தமிழகத்தின் நிலப்பரப்பில் ஒரு காலத்தில் சொர்க்கமாகத் திகழ்ந்த தனுஷ்கோடி என்ற நகரம், இன்று வெறும் சிதைவுகளாகவும் மணல் பரப்பாகவும் காட்சியளிப்பதற்குக் காரணம் 1964 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் வீசிய அந்தப் பயங்கரமான ஆழிப்பேரலை மற்றும் புயல் ஆகும். இந்திய வரலாற்றிலேயே மிக மோசமான இயற்கைச் சீற்றங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் இந்த நிகழ்வு, ஒரு செழிப்பான நகரத்தை ஒரே இரவில் சுடுகாடாக மாற்றியது. அந்த நள்ளிரவில் நிகழ்ந்த பல சோகங்களில் மிகவும் நெஞ்சை உலுக்கும் நிகழ்வு, பாம்பன் பாலத்தைக் கடந்து தனுஷ்கோடி நோக்கிச் சென்ற 110-ஆம் எண் கொண்ட பயணிகள் ரயில் கடலில் மூழ்கிய விபத்தாகும். அந்த ரயிலில் பயணம் செய்த நூற்றுக்கணக்கான மக்களின் இறுதித் தருணங்கள் எத்தகைய வலிகளைத் தாங்கியிருக்கும் என்பதை நினைத்துப் பார்த்தாலே உடல் சிலிர்க்கும். அன்றைய தினம் இயற்கை தனது கோரத் தாண்டவத்தை அரங்கேற்றிய விதம், இன்றும் அந்தப் பகுதி மக்களின் கதைகளில் ஒரு ஆறாத வடுவாக இருந்து வருகிறது.
1964 டிசம்பர் 22 ஆம் தேதி இரவு, வங்கக் கடலில் உருவான ஒரு காற்றழுத்தத் தாழ்வு மண்டலம் அதிதீவிரப் புயலாக மாறித் தமிழ்நாட்டின் கடற்கரையை நோக்கி நகர்ந்தது. அதன் வேகம் யாரும் கணிக்க முடியாத அளவிற்கு மணிக்கு 250 முதல் 280 கிலோமீட்டர் வரை இருந்தது. அந்த நள்ளிரவில் பாம்பன் ரயில் நிலையத்திலிருந்து தனுஷ்கோடி நோக்கிப் புறப்பட்ட அந்த ரயிலில் சுமார் 110 பயணிகளும், ஐந்து ரயில்வே ஊழியர்களும் இருந்ததாகப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. ஆனால் முறைசாரா தகவல்களின்படி, அதில் பயணம் செய்தவர்களின் எண்ணிக்கை பல மடங்கு அதிகமாக இருக்கலாம் என்று நம்பப்படுகிறது. புயலின் தீவிரம் அதிகரித்து, கடல் அலைகள் 20 அடி உயரத்திற்கு மேல் எழுந்து நிலப்பரப்பை விழுங்கத் தொடங்கிய அந்த நேரத்தில், அந்த ரயில் தனுஷ்கோடி ரயில் நிலையத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. இயற்கைச் சீற்றத்தின் உச்சகட்டத்தில், தண்டவாளங்கள் தண்ணீரில் மூழ்கத் தொடங்கியதைக் கண்ட ஓட்டுநர் ரயிலை நிறுத்த முயன்றார், ஆனால் விதியோ வேறொரு முடிவை வைத்திருந்தது.
ராட்சத அலை ஒன்று ஒரு மலையைப் போல எழும்பி வந்து, அந்த ரயிலை அப்படியே வாரிச் சுருட்டி ஆழ்கடலுக்குள் இழுத்துச் சென்றது. அந்தத் தருணத்தில் ரயிலுக்குள் இருந்தவர்கள் அபயக் குரல் எழுப்பக் கூட அவகாசம் கிடைக்கவில்லை. மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டு, எங்கும் இருள் சூழ்ந்திருந்த அந்த நேரத்தில், ஒரு முழு ரயிலே கடலில் மறைந்து போனது உலகிற்கே பல மணி நேரம் கழித்துதான் தெரிய வந்தது. தனுஷ்கோடி நகரில் இருந்த தபால் அலுவலகம், தேவாலயம், பள்ளிக்கூடம் மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான வீடுகள் என அனைத்தும் அந்த ஒரு இரவில் தரைமட்டமாக்கப்பட்டன. மறுநாள் விடிந்து பார்த்தபோது, தனுஷ்கோடி என்ற ஊரே வரைபடத்திலிருந்து காணாமல் போயிருந்தது. ரயில் தண்டவாளங்கள் ஒரு நூலைப் போல வளைந்து சிதைந்து கிடந்தன. ரயிலின் எஞ்சின் மட்டும் மணலில் புதைந்த நிலையில் ஒரு மௌன சாட்சியாக எஞ்சியிருந்தது.
