இமயமலைப் பகுதியில் சமீபத்தில் ஏற்பட்ட பேரழிவு, இயற்கைப் பேரிடர்களை எதிர்கொள்வதற்கான தற்போதைய அணுகுமுறைகள் போதுமானவையா என்ற கேள்வியை மீண்டும் எழுப்பியுள்ளது. ஆகஸ்ட் 26ஆம் தேதி ஏற்பட்ட பனிப்பாறை மற்றும் பாறைச் சரிவு, அதைத் தொடர்ந்து உருவான திடீர் வெள்ளம், ஆறுகளின் நீர்மட்டத்தில் ஏற்பட்ட வேகமான மாற்றம் என அடுத்தடுத்து நிகழ்ந்த சம்பவங்கள் மிகப்பெரிய அழிவை ஏற்படுத்தியுள்ளன. நேபாளம் மற்றும் திபெத் பகுதிகளில் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்துள்ள நிலையில், பல ஆயிரம் பேர் இன்னும் காணாமல் போயுள்ளதாக சமீபத்திய தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. நீர்மின் திட்டங்கள், சாலைகள், பாலங்கள், வீடுகள் உள்ளிட்ட முக்கிய உள்கட்டமைப்புகளும் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்த சம்பவத்தை வெறும் ஒரு வெள்ளப் பேரிடராக மட்டும் பார்க்க முடியாது. உயரமான மலைப்பகுதிகளில் ஏற்படும் பனிப்பாறை மாற்றம், பாறைச் சரிவு, மண் மற்றும் பனிக்கட்டி நகர்வு, ஆற்றின் திடீர் பெருக்கெடுப்பு போன்ற பல்வேறு இயற்கை நிகழ்வுகள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து மிகப்பெரிய பேரிடராக மாறக்கூடும் என்பதை இது வெளிப்படுத்தியுள்ளது. ஒரு பகுதியில் தொடங்கும் இயற்கை மாற்றம் சில மணி நேரங்களிலேயே கீழ்நோக்கி உள்ள பல குடியிருப்புகள் மற்றும் உள்கட்டமைப்புகளை பாதிக்கும் வகையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தலாம். இதுபோன்ற ‘தொடர் பேரிடர்களை’ தனித்தனி சம்பவங்களாக அணுகுவது இனி போதுமானதாக இருக்காது என்று நிபுணர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
காலநிலை மாற்றமும் இந்தப் பின்னணியில் முக்கிய காரணியாக பார்க்கப்படுகிறது. வெப்பநிலை அதிகரிப்பதால் இமயமலையின் பனிப்பாறைகள் வேகமாக மாற்றமடைந்து வருகின்றன. பனிப்பாறைகளில் ஏற்படும் உறுதியற்ற தன்மை, பனிப்பாறை ஏரிகள் மற்றும் பனிக்கட்டி-பாறை அமைப்புகளில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் போன்றவை எதிர்காலத்தில் திடீர் வெள்ள அபாயத்தை அதிகரிக்கக்கூடும். சமீபத்திய பேரிடர் குறித்து ஆய்வு செய்த விஞ்ஞானிகளும், வெப்பமடைந்து வரும் இமயமலைப் பகுதியில் இதுபோன்ற அபாயங்களை முன்கூட்டியே கண்காணிக்க வேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்தியுள்ளனர்.
இதில் முக்கியமான சவால் என்னவென்றால், இமயமலை ஒரு நாட்டின் எல்லைக்குள் மட்டும் முடிவடையும் புவியியல் அமைப்பு அல்ல. மலைப்பகுதிகளில் உருவாகும் ஆறுகள் பல நாடுகளின் வழியாகப் பாய்கின்றன. ஒரு பகுதியில் ஏற்படும் பனிப்பாறை அல்லது நிலச்சரிவு, கீழ்நோக்கி உள்ள மற்றொரு நாட்டின் நீர்வழிகள் மற்றும் குடியிருப்புகளையும் பாதிக்கக்கூடும். எனவே பேரிடர் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளும் ஒரே நாட்டின் நிர்வாக எல்லைக்குள் மட்டும் கட்டுப்படுத்தப்பட முடியாது.
