உலக நாடுகளின் போர் விமானங்கள் ஈரானின் வான்வெளியில் சீறிப்பாய்ந்து கொண்டிருக்கும் வேளையில், இந்திய பாதுகாப்புத் துறை ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுத்துள்ளது. அமெரிக்காவிடமிருந்து டிரான்ஸ்போர்ட் விமானங்கள், ஹெலிகாப்டர்கள் மற்றும் டிரோன்கள் என பில்லியன் கணக்கான டாலர்களுக்கு ஆயுதங்களை வாங்கும் இந்தியா, தனது முதுகெலும்பாகக் கருதப்படும் 'ஃபைட்டர் ஜெட்' (Fighter Jets) எனப்படும் போர் விமானங்களை மட்டும் ஏன் இதுவரை வாங்கவில்லை? இது குறித்து பாதுகாப்புத் துறை ஆய்வாளர் ஷிவ் அரூர் எழுதியுள்ள கட்டுரை பல அதிரடி தகவல்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.
இந்தியா இதுவரை ஒருமுறை கூட அமெரிக்க போர் விமானங்களை வாங்காததற்கு 'Combat Autonomy' எனப்படும் 'தன்னாட்சி அதிகாரம்' தான் மிக முக்கிய காரணமாகும். ஒரு போர் விமானம் என்பது ஒரு நாட்டின் வான்வெளியின் இறையாண்மையைப் பாதுகாக்கும் மிக உயரிய ஆயுதம். அமெரிக்கப் போர் விமானங்களை வாங்கினால், அதன் மென்பொருள், உதிரி பாகங்கள் மற்றும் இயக்குவதற்கான ரகசியக் குறியீடுகள் (Codes) என அனைத்திற்கும் அமெரிக்காவின் அனுமதியை எதிர்பார்க்க வேண்டியிருக்கும். இக்கட்டான போர்ச் சூழலில் அமெரிக்கா தங்களுக்குச் சாதகமாகச் செயல்பட அனுமதி வழங்கவில்லை என்றால், அந்த விமானங்கள் வெறும் இரும்புச் சட்டங்களாகவே நிற்கும் அபாயம் உள்ளது.
இந்த அவநம்பிக்கைக்குப் பின்னால் ஒரு கசப்பான வரலாறும் உள்ளது. 1998 ஆம் ஆண்டு பொக்ரான்-II அணு ஆயுதச் சோதனைக்குப் பிறகு, அமெரிக்கா இந்தியா மீது கடும் பொருளாதாரத் தடைகளை விதித்து தனிமைப்படுத்தியது. தொழில்நுட்பப் பரிமாற்றங்கள் அனைத்தும் நிறுத்தப்பட்டன. "சுயமாகச் செயல்பட்டால் பின்விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரிடும்" என்ற அமெரிக்காவின் அன்றைய நடவடிக்கை, இந்தியாவை ஒரு எச்சரிக்கையான நிலைக்குத் தள்ளியது. அதே சமயம், பனிப்போரின் போது அமெரிக்கா தனது அதிநவீன எஃப்-16 (F-16) விமானங்களை பாகிஸ்தானுக்கு வழங்கியதும் இந்தியாவின் இந்தத் தயக்கத்திற்கு ஒரு வலுவான காரணமாகும்.
பாகிஸ்தான் தனது எஃப்-16 விமானங்களை இயக்குவதற்கு அமெரிக்காவின் உதிரி பாகங்களுக்காகவும், அனுமதிக்காகவும் பலமுறை அலைக்கழிக்கப்பட்டதை இந்தியா மிக நெருக்கமாகக் கவனித்தது. துருக்கி நாடு எஃப்-35 (F-35) திட்டத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டதும் ஒரு பாடமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அமெரிக்கா தனது எஃப்-16 விமானங்களை இந்தியாவுக்காக 'எஃப்-21' (F-21) என்று பெயர் மாற்றி விற்க முயன்றதை இந்திய பாதுகாப்புத் துறை ஒரு மார்க்கெட்டிங் தந்திரமாகவே கருதி நிராகரித்தது. தங்களது முக்கிய எதிரி நாடான பாகிஸ்தான் பயன்படுத்தும் அதே தளத்தைப் பயன்படுத்த இந்தியா ஒருபோதும் விரும்பவில்லை.
அதனால் தான் இந்தியா எப்போதும் பிரான்ஸ் நாட்டின் ரஃபேல் (Rafale), மிராஜ் 2000 அல்லது ரஷ்யாவின் சுகோய் (Sukhoi) மற்றும் உள்நாட்டிலேயே தயாரிக்கப்பட்ட தேஜஸ் (Tejas) விமானங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறது. இந்த நாடுகளில் இருந்து வாங்கப்படும் விமானங்கள் "எந்தவித நிபந்தனைகளும் அற்றவை" (No-strings-attached) என்பதால், இந்தியா தனது விருப்பப்படி அவற்றை மாற்றியமைக்கவும் போர் முனையில் பயன்படுத்தவும் முடிகிறது. அமெரிக்கா எவ்வளவுதான் எஃப்-35 போன்ற நவீன விமானங்களை ஆசையாகக் காட்டினாலும், தனது வான்வெளியின் 'சாவியை' வேறொரு நாட்டின் கையில் ஒப்படைக்க இந்தியா தயாராக இல்லை.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், இந்தியா தனது வானத்தை யாருக்கும் அடிமையாக மாற்ற விரும்பவில்லை. தொழில்நுட்பத்தைப் பெறுவதற்காகத் தனது சுதந்திரத்தை இழக்கக்கூடாது என்பதில் இந்தியா உறுதியாக உள்ளது. அமெரிக்கா ஒரு சிறந்த நட்பு நாடாக இருக்கலாம், ஆனால் போர் முனையில் முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் இந்தியாவின் கையில் மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் பின்னணியில் உள்ள மாபெரும் அரசியல்.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.