இந்தியப் புராணங்கள் மற்றும் இதிகாசங்கள் பல ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதப்பட்டவை. ஆனால், அவற்றில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பல நிகழ்வுகளும் கருவிகளும் இன்றைய நவீன அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளோடு வியக்கத்தக்க வகையில் ஒத்துப்போகின்றன. முற்காலத்து முனிவர்களும் கவிஞர்களும் வெறும் கற்பனையாக இவற்றை எழுதினார்களா அல்லது அன்றைய காலத்திலேயே மிக உயர்ந்த ஒரு தொழில்நுட்ப நாகரிகம் நிலவியதா என்பது இன்றும் தீர்க்கப்படாத ஒரு புதிராகவே உள்ளது. மகாபாரதம் மற்றும் ராமாயணத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள பல 'அஸ்திரங்கள்' மற்றும் விண்வெளிப் பயணங்கள் இன்றைய அணு ஆயுதங்கள் மற்றும் விண்கலங்களுக்கு இணையாக இருப்பது, நமது முன்னோர்களின் ஆழ்ந்த அறிவியல் அறிவைப் பறைசாற்றுகிறது.
புராணங்களில் நாம் வாசிக்கும் 'விமானங்கள்' குறித்து இன்று பல விவாதங்கள் நடைபெறுகின்றன. குறிப்பாக, ராமாயணத்தில் வரும் புஷ்பக விமானம் என்பது இன்றைய நவீன விமானங்களைப் போலவே வானில் பறக்கும் திறன் கொண்டது மட்டுமல்லாமல், அது ஒரு மிகப்பெரிய நகரத்தைப் போலவே வசதிகள் கொண்டது என்று விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. இது இன்றைய காலத்து 'ஏர்-கிராப்ட் கேரியர்' (Aircraft Carrier) அல்லது விண்வெளி நிலையங்களுக்கு ஒப்பானது. அதேபோல், 'விமானிகா சாஸ்திரம்' என்ற பழங்கால நூல், வெவ்வேறு வகையான உலோகங்களை உருக்கி வானூர்திகளை உருவாக்குவது பற்றியும், எதிரி நாட்டு விமானங்களை மறைக்கும் தொழில்நுட்பங்கள் பற்றியும் பேசுகிறது. இது இன்றைய 'ஸ்டெல்த் டெக்னாலஜி' (Stealth Technology) எனப்படும் ரேடார்களில் சிக்காமல் பறக்கும் தொழில்நுட்பத்தை நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறது.
அஸ்திரங்கள் எனப்படும் போர்க்கருவிகள் நவீன அறிவியலின் உச்சக்கட்டமான அணு ஆயுதங்களோடு ஒப்பிடப்படுகின்றன. குறிப்பாக, 'பிரம்மாஸ்திரம்' ஏவப்படும்போது சூரியனைப் போன்ற ஒளியும், பூமியே அதிரும் விதமான சத்தமும், அதன் விளைவாகப் பல ஆண்டுகளுக்கு அந்த நிலப்பரப்பில் புற்கள் கூட முளைக்காத வறட்சியும் ஏற்படும் என்று மகாபாரதத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு அணு குண்டு வெடிப்பிற்குப் பிறகு ஏற்படும் கதிர்வீச்சு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளைத் துல்லியமாக விளக்குவது போல உள்ளது. அதேபோல், 'பாசுபதாஸ்திரம்' மற்றும் 'நாராயணாஸ்திரம்' போன்றவை ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கைத் தேடிச் சென்று தாக்கும் திறன் கொண்டவை. இது இன்றைய 'வழிகாட்டப்பட்ட ஏவுகணைகள்' (Guided Missiles) மற்றும் லேசர் தொழில்நுட்பத்தின் ஆரம்ப காலக் கருத்தாக்கமாக இருக்கலாம்.
மரபணு மாற்றம் மற்றும் செயற்கைக் கருத்தரிப்பு குறித்த குறிப்புகளும் நமது புராணங்களில் காணப்படுகின்றன. மகாபாரதத்தில் கௌரவர்கள் நூறு பேர் ஒரு குடுவையில் இருந்து பிறந்தார்கள் என்ற கதை, இன்றைய 'டெஸ்ட் டியூப் பேபி' (Test Tube Baby) அல்லது குளோனிங் (Cloning) தொழில்நுட்பத்தோடு நெருங்கிய தொடர்புடையது. ஒரு கருவைச் சிதைக்காமல் நூறு பகுதிகளாகப் பிரித்து வளர்த்தெடுத்த அந்த முறை, நவீன ஸ்டெம் செல் (Stem Cell) ஆராய்ச்சியைப் பிரதிபலிக்கிறது. அதேபோல், விநாயகரின் பிறப்பு மற்றும் தலையை ஒட்டுதல் என்பது இன்றைய உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சை (Organ Transplant) மற்றும் பிளாஸ்டிக் சர்ஜரியின் ஒரு குறியீடாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
காலப் பயணம் (Time Travel) குறித்த சுவாரஸ்யமான கதை ரேவதி என்ற இளவரசியின் கதையில் வருகிறது. அவர் தனது தந்தையோடு பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்று திரும்பியபோது, பூமியில் பல நூற்றாண்டுகள் கடந்திருந்தன. இது ஐன்ஸ்டீனின் 'கால நீட்டிப்பு' (Time Dilation) தத்துவத்தோடு அப்படியே ஒத்துப்போகிறது. அதாவது, பிரபஞ்சத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் காலம் வெவ்வேறு வேகத்தில் நகர்கிறது என்பதை நமது முன்னோர்கள் அன்றே உணர்ந்திருந்தனர். இத்தகைய நுட்பமான அறிவியல் உண்மைகள் வெறும் கற்பனையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. அண்டவெளியின் மர்மங்களை அவர்கள் தியானம் மற்றும் கணக்கீடுகள் மூலம் அறிந்திருக்கக் கூடும்.
இந்தியப் புராணங்களில் உள்ள அறிவியல் புனைகதைகள் நம்மை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்துவது மட்டுமல்லாமல், நமது பாரம்பரியத்தின் பெருமையை உணர்த்துகின்றன. அறிவியலும் ஆன்மீகமும் வெவ்வேறானவை அல்ல, அவை ஒன்றையொன்று பூர்த்தி செய்பவை என்பதையே இக்கதைகள் நமக்குச் சொல்கின்றன. பழங்கால அறிவையும் நவீன தொழில்நுட்பத்தையும் இணைத்துப் பார்த்தால், எதிர்காலத் தேவைகளுக்கான பல தீர்வுகளை நம்மால் கண்டறிய முடியும். நமது இதிகாசங்கள் வெறும் கதைகள் அல்ல, அவை காலத்தால் அழியாத ஒரு மாபெரும் அறிவுப் பெட்டகம் ஆகும்
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.