இந்தியாவில் திருமணம் என்பது குடும்ப உறவுகள், பாரம்பரியம், சமூகப் பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவற்றுடன் நெருக்கமாக இணைந்துள்ளது. குறிப்பாக, சில சமூகங்களில் உறவினர்களுக்குள்ளேயே திருமணம் செய்வது நீண்டகாலமாகப் பின்பற்றப்படும் வழக்கமாக இருந்து வருகிறது. மாமன் மகள், அத்தை மகன் உள்ளிட்ட நெருங்கிய உறவுகளுக்குள் திருமணம் செய்வதை சில குடும்பங்கள் இன்றும் வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. ஆனால், இத்தகைய திருமணங்களால் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு மரபணு தொடர்பான உடல்நலப் பாதிப்புகள் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளதாக மருத்துவ ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இந்த விவகாரம் தற்போது நாடு முழுவதும் கவனத்தைப் பெற்றுள்ளது. ரத்த உறவுகளுக்குள் நடைபெறும் திருமணங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குத் தனியாகச் சட்டம் கொண்டுவருவது குறித்து மத்திய அரசு பரிசீலிக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கேட்டுக்கொண்டுள்ளது.
பெங்களூருவைச் சேர்ந்த சார்வி எஸ். என்ற சட்டக் கல்லூரி மாணவி உச்ச நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்திருந்தார். நெருங்கிய ரத்த உறவுகளுக்குள் திருமணம் செய்வதால் அடுத்த தலைமுறையினருக்கு ஏற்படக்கூடிய மரபணு பாதிப்புகள் குறித்த கவலையை அவர் தனது மனுவில் முன்வைத்திருந்தார். பாரம்பரியம் என்ற காரணத்திற்காக, குழந்தைகளுக்கு ஏற்படக்கூடிய பாதிப்புகளைத் தவிர்க்கும் வாய்ப்புகள் புறக்கணிக்கப்படக் கூடாது என்பதே அவரது மனுவின் முக்கியக் கருத்தாக இருந்தது.
மனுவை தலைமை நீதிபதி சூர்யகாந்த் மற்றும் நீதிபதிகள் ஜாய்மால்யா பாக்சி, வி. மோகனா ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு விசாரித்தது. அப்போது, நெருங்கிய ரத்த உறவுகளுக்குள் நடைபெறும் திருமணங்களை ஒழுங்குபடுத்துவது அல்லது கட்டுப்படுத்துவது தொடர்பாக நாடாளுமன்றமும் சட்டமன்றங்களும் முடிவு செய்ய வேண்டிய விஷயம் என்று நீதிபதிகள் குறிப்பிட்டனர். இதுபோன்ற சமூக சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளில் நீதிமன்றம் நேரடியாக உத்தரவு பிறப்பிக்க முடியாது என்றும் தெரிவித்தனர். அதே நேரத்தில், இந்த விவகாரத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, பொருத்தமான சட்டம் கொண்டுவருவது குறித்து மத்திய அரசு பரிசீலிக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினர்.
இதுபோன்ற திருமணங்களால் ஏற்படக்கூடிய உடல்நலப் பாதிப்புகள் குறித்து பொதுமக்களிடம் போதிய விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தையும் நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது. பள்ளி, கல்லூரி பாடத்திட்டங்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு வழிகளில் மக்களுக்குத் தேவையான தகவல்களை எடுத்துச் செல்லலாம் என்றும் தெரிவித்தது. திருமணம் என்பது ஒவ்வொருவரின் தனிப்பட்ட விருப்பம் என்பதால், எந்த முடிவை எடுத்தாலும் அதன் விளைவுகளைப் புரிந்துகொண்டு முடிவெடுக்கும் வகையில் மக்களுக்குத் தகவல்கள் கிடைக்க வேண்டும் என்பதையும் நீதிபதிகள் சுட்டிக்காட்டினர்.
மனுதாரர் தனது மனுவில், நெருங்கிய உறவுகளுக்குள் நடைபெறும் திருமணங்கள் சில பகுதிகளில் தொடர்ந்து வழக்கத்தில் இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார். குறிப்பாக, கிராமப்புறங்களில் இதுபோன்ற திருமணங்கள் நடைபெறும்போது, அதனால் குழந்தைகளுக்கு ஏற்படக்கூடிய மரபணு பாதிப்புகள் குறித்து பலருக்கும் முழுமையான விழிப்புணர்வு இல்லை என்றும் தெரிவித்திருந்தார். இதுபோன்ற திருமணங்களுக்குப் பிறகு பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு சில மரபணு நோய்கள் ஏற்படும் அபாயம் அதிகரிக்கலாம் என்பதால், திருமணத்திற்கு முன்பே தேவையான மருத்துவ ஆலோசனைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் கோரியிருந்தார்.
