இன்றைய காலத்தில் பள்ளிக் கல்வி முறை வேகமாக மாறி வருகிறது. ஒரு காலத்தில் குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் சென்றால் தமிழ், ஆங்கிலம், கணிதம், அறிவியல் போன்ற பாடங்களைப் படிப்பதே முக்கியமாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது கணினி, இணையம், செயற்கை நுண்ணறிவு, குறியீட்டு எழுதுதல் போன்ற தொழில்நுட்பங்களும் பள்ளிக் கல்வியின் ஒரு பகுதியாக மாறத் தொடங்கியுள்ளன.
குறிப்பாக சில பள்ளிகள் தொடக்க வகுப்புகளிலேயே தொழில்நுட்பம் சார்ந்த சிறப்பு வகுப்புகளை அறிமுகப்படுத்தி வருகின்றன. இதனால் பெற்றோர்களிடையே ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது. 1 முதல் 5-ம் வகுப்பு படிக்கும் குழந்தைகளுக்கு இவ்வளவு சிறிய வயதிலேயே தொழில்நுட்பக் கல்வி உண்மையில் தேவையா? அல்லது ஏற்கனவே பாடப்புத்தகம், வீட்டுப்பாடம், தேர்வு என்று இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு இது கூடுதல் படிப்புச் சுமையாக மாறிவிடுமா?
இதற்கு ஒரே வார்த்தையில் ‘தேவை’ அல்லது ‘தேவையில்லை’ என்று பதில் சொல்ல முடியாது. தொழில்நுட்பம் எப்படி கற்றுக்கொடுக்கப்படுகிறது என்பதுதான் முக்கியமான விஷயம். இந்தியாவின் தேசிய கல்விக் கொள்கை 2020-ல் 1 மற்றும் 2-ம் வகுப்புகள் 3 முதல் 8 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கான அடிப்படை நிலையிலும், 3 முதல் 5-ம் வகுப்புகள் அடுத்தகட்ட தயாரிப்பு நிலையிலும் வைக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்த வயதில் குழந்தைகளின் கற்றல் விளையாட்டு, செயல்பாடு, ஆராய்ச்சி மற்றும் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும் என்று கொள்கை வலியுறுத்துகிறது. அதனால் 1-ம் வகுப்பு குழந்தைக்கு நேரடியாக கடினமான கணினி நிரலாக்கம் அல்லது செயற்கை நுண்ணறிவு பாடங்களை மனப்பாடம் செய்ய வைப்பது அந்த கல்வி நோக்கத்துடன் பொருந்தாது. அதே நேரத்தில், தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றிய அடிப்படை அறிமுகத்தை வயதுக்கு ஏற்ற முறையில் கொடுப்பதில் தவறு இல்லை.
உதாரணமாக, ஒரு சிறிய குழந்தைக்கு கணினியில் எழுத்துகளை தட்டச்சு செய்வது, தகவலை பாதுகாப்பாக தேடுவது, படம் அல்லது விளக்கப்படம் மூலம் ஒரு கருத்தை புரிந்துகொள்வது போன்றவற்றை கற்றுக்கொடுக்கலாம். அதைவிட முக்கியமாக, தொழில்நுட்பத்தை வெறும் பொழுதுபோக்குக்காக பயன்படுத்தாமல், கற்றலுக்கான ஒரு கருவியாக எப்படி பயன்படுத்துவது என்பதையும் சொல்லிக் கொடுக்கலாம்.
தேசிய கல்வி ஆய்வுக் குழுவின் கல்வி அணுகுமுறைகளிலும், மனப்பாடம் செய்வதை மட்டும் மையமாகக் கொண்ட முறையிலிருந்து விலகி, செயல்பாடு, பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணுதல், கவனிப்பு மற்றும் செய்து கற்றல் போன்ற அணுகுமுறைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது.
இதுதான் தொடக்க வகுப்புகளில் தொழில்நுட்பக் கல்விக்கும் பொருந்தக்கூடிய முக்கியமான வழிகாட்டியாக இருக்கிறது. குழந்தை கணினியைப் பயன்படுத்தி ஒரு விஷயத்தை உருவாக்குகிறதா? ஒரு பிரச்சினைக்குத் தீர்வு தேடுகிறதா? கேள்வி கேட்கிறதா? சிந்திக்கிறதா? என்பதுதான் பார்க்க வேண்டிய விஷயம். வெறுமனே அதிக நேரம் திரையைப் பார்ப்பது கல்வியாகிவிடாது.
தொழில்நுட்பத்தை சிறு வயதில் அறிமுகப்படுத்துவதற்கு ஆதரவும் இருக்கிறது. குழந்தைகள் வளர்ந்து வரும் டிஜிட்டல் உலகில் அடிப்படை தொழில்நுட்பத் திறன்களைப் பெறுவது எதிர்காலத்தில் முக்கியமாக இருக்கும் என்று யுனிசெஃப் குறிப்பிடுகிறது. அதே நேரத்தில், டிஜிட்டல் சாதனங்களை பயன்படுத்தும் விதம், குழந்தைகள் பார்க்கும் உள்ளடக்கம் மற்றும் அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் வழிகாட்டுதல் ஆகியவை முக்கியம் என்றும் கூறுகிறது.
