இந்து வழிபாட்டு முறையில் எந்தவொரு சுப காரியத்தைத் தொடங்குவதாக இருந்தாலும், முதலில் விநாயகப் பெருமானை வழிபட்டுத் தொடங்குவதுதான் நமது மரபு. முழுமுதற் கடவுளான விநாயகருக்கு ஏன் மனித உடலும் யானை முகமும் வந்தது என்பது குறித்துப் பல கதைகள் வழக்கில் இருந்தாலும், அதன் பின்னணியில் இருக்கும் காசி நகரப் புராணமும், கஜமுகாசுரன் என்ற அரக்கனின் கதையும் பலரும் அறியாத ஒரு மாபெரும் ஆன்மீக ரகசியமாகும். பொதுவாக, பார்வதி தேவி தனியாக இருந்தபோது தனது உடலின் அழுக்கில் இருந்து ஒரு உருவத்தைச் செய்து அதற்கு உயிர் கொடுத்தார் என்றும், அந்தப் பிள்ளை சிவபெருமானை உள்ளே விட மறுத்ததால் கோபமடைந்த சிவன் அவரது தலையைக் கொய்து, பின்னர் யானையின் தலையைப் பொருத்தினார் என்றும் நாம் படித்திருப்போம். ஆனால், அந்த யானைத் தலை எங்கிருந்து வந்தது, அதன் பின்னணியில் சிவபெருமான் கொடுத்த சாபமும் வரமும் என்ன என்பதுதான் பலரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தும் ஆன்மீகப் பின்னணியாகும்.
நெடுங்காலத்திற்கு முன்பு கஜமுகாசுரன் என்ற வலிமைமிக்க அசுரன் ஒருவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் யானை முகம் கொண்ட அரக்கனாக இருந்தபோதிலும், சிவபெருமான் மீது அதீத பக்தி கொண்டிருந்தான். சிவனின் அருளைப் பெற வேண்டி, அவன் காசி நகரத்திற்குச் சென்று பல நூறு ஆண்டுகள் கடுமையான தவம் இருந்தான். அவனது தவத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்த சிவபெருமான், அவன் முன்பாகத் தோன்றி என்ன வரம் வேண்டும் என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த அரக்கன், தனது பக்தியின் காரணமாகச் சிவபெருமான் எப்போதும் தனது வயிற்றினுள்ளேயே தங்கியிருக்க வேண்டும் என்ற விசித்திரமான வரத்தைக் கேட்டான். பக்தனின் ஆசைக்கு இணங்கிச் சிவபெருமானும் அவனது வயிற்றுக்குள்ளேயே புகுந்து தங்கிவிட்டார்.
சிவபெருமான் அசுரனின் வயிற்றில் தஞ்சமடைந்ததால், கைலாயத்தில் பார்வதி தேவியும், முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களும் சிவனைத் தேடிக் கலக்கமடைந்தனர். உலக இயக்கம் முற்றிலும் ஸ்தம்பித்தது. இந்த நிலையைச் சரி செய்ய மகாவிஷ்ணு ஒரு உபாயத்தைக் கையாண்டார். அவர் நந்தியம் பெருமானை ஒரு நடனமாடும் காளையாக மாற்றி, தாமும் உருமாறி கஜமுகாசுரனின் அரண்மனைக்குச் சென்றார். அங்கு நந்தியின் அசாத்திய நடனத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்த அரக்கன், என்ன வரம் வேண்டும் என்று கேட்டான். அப்போது மகாவிஷ்ணு தனது உண்மையான உருவத்தைக் காட்டி, அவனது வயிற்றில் இருக்கும் சிவபெருமானை விடுவிக்குமாறு கேட்டார். வந்திருப்பது மகாவிஷ்ணு என்பதை உணர்ந்த அரக்கன், தனது ஆயுள் முடியப்போவதை அறிந்துகொண்டான்.
அவன் சிவபெருமானை தனது வயிற்றில் இருந்து வெளியே வர அனுமதிக்கும் முன்பு, ஈசனிடம் ஒரு இறுதி கோரிக்கையை வைத்தான். தனது மறைவிற்குப் பிறகும் தனது முகம் உலகெங்கும் வழிபடப்பட வேண்டும் என்றும், தனது தோல் சிவபெருமானின் ஆடையாக மாற வேண்டும் என்றும் வரம் கேட்டான். அதன்படியே அவனது வயிற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு வெளிப்பட்ட சிவபெருமான், அந்த அரக்கனின் பக்திக்கு உகந்து, அவனது உடலின் தோலைத் தனது ஆடையாக உடுத்திக் கொண்டார். மேலும், அவனது யானை முகத்தையுடைய தலை அழியாமல் கைலாயத்தில் இருக்கச் செய்தார். இந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகுதான், கைலாயத்தில் பார்வதி தேவி உருவாக்கிய பிள்ளையின் தலையைச் சிவன் கொய்தபோது, காசியில் கஜமுகாசுரனிடம் இருந்து பெறப்பட்ட அந்தப் புனிதமான யானைத் தலையை அவரோடு பொருத்தினார் என்று காசி புராணம் கூறுகிறது.
இந்தக் கதையானது நமக்கு ஒரு உன்னதமான ஆன்மீகத் தத்துவத்தை உணர்த்துகிறது. கஜமுகாசுரன் அசுர குலத்தில் பிறந்தவனாக இருந்தாலும், அவனது தூய்மையான பக்தி அவனுக்கு இறைவனின் உடலிலேயே இடம்பிடிக்கும் மாபெரும் பாக்கியத்தைத் தந்தது. அதே போல, விநாயகப் பெருமானுக்கு யானை முகம் வந்ததன் மூலம், பிரபஞ்சத்தின் மிகப்பெரிய விலங்கான யானையின் அறிவும், நிதானமும், பலமும் ஒருங்கே அவரிடம் அமைந்தது. விநாயகரின் பெரிய காதுகள் மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கூர்ந்து கேட்கும் பொறுமையையும், அவரது தும்பிக்கை எந்தவொரு செயலையும் நுணுக்கமாகச் செய்யும் ஆற்றலையும் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.
இதன் காரணமாகவே, இன்றும் காசிக்குச் செல்லும் பக்தர்கள் விநாயகரின் பிறப்போடு தொடர்புடைய அந்தப் புனித இடங்களை வழிபடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். விநாயக சதுர்த்தி போன்ற விழாக்களின் போது நாம் களிமண்ணால் பிள்ளையார் செய்து வழிபடுவது என்பது, கஜமுகாசுரனின் ஆணவம் அழிந்து அவன் எப்படி இறைவனோடு கலந்தானோ, அதே போல நமது அகந்தையும் அழிந்து இறைவழியில் நடக்க வேண்டும் என்பதை நினைவுபடுத்தும் ஒரு உன்னதமான ஆன்மீகச் சடங்காகும். சிவபெருமானின் அருளால் யானை முகம் கொண்ட விநாயகரை நாம் நம்பிக்கையோடு வணங்கி வந்தால், நமது வாழ்வில் வரும் அனைத்து தடைகளும் பனி போல உருகி மறையும் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்