இந்தியா - சீனா உறவில் எல்லைப் பிரச்சினை என்பது துப்பாக்கிச் சண்டை அல்லது நேரடி போர் என்ற அளவில் மட்டும் பார்க்க முடியாத ஒன்றாக மாறியுள்ளது. இரு நாடுகளும் வெளிப்படையான பெரிய மோதலைத் தவிர்க்க முயற்சிக்கும் நிலையில், எல்லைப் பகுதிகளில் தொடர்ச்சியான அழுத்தத்தை உருவாக்கும் பல்வேறு உத்திகள் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளன. இதுபோன்ற நடவடிக்கைகளையே சர்வதேச பாதுகாப்பு ஆய்வுகளில் “Grey Zone” நடவடிக்கைகள் என்று குறிப்பிடுகின்றனர். நேரடி போரைத் தொடங்காமல், எதிராளியின் நிலைப்பாட்டை படிப்படியாக சோதிப்பதே இதன் முக்கிய தன்மையாகும்.
இந்த அணுகுமுறையின் சிக்கல் என்னவென்றால், ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும் தனித்தனியாக பார்க்கும்போது பெரிய ராணுவத் தாக்குதலாகத் தெரியாது. ஆனால் அவை தொடர்ந்து ஒருங்கிணைக்கப்பட்டால், எல்லையில் நிலவும் சூழலை மாற்றும் திறன் கொண்டதாக மாறலாம். எல்லைப் பகுதிகளில் உள்கட்டமைப்பு மேம்படுத்துதல், ராணுவத் திறனை அதிகரித்தல், கண்காணிப்பை விரிவுபடுத்துதல், தகவல் மற்றும் உளவியல் நடவடிக்கைகள் போன்ற பல அம்சங்கள் இந்தப் போட்டியின் ஒரு பகுதியாக மாறுகின்றன. இதனால் எதிராளிக்கு பதிலளிக்க வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது; அதே நேரத்தில் முழுமையான போருக்குச் செல்லும் நிலையும் தவிர்க்கப்படுகிறது.
இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, இத்தகைய அழுத்தங்களை எதிர்கொள்வதில் இமயமலை எல்லையின் புவியியல் தன்மை மிக முக்கியமானது. Line of Actual Control எனப்படும் LAC முழுவதும் ஒரே மாதிரியான நிலப்பரப்பு கிடையாது. லடாக் முதல் சிக்கிம் மற்றும் அருணாச்சலப் பிரதேசம் வரை வெவ்வேறு புவியியல் சூழல்கள் உள்ளன. இதனால் எல்லைப் பாதுகாப்புக்கு வீரர்களின் எண்ணிக்கை மட்டுமின்றி, சாலைகள், பாலங்கள், விமானத் தளங்கள், தகவல் தொடர்பு மற்றும் விரைவான படை நகர்வு போன்ற வசதிகளும் அவசியமாகின்றன. கடந்த சில ஆண்டுகளின் அனுபவமும் இந்தியாவின் பாதுகாப்பு அணுகுமுறையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. குறிப்பாக 2020 லடாக் நெருக்கடியின் பின்னர், இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான எல்லைத் தொடர்புகளில் நம்பிக்கையின்மை அதிகரித்தது. அதன்பிறகு எல்லையில் ராணுவ நிலைநிறுத்தம், உள்கட்டமைப்பு மற்றும் கண்காணிப்பு ஆகியவற்றுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் வழங்கப்பட்டு வருகிறது. எல்லைத் தகராறுக்கு நிரந்தர அரசியல் தீர்வு இன்னும் கிடைக்காத நிலையில், எதிர்பாராத பதற்றம் மீண்டும் உருவாகும் வாய்ப்பை முற்றிலும் புறக்கணிக்க முடியாது.
இந்நிலையில் இந்தியாவுக்கு தேவையானது ஒவ்வொரு நடவடிக்கைக்கும் பதற்றத்துடன் பதிலளிப்பது அல்ல; அதற்கு பதிலாக நீண்டகால தடுப்பு திறனை (deterrence) உருவாக்குவதாகும். ஒரு நாட்டின் ராணுவ வலிமை என்பது ஆயுதங்களால் மட்டும் நிர்ணயிக்கப்படுவதில்லை. எல்லையில் எந்த நேரத்திலும் படைகளை நகர்த்தும் திறன், வான்வழி ஆதரவு, உளவு மற்றும் கண்காணிப்பு அமைப்புகள், செயற்கைக்கோள் தகவல்கள், தகவல் தொடர்பு வசதிகள் ஆகியவை ஒருங்கிணைந்து செயல்படும்போதுதான் உண்மையான தடுப்பு சக்தி உருவாகிறது. அதே நேரத்தில், தூதரக நடவடிக்கைகளுக்கும் முக்கியத்துவம் தொடர வேண்டும். எல்லையில் வலுவான ராணுவத் தயார்நிலை இருப்பது, பேச்சுவார்த்தைக்கான வாய்ப்புகளை மூடிவிட வேண்டும் என்பதல்ல. மாறாக, இரு தரப்புக்கும் இடையே பதற்றத்தை கட்டுப்படுத்தும் தொடர்பு முறைகள், எல்லை மேலாண்மை ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் நம்பிக்கையை உருவாக்கும் நடவடிக்கைகள் தொடர்ந்து செயல்படுவது முக்கியம். ராணுவ வலிமையும் தூதரக ஈடுபாடும் ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாக அல்லாமல் இணையாகச் செல்ல வேண்டியவை.
சீனாவின் Grey Zone அணுகுமுறை இந்தியாவுக்கு முன்வைக்கும் மிகப்பெரிய சவால், “போர் தொடங்கியதா இல்லையா?” என்ற கேள்வியைத் தாண்டி சிந்திக்க வேண்டிய நிலையை உருவாக்குகிறது. நேரடி மோதல் இல்லாத காலத்திலும் பாதுகாப்பு அழுத்தம் நீடிக்கலாம். எனவே எல்லைப் பாதுகாப்பு என்பது அவசரகால நடவடிக்கையாக இல்லாமல், தொடர்ச்சியான தேசியத் தயார்நிலையாக பார்க்கப்பட வேண்டியுள்ளது. வலுவான உள்கட்டமைப்பு, நவீன ராணுவ திறன், துல்லியமான கண்காணிப்பு, விரைவான முடிவெடுப்பு மற்றும் நிலையான தூதரக முயற்சிகள் ஆகியவை இணைந்தால்தான் எதிர்கால சவால்களை சமநிலையுடன் கையாள முடியும். இந்தியா–சீனா போட்டியின் அடுத்த கட்டம் பெரிய போரை மையமாகக் கொண்டதாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. மாறாக, எல்லையில் சிறிய மாற்றங்கள், தொடர்ச்சியான அழுத்தங்கள் மற்றும் மூலோபாய சோதனைகள் மூலம் இரு நாடுகளும் தங்களது நிலையை வலுப்படுத்தும் காலமாக இருக்கலாம். அந்த சூழலில், அமைதியை விரும்புவதோடு பாதுகாப்பில் எப்போதும் தயாராக இருப்பதே இந்தியாவின் நீண்டகால அணுகுமுறைக்கு முக்கியமானதாக இருக்கும்.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.