அவரது பெற்றோர் நெருங்கிய உறவினர்கள் என்பதால் அவர்களுக்குள் திருமணம் நடைபெற்றதாகவும், அதன் காரணமாகத் தான் 40 சதவீத பார்வைக் குறைபாட்டுடன் வாழ்ந்து வருவதாகவும் மனுவில் குறிப்பிட்டிருந்தார். இருப்பினும், ஒவ்வொரு பார்வைக் குறைபாடும் உறவினர்களுக்குள் நடந்த திருமணத்தால் மட்டுமே ஏற்படுகிறது என்று பொதுவாகக் கூற முடியாது. தனிநபரின் உடல்நலப் பாதிப்புக்கான காரணத்தை மருத்துவ ஆய்வுகளின் அடிப்படையில்தான் உறுதிப்படுத்த முடியும்.
நெருங்கிய ரத்த உறவுகளுக்குள் திருமணம் நடைபெறும்போது, தம்பதியரிடம் ஒரே மாதிரியான மரபணு மாற்றங்கள் இருக்க வாய்ப்பு அதிகமாகிறது. இதனால், இருவரிடமும் மறைந்திருக்கும் சில மரபணு குறைபாடுகள் குழந்தைகளுக்குக் கடத்தப்படுவதற்கான சாத்தியம் அதிகரிக்கலாம். இதன் விளைவாக சில மரபணு நோய்கள், பிறவிக் குறைபாடுகள், கேட்கும் திறன் அல்லது பார்வை தொடர்பான பாதிப்புகள், வளர்ச்சிக் குறைபாடுகள் போன்றவை ஏற்படக்கூடும். சில சூழல்களில் குழந்தை இறப்பு அபாயமும் அதிகரிக்கலாம் என்று மருத்துவ ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஆனால், நெருங்கிய உறவுகளுக்குள் திருமணம் செய்துகொள்ளும் ஒவ்வொரு தம்பதியருக்கும் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தை பிறக்கும் என்று இதைப் பொருள் கொள்ளக் கூடாது. ஆபத்து அதிகரிக்கிறது என்பதே மருத்துவ ரீதியான முக்கியமான கருத்தாகும்.
திருமணத்திற்கு முன்பாக மரபணு ஆலோசனை பெறுவது, குடும்பத்தில் ஏற்கெனவே மரபணு நோய்கள் இருந்தால் அதுகுறித்து மருத்துவரிடம் தெரிவிப்பது, தேவையான பரிசோதனைகளை மேற்கொள்வது போன்ற பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை மனுதாரர் வலியுறுத்தியிருந்தார். மேலும், இத்தகைய திருமணங்களை முழுமையாகத் தடை செய்வது அல்லது உரிய மருத்துவப் பாதுகாப்பு நடைமுறைகளுடன் கட்டுப்படுத்துவது குறித்து சட்டத்தில் மாற்றங்கள் கொண்டுவர வேண்டும் என்றும் கோரியிருந்தார்.
இதற்காக இந்து திருமணச் சட்டம் 1955-இல் உள்ள சில பிரிவுகளையும் மனுவில் சுட்டிக்காட்டியிருந்தார். அந்தச் சட்டத்தின் கீழ் நெருங்கிய உறவுகளுக்குள் திருமணம் செய்வதற்கு சில கட்டுப்பாடுகள் இருந்தாலும், குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் பழக்கவழக்கம் அல்லது மரபு அனுமதித்தால் சில விதிவிலக்குகள் வழங்கப்படுகின்றன. இந்த விதிவிலக்குகளைப் பயன்படுத்தும்போது, திருமணத்திற்கு முன்பான மருத்துவ ஆலோசனை மற்றும் மரபணு பரிசோதனை போன்ற பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் அவசியமாக்கப்பட வேண்டும் என்பதே மனுவின் கோரிக்கையாக இருந்தது.
உச்ச நீதிமன்றம் மத்திய அரசிடம் விளக்கம் கேட்டுள்ளது, ரத்த உறவுகளுக்குள் திருமணம் செய்வதைத் தடை செய்யும் புதிய சட்டத்தை நீதிமன்றம் பிறப்பித்துவிட்டதாக இதைப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. இது தொடர்பாக சட்டம் கொண்டுவருவது அவசியமா என்பதை மத்திய அரசு பரிசீலிக்க வேண்டும் என்பதே நீதிமன்றத்தின் தற்போதைய நிலைப்பாடு. இதன் மூலம் பாரம்பரியமாகப் பின்பற்றப்படும் திருமண முறைகள், தனிநபர் விருப்பம் மற்றும் எதிர்காலத் தலைமுறையின் உடல்நலம் ஆகியவை தொடர்பான விவாதம் மீண்டும் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.