இந்த விபத்தில் உயிர் பிழைத்தவர்கள் என்று எவருமே இல்லை என்றே ஆரம்பத்தில் கருதப்பட்டது. ஆனால், கடலில் தத்தளித்துச் சில பொருட்கள் அல்லது மரக்கட்டைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு உயிர் பிழைத்த மிகச்சிலர் சொன்ன கதைகள், அந்த இரவின் கொடூரத்தை உலகுக்கு உணர்த்தின. மீட்கப்பட்ட உடல்கள் சிதைந்த நிலையில் கடற்கரையெங்கும் சிதறிக் கிடந்தன. இந்திய அரசு இந்த விபத்திற்குப் பிறகு தனுஷ்கோடியை "வாழத் தகுதியற்ற நகரம்" (Ghost Town) என்று அறிவித்தது. இன்றும் அந்த இடத்திற்குச் செல்லும் சுற்றுலாப் பயணிகள், அலைகளுக்கு இடையே துருப்பிடித்துக் கிடக்கும் அந்த ரயில் எஞ்சினின் பாகங்களையும், இடிந்து போன கட்டிடங்களையும் பார்த்து அந்தத் துயரத்தை உணர்கிறார்கள். அந்த ரயில் விபத்து என்பது வெறும் இயந்திரச் சிதைவு மட்டுமல்ல, அது பல குடும்பங்களின் கனவுகளையும் எதிர்காலத்தையும் கடலுக்குள் புதைத்த ஒரு மாபெரும் மனித இழப்பு.
இந்த விபத்திற்குப் பிறகுதான் இந்திய ரயில்வே மற்றும் வானிலை ஆய்வு மையம் இத்தகைய இயற்கைச் சீற்றங்களைக் கையாளும் முறைகளில் பல மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தன. பாம்பன் பாலம் மீண்டும் கட்டப்பட்ட போது, புயலின் வேகத்தைக் கணிக்கும் கருவிகள் பொருத்தப்பட்டன. ஆனால், அந்த 1964 ஆம் ஆண்டு நள்ளிரவில் மாண்டு போன ஆன்மாக்களுக்கு எவ்விதப் பரிகாரமும் ஈடாகாது. அந்த ரயில் விபத்து ஒரு வரலாற்றுப் பாடமாக இன்றும் நம்முன் நிற்கிறது. கடலோரப் பகுதிகளில் வாழும் மக்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் பேரிடர் மேலாண்மையின் முக்கியத்துவத்தை இது ஒவ்வொரு முறையும் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. இன்றும் அமாவாசை மற்றும் புயல் காலங்களில் தனுஷ்கோடி கடல் அலைகளின் ஓசையிடையே அந்த ரயிலின் கூச்சல் கேட்பதாக அந்தப் பகுதி மீனவர்கள் நம்பிக்கையுடன் கூறுவதுண்டு.
காலம் பல காயங்களை ஆற்றினாலும், தனுஷ்கோடி ரயில் விபத்து என்பது தமிழகத்தின் வரலாற்றில் என்றும் மாறாத ஒரு வடு. இயற்கை அன்னை சீற்றம் கொண்டால் மனிதனின் அறிவியல் எவ்வளவு சிறுமையானது என்பதற்கு இந்த நிகழ்வே சாட்சி. தனுஷ்கோடிக்குச் செல்பவர்கள் அந்த அமைதியான கடற்கரையைப் பார்க்கும் போது, அந்த அலைகளுக்கு அடியில் ஒரு நகரமே உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும், நூற்றுக்கணக்கான உயிர்களைக் சுமந்து சென்ற ஒரு ரயில் அந்த ஆழத்தில் புதைந்து கிடக்கிறது என்பதையும் உணர்ந்து மௌனமாக அஞ்சலி செலுத்துகிறார்கள். அந்த 110-ஆம் எண் ரயில் இன்றும் வரலாற்றின் பக்கங்களில் ஒரு ஆறாத வடுவாக இருக்கிறது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.