாழ்க்கையை சுயமாக நடத்த விரும்பினால், பெற்றோருடன் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருக்க அவரை சட்டத்தின் மூலம் கட்டாயப்படுத்த முடியாது என்ற கருத்தை முன்வைத்திருந்தது. இத்தகைய தீர்ப்புகள் அனைத்தும் ஒரே விஷயத்தை வலியுறுத்துகின்றன: வயது வந்தவரின் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் என்பது குடும்ப விருப்பங்களால் மட்டும் கட்டுப்படுத்தப்படக்கூடிய ஒன்றல்ல.
இதன் பொருள் பெற்றோருக்கு பிள்ளைகளின் வாழ்க்கையில் எந்தப் பங்கும் இல்லை என்பதல்ல. பெற்றோரின் ஆலோசனை, அனுபவம் மற்றும் அக்கறை வாழ்க்கையின் முக்கிய கட்டங்களில் பெரும் ஆதரவாக இருக்கலாம். ஆனால் ஆலோசனை மற்றும் கட்டாயப்படுத்துதல் ஆகிய இரண்டுக்கும் இடையே தெளிவான வேறுபாடு உள்ளது. ஒரு வயது வந்தவர் பெற்றோரின் கருத்தை ஏற்காமல் வேறு முடிவை எடுத்தாலும், அதற்காக அவருடைய சுதந்திரத்தை மறுக்கும் நிலை உருவாகக்கூடாது என்பதே சட்டத்தின் அடிப்படை அணுகுமுறையாக உள்ளது.
குறிப்பாக இந்திய சமூகத்தில் திருமணம் என்பது தனிநபரை மட்டும் சார்ந்த முடிவாக பார்க்கப்படாமல், குடும்பத்தின் கௌரவம், சமூக உறவுகள், சாதி, மதம் மற்றும் பொருளாதார பின்னணி போன்ற பல அம்சங்களுடன் இணைக்கப்படுகிறது. இதனால் சில நேரங்களில் வயது வந்தவர்கள் தங்களுக்குப் பிடித்த வாழ்க்கைத் துணையைத் தேர்வு செய்வது குடும்பத்தில் கடுமையான எதிர்ப்பை உருவாக்குகிறது. இத்தகைய சூழல்களில் நீதிமன்றத்தின் தலையீடு தனிநபரின் பாதுகாப்பையும் சுதந்திரத்தையும் உறுதி செய்வதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.
இந்த தீர்ப்பு, பெற்றோர் மற்றும் பிள்ளைகளுக்கிடையிலான உறவை எதிர்மறையாக பார்க்க வேண்டிய அவசியத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. மாறாக, வயது வந்த பிள்ளைகளுடன் உரையாடல், புரிதல் மற்றும் பரஸ்பர மரியாதை அடிப்படையிலான உறவு உருவாக வேண்டும் என்பதையே இது நினைவூட்டுகிறது. பெற்றோரின் அனுபவம் ஒரு வழிகாட்டியாக இருக்கலாம்; ஆனால் ஒரு வயது வந்தவரின் வாழ்க்கையை முழுமையாக நிர்ணயிக்கும் அதிகாரமாக அது மாறக்கூடாது.
மும்பை உயர் நீதிமன்றத்தின் இந்தக் கருத்து, குடும்ப உறவுகளுக்கும் தனிநபர் உரிமைகளுக்கும் இடையிலான எல்லையை மீண்டும் விவாதத்திற்கு கொண்டு வந்துள்ளது. பிள்ளைகள் பெற்றோரின் அன்புக்கும் வழிகாட்டுதலுக்கும் உரியவர்கள் என்றாலும், அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் பெற்றோரின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் நபர்கள் அல்ல. சட்டப்படி வயது வந்த பிறகு, தங்கள் வாழ்க்கையைப் பற்றிய முக்கிய முடிவுகளை தாங்களே எடுக்கும் உரிமையும் அவர்களுக்குண்டு. அதனை புரிந்துகொள்வதும், மதிப்பதும், குடும்ப உறவுகளை ஆரோக்கியமாக வைத்திருப்பதற்கான முக்கியமான அடுத்த கட்டமாக மாறியுள்ளது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்