இங்கேதான் பெற்றோர்கள் கவனிக்க வேண்டிய மற்றொரு விஷயம் இருக்கிறது. ‘டெக்னோ ஸ்கூல்’ என்ற பெயர் இருப்பதால் அந்த பள்ளியில் குழந்தைக்கு சிறந்த கல்வி கிடைக்கும் என்று மட்டும் முடிவு செய்ய முடியாது. தொழில்நுட்பம் கல்வியின் நோக்கத்தை மேம்படுத்துகிறதா என்பதுதான் முக்கியம்.
யுனெஸ்கோவின் கல்வி தொடர்பான ஆய்வும், தொழில்நுட்பத்தை கல்வியில் பயன்படுத்துவதற்கான உறுதியான ஆதாரங்கள் இன்னும் எல்லா சூழல்களிலும் போதுமானதாக இல்லை என்று குறிப்பிடுகிறது. தொழில்நுட்பம் மாணவர்களின் கற்றல் தேவைக்கு ஏற்ற கருவியாக இருக்க வேண்டும்; தொழில்நுட்பத்தை பயன்படுத்துவதற்காகவே கற்றல் முறை உருவாக்கப்படக்கூடாது.
அதனால் 1 முதல் 5-ம் வகுப்பில் தொழில்நுட்பக் கல்வி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்ற கேள்விக்கு ஒரு எளிய பதில் உள்ளது. அது ‘பாடச்சுமையாக’ இருக்கக் கூடாது; ‘கற்றலை எளிதாக்கும் அனுபவமாக’ இருக்க வேண்டும். உதாரணமாக, 1 மற்றும் 2-ம் வகுப்புகளில் விளையாட்டு, படம், கதை, புதிர், எளிய கணினி செயல்பாடுகள் போன்றவற்றின் மூலம் தொழில்நுட்ப அறிமுகம் கொடுக்கலாம். 3 முதல் 5-ம் வகுப்புகளில் சிறிய அறிவியல் முயற்சிகள், எளிய தரவு புரிதல், பாதுகாப்பான இணையப் பயன்பாடு, அடிப்படை குறியீட்டு சிந்தனை போன்றவற்றை அறிமுகப்படுத்தலாம்.
இதற்காக தினமும் நீண்ட நேரம் குழந்தைகளை திரைக்கு முன் உட்கார வைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. முக்கியமாக, குழந்தைகளின் நேரத்தை முழுவதும் தொழில்நுட்பம் நிரப்பிவிடக்கூடாது. விளையாட்டு, ஓவியம், புத்தகம் வாசித்தல், நண்பர்களுடன் நேரடியாக பழகுதல், வெளியில் விளையாடுதல், ஆசிரியருடன் நேரடி உரையாடல் போன்றவையும் குழந்தையின் வளர்ச்சிக்கு அவசியமானவை. தொழில்நுட்பம் இவற்றை மாற்றுவதற்குப் பதிலாக, தேவையான இடங்களில் துணையாக இருக்க வேண்டும் என்று சர்வதேச கல்வி ஆய்வுகளும் வலியுறுத்துகின்றன.
எனவே பெற்றோர்கள் பள்ளியைத் தேர்வு செய்யும்போது ‘எத்தனை தொழில்நுட்பப் பாடங்கள் உள்ளன?’ என்று மட்டும் கேட்பதைவிட, ‘அந்த தொழில்நுட்பம் குழந்தைக்கு எப்படிக் கற்றுக்கொடுக்கப்படுகிறது?’ என்று கேட்பது முக்கியம். குழந்தை புரிந்துகொள்கிறதா, ஆர்வமாக கற்றுக்கொள்கிறதா, கேள்வி கேட்கிறதா, செய்து பார்க்கிறதா என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். சிறு வயதில் தொழில்நுட்ப அறிவு தேவையில்லை என்று சொல்ல முடியாது.
அதேபோல், சிறு வயதிலேயே எல்லாவற்றையும் தொழில்நுட்பமாக கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என்பதும் சரியான அணுகுமுறை அல்ல. வயதுக்கு ஏற்ற கற்றல், குறைந்த அளவிலான திரைப் பயன்பாடு, நேரடி மனித உறவு, விளையாட்டு மற்றும் நடைமுறை அனுபவம் ஆகியவற்றுடன் தொழில்நுட்பத்தை இணைத்தால், அது குழந்தைக்கு ஒரு பயனுள்ள கருவியாக மாறலாம். குழந்தைகளுக்கு தொழில்நுட்பம் தேவையா என்பது மட்டும் கேள்வி அல்ல... எந்த வயதில், எவ்வளவு, எப்படிக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என்பதுதான் உண்மையான கேள்வி.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்