கல்வி என்பது ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் கிடைக்க வேண்டிய அடிப்படை உரிமை. கடந்த சில ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் பள்ளிச் சேர்க்கை விகிதம் கணிசமாக உயர்ந்துள்ளது. நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும் புதிய பள்ளிகள், இலவச பாடப்புத்தகங்கள், மதிய உணவுத் திட்டம், சீருடை, உதவித்தொகைகள் போன்ற பல்வேறு முயற்சிகள் காரணமாக பெரும்பாலான குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்லும் நிலை உருவாகியுள்ளது. ஆனால் "அனைவருக்கும் கல்வி" என்ற இலக்கு பள்ளியில் சேர்ப்பதுடன் முடிந்துவிடுகிறதா? அல்லது பள்ளியில் சேர்ந்த பிறகும் சில குழந்தைகள் அமைதியாக கல்வி அமைப்பிலிருந்து விலகிச் செல்கிறார்களா? என்ற கேள்வியே தற்போது கல்வியாளர்களிடையே முக்கிய விவாதமாக மாறியுள்ளது.
கல்வி வல்லுநர்கள் கூறுவதன்படி, பள்ளி வளாகத்திற்குள் நுழைவது மட்டுமே ஒரு குழந்தை கல்வியில் முழுமையாக இணைந்துவிட்டது என்பதற்கான அடையாளம் அல்ல. உண்மையான உள்ளடக்கிய கல்வி (Inclusive Education) என்பது ஒவ்வொரு மாணவரும் பாதுகாப்பாகவும், மரியாதையுடனும், தன்னம்பிக்கையுடனும் கற்றுக்கொள்ளும் சூழலை உருவாக்குவதாகும். வகுப்பறையில் இருப்பினும் பாடத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருப்பது, ஆசிரியருடன் தொடர்பு கொள்ள முடியாமல் இருப்பது, மாற்றுத்திறன் காரணமாக வசதிகள் இல்லாமல் சிரமப்படுவது அல்லது சமூகப் பாகுபாடுகளால் தனிமைப்படுத்தப்படுவது போன்றவை அனைத்தும் "மறைமுக விலக்கு" (Hidden Exclusion) எனக் கருதப்படுகின்றன.
குறிப்பாக மேல்நிலை வகுப்புகளுக்குச் செல்லும் வயதில் இந்தப் பிரச்சினை தீவிரமடைகிறது. அண்மையில் வெளியான தகவல்களின்படி, ஆரம்பக் கல்வியில் பெரும்பாலான சிறுமிகள் பள்ளியில் சேர்ந்தாலும், 10-ஆம் வகுப்பை அடையும் முன்பே எட்டு சதவீத சிறுமிகள் பள்ளியை விட்டு விலகுகின்றனர். இதற்கு வறுமை மட்டும் காரணமல்ல. குடும்பப் பொறுப்புகள், சமூக அழுத்தங்கள், இளம் வயது திருமணம், பாதுகாப்பு குறித்த அச்சம், மாதவிடாய் தொடர்பான சவால்கள், போக்குவரத்து வசதி இல்லாமை மற்றும் உயர்கல்வி குறித்த ஊக்கமின்மை போன்ற பல காரணிகள் ஒன்றாக இணைந்து செயல்படுகின்றன.
முன்பு பள்ளிகளில் கழிப்பறை வசதி இல்லாதது பெண்கள் கல்விக்கான மிகப்பெரிய தடையாக இருந்தது. ஆனால் பல அரசு திட்டங்கள் மூலம் இந்த அடிப்படை வசதி பெருமளவில் மேம்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், அடிப்படை கட்டமைப்பு மட்டும் போதுமானதாக இல்லை என்பது தற்போது தெளிவாகியுள்ளது. ஒரு மாணவர் பள்ளியில் தொடர்வதற்கு அவரது மனநலம், குடும்ப ஆதரவு, ஆசிரியர்களின் அணுகுமுறை மற்றும் பள்ளி சூழல் ஆகியவை சம அளவில் முக்கிய பங்காற்றுகின்றன.
உள்ளடக்கிய கல்வி என்றால் மாற்றுத்திறனாளி மாணவர்களுக்கு ரேம்ப் அமைப்பது மட்டுமல்ல. பார்வைக் குறைபாடு உள்ள குழந்தைக்கு மாற்று கற்றல் முறைகள், செவித்திறன் குறைபாடு உள்ள மாணவருக்கு உரிய உதவிகள், கற்றல் சிரமம் உள்ள குழந்தைக்கு தனிப்பட்ட கற்பித்தல் அணுகுமுறை, மொழி வேறுபாடு கொண்ட மாணவர்களுக்கு கூடுதல் ஆதரவு போன்றவை அனைத்தும் அதில் அடங்கும். ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஒரே வேகத்தில் கற்காது என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதே உண்மையான உள்ளடக்கிய கல்வியின் அடிப்படை நோக்கமாகும்.