இந்த நிலையில் இந்தியா, நேபாளம், பூடான் உள்ளிட்ட இமயமலை நாடுகளுக்கு இடையே ஒரு ஒருங்கிணைந்த பேரிடர் மேலாண்மை கட்டமைப்பு தேவைப்படுகிறது. வானிலைத் தகவல்கள், பனிப்பாறைகளின் நிலை, ஆற்றின் நீர்மட்டம், நிலச்சரிவு அபாயம் போன்ற தரவுகளை பகிர்ந்து கொள்ளும் அமைப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும். ஒரு பகுதியில் ஆபத்தான மாற்றம் கண்டறியப்பட்டால், அதன் தாக்கம் கீழ்நோக்கி உள்ள பகுதிகளுக்கு எவ்வளவு நேரத்தில் சென்றடையலாம் என்பதையும் கணிக்கும் கூட்டு எச்சரிக்கை அமைப்பு உருவாக வேண்டியுள்ளது.
அதேபோல், பேரிடர் ஏற்பட்ட பிறகு மீட்புப் பணிகளைத் தொடங்குவது மட்டுமே போதாது. மலைப்பகுதிகளில் மருத்துவ வசதிகள், அவசர தகவல் தொடர்பு, ஹெலிகாப்டர் மற்றும் மீட்பு உபகரணங்கள், மாற்று சாலைகள், அவசர தங்குமிடங்கள் ஆகியவை முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட வேண்டும். சமீபத்திய வெள்ளத்தில் பல சாலைகள் மற்றும் பாலங்கள் சேதமடைந்ததால், பேரிடர் பாதித்த பகுதிகளை அடைவதே மீட்புக் குழுக்களுக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக மாறியது. நீர்மின் திட்டங்களுக்குள் சிக்கியிருந்த தொழிலாளர்களை மீட்கும் பணிகளும் இதன் தீவிரத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
உள்கட்டமைப்பு வளர்ச்சியிலும் புதிய அணுகுமுறை தேவைப்படுகிறது. மலைப்பகுதிகளில் சாலைகள், சுரங்கங்கள், நீர்மின் நிலையங்கள், குடியிருப்புகள் போன்றவை அமைக்கும்போது அந்தப் பகுதியின் நிலவியல் மற்றும் எதிர்கால பேரிடர் அபாயங்கள் முழுமையாக மதிப்பிடப்பட வேண்டும். ஒரு திட்டம் கட்டி முடிக்கப்பட்ட பிறகு அது இயற்கை பேரிடரை தாங்குமா என்பதை பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, திட்டமிடும் நிலையிலேயே ‘பேரிடர் ஏற்பட்டால் என்ன ஆகும்?’ என்ற கேள்விக்கு பதில் தேடும் நடைமுறை அவசியமாகிறது.
இதனுடன் காலநிலை மாற்றத்தால் ஏற்படும் இழப்புகளுக்கான நிதி ஆதரவும் முக்கியமாகிறது. உலகளாவிய அளவில் கார்பன் வெளியேற்றத்தில் மிகக் குறைந்த பங்களிப்பைக் கொண்ட நாடுகளே காலநிலை மாற்றத்தின் கடுமையான விளைவுகளை எதிர்கொள்ளும் நிலை உருவாகியுள்ளது. இந்த பின்னணியில் பேரிடர் மீட்பு மட்டுமின்றி, முன்கூட்டிய தழுவல் நடவடிக்கைகளுக்கும் சர்வதேச நிதி கிடைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை வலுப்பெற்று வருகிறது. நேபாளமும் காலநிலை தொடர்பான இழப்புகளுக்கான நிதி உதவியை கோரியுள்ளது.
இமயமலைப் பகுதியின் எதிர்கால பாதுகாப்பு என்பது ஒரு நாட்டின் தனிப்பட்ட பொறுப்பாக மட்டும் இருக்க முடியாது. இயற்கை எல்லைகளை மதிக்காமல் நகரும் ஆறுகள், பனிப்பாறைகள் மற்றும் வானிலை அமைப்புகளை எதிர்கொள்ள நாடுகளும் தங்களது நிர்வாக எல்லைகளைத் தாண்டி ஒத்துழைக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுள்ளது. பேரிடர் ஏற்பட்ட பிறகு நிவாரணம் வழங்கும் முறையிலிருந்து, ஆபத்தை முன்கூட்டியே கணித்து தடுக்கும் முறைக்கு மாறுவதே அடுத்த முக்கிய படியாக இருக்க வேண்டும். சமீபத்திய பேரழிவு, இமயமலையைச் சுற்றியுள்ள அனைத்து நாடுகளுக்கும் அந்த மாற்றத்தின் அவசியத்தை மிகத் தெளிவாக உணர்த்தியுள்ளது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்