கல்வி அமைப்பில் இன்னொரு முக்கிய சவால் மனநலத்துடன் தொடர்புடையது. தேர்வு அழுத்தம், மதிப்பெண் போட்டி, சமூக ஊடக தாக்கம், இணையதளத் தொல்லைகள், குடும்ப எதிர்பார்ப்புகள் போன்ற காரணங்களால் மாணவர்களின் மனநல பிரச்சினைகள் அதிகரித்து வருகின்றன. இதை உணர்ந்த மத்திய கல்வி வாரியமான CBSE, பள்ளிகளில் தனித்தனி நலவாழ்வு ஆலோசகர்கள் மற்றும் தொழில் வழிகாட்டல் ஆலோசகர்களை நியமிக்க வேண்டும் என்ற புதிய நடைமுறையை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இதன் நோக்கம் மாணவர்கள் கல்வியில் மட்டும் அல்லாமல், மனதளவிலும் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதாகும்.
தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும் உள்ளடக்கிய கல்விக்கு புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்கியுள்ளது. செயற்கை நுண்ணறிவு (AI), குரல் அடிப்படையிலான கற்றல் கருவிகள், தனிப்பயன் கற்றல் (Personalised Learning) தளங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் வகுப்பறைகள் மூலம் ஒவ்வொரு மாணவரின் கற்றல் திறனுக்கேற்ப பாடங்களை வழங்க முடிகிறது. இருப்பினும், கிராமப்புறங்களில் இணைய வசதி, சாதனங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் அறிவு குறைபாடு போன்றவை இன்னும் சவாலாகவே உள்ளன. எனவே தொழில்நுட்பம் அனைவருக்கும் சமமாகச் சென்றடைவதும் அவசியமாகிறது.
கல்வியாளர்கள் வலியுறுத்தும் மற்றொரு முக்கிய அம்சம், "பள்ளியில் இருப்பது" மற்றும் "கற்றலில் ஈடுபடுவது" இரண்டும் வேறுபட்டவை என்பதாகும். சில மாணவர்கள் தினமும் பள்ளிக்கு வந்தாலும், வகுப்பறையில் பேசத் தயங்குகிறார்கள். சிலர் தொடர்ந்து பின்தங்குவதால் தன்னம்பிக்கையை இழக்கிறார்கள். சில குழந்தைகள் குடும்ப சூழ்நிலை காரணமாக மனஅழுத்தத்தில் இருப்பதால் பாடங்களில் கவனம் செலுத்த முடியாமல் போகிறது. இத்தகைய மாணவர்களை முன்கூட்டியே அடையாளம் கண்டு உதவுவது பள்ளிகளின் முக்கிய பொறுப்பாக மாறியுள்ளது.
உள்ளடக்கிய கல்வி என்பது அரசு அல்லது பள்ளிகளின் பொறுப்பு மட்டுமல்ல. பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், உள்ளூர் சமூகங்கள் மற்றும் கொள்கை வடிவமைப்பாளர்கள் அனைவரும் இணைந்து செயல்பட வேண்டிய ஒரு சமூகப் பொறுப்பு. ஒரு குழந்தை பள்ளியை விட்டு விலகும்போது, அது அந்தக் குழந்தையின் தனிப்பட்ட இழப்பாக மட்டுமல்ல; சமூகத்தின் எதிர்காலத்திற்கான இழப்பாகவும் மாறுகிறது.
இந்திய கல்வி அமைப்பு இன்று பள்ளிச் சேர்க்கையில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தை அடைந்துள்ளது. ஆனால் அடுத்த கட்ட இலக்கு, "ஒவ்வொரு குழந்தையும் பள்ளியில் சேர வேண்டும்" என்பதிலிருந்து "ஒவ்வொரு குழந்தையும் பள்ளியில் தொடர்ந்து கற்று, தன் முழுத் திறனையும் வெளிப்படுத்த வேண்டும்" என்பதாக மாறியுள்ளது. உண்மையான உள்ளடக்கிய கல்வி என்பது வகுப்பறையின் கதவைத் திறப்பதில் அல்ல; அந்தக் கதவுக்குள் நுழையும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் சம வாய்ப்புடன், மரியாதையுடன், நம்பிக்கையுடன் வளரக்கூடிய சூழலை உருவாக்குவதில்தான் அதன் வெற்றி இருக்கிறது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.