.png)
நீதிமன்றம் என்பது குற்றவாளிகளை தண்டிக்கும் இடம் மட்டுமல்ல; நிரபராதிகளை பாதுகாக்கும் அமைப்பும் கூட. ஒரு வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் குற்றவாளிகளா இல்லையா என்பதை ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் தீர்மானிப்பதே நீதியின் அடிப்படை நோக்கம். ஆனால் அந்தத் தீர்ப்பை அடைய பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டால் என்ன? ஒரு மனிதன் தனது வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை நீதிமன்றங்களுக்கும் விசாரணைகளுக்கும் நடுவில் கழித்துவிட்டு, இறுதியில் அவர் குற்றமற்றவர் என்று அறிவிக்கப்பட்டால், அந்த இழந்த ஆண்டுகளுக்கு யார் பொறுப்பு? இந்த கேள்வியைத்தான் உச்சநீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய தீர்ப்பு நாடு முழுவதும் மீண்டும் விவாதத்திற்கு கொண்டு வந்துள்ளது.
சுமார் 26 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரதட்சணை மரணம் தொடர்பாக பதிவு செய்யப்பட்ட வழக்கில், கணவர் மற்றும் அவரது குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மேலும் 16 பேரை உச்சநீதிமன்றம் குற்றமற்றவர்கள் என்று விடுவித்துள்ளது. இந்த வழக்கு பல ஆண்டுகளாக நீதிமன்றங்களில் நடந்துவந்த நிலையில், இறுதியாக வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பில் உச்சநீதிமன்றம், "இவ்வளவு நீண்ட காலம் ஒரே குடும்பம் முழுவதும் குற்றச்சாட்டின் சுமையை சுமந்து வாழ வேண்டிய நிலை உருவானது நீதிக்கே எதிரானது" என்று கடுமையாகக் குறிப்பிட்டுள்ளது.
இந்த வழக்கின் பின்னணி 2000-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்தது. திருமணமான சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மனைவி தீ விபத்தில் உயிரிழந்தார். இந்த மரணம் வரதட்சணை கொடுமையால் ஏற்பட்டதாக குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. அதன்பின்னர் கணவர் மட்டுமல்லாமல், அவரது பெற்றோர், சகோதரர்கள், உறவினர்கள் என மொத்தம் 17 பேர் மீது வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டது. பல ஆண்டுகள் நீண்ட விசாரணை, சாட்சிகள், மேல்முறையீடுகள், நீதிமன்ற மாற்றங்கள் என வழக்கு தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது.
இந்த வழக்கை விசாரித்த உச்சநீதிமன்றம், ஒரு முக்கியமான சட்டக் கோட்பாட்டை மீண்டும் வலியுறுத்தியுள்ளது. குற்றவியல் வழக்குகளில் அரசு தரப்பு சமர்ப்பிக்கும் ஆதாரங்களுக்கு மட்டுமல்ல, எதிர் தரப்பு சமர்ப்பிக்கும் ஆதாரங்களுக்கும் சமமான முக்கியத்துவம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று நீதிபதிகள் தெரிவித்துள்ளனர். பல வழக்குகளில் பாதுகாப்பு தரப்பின் சாட்சிகளை சந்தேகக் கண்ணோட்டத்துடன் அணுகும் பழக்கம் இருப்பதாகவும், அது நீதியின் அடிப்படை நோக்கத்துக்கு முரணானது என்றும் நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டுள்ளது.
நீதிமன்றத்தின் கருத்துப்படி, ஒரு வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தனது நிரபராதித்தனத்தை நிரூபிக்க சமர்ப்பிக்கும் ஆதாரங்களை வெறும் சந்தேகத்துடன் மட்டும் பார்க்கக்கூடாது. அரசு தரப்பின் சாட்சிகளை எப்படிப் பரிசீலிக்கிறோமோ, அதே அளவு கவனத்துடனும் நியாயத்துடனும் பாதுகாப்பு தரப்பின் ஆதாரங்களையும் மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும். இதுவே ஒரு நியாயமான விசாரணையின் அடிப்படை என்று உச்சநீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.
இந்த தீர்ப்பின் மற்றொரு முக்கிய அம்சம், வழக்குகள் நீண்ட காலம் இழுத்தடிக்கப்படுவதால் ஏற்படும் மனித இழப்பை நீதிமன்றம் வெளிப்படையாக சுட்டிக்காட்டியிருப்பதாகும். ஒரு வழக்கு 26 ஆண்டுகள் நீடிப்பது என்பது வெறும் சட்ட நடைமுறை தாமதம் மட்டுமல்ல. அந்தக் காலத்தில் குற்றச்சாட்டு சுமந்த குடும்பத்தினரின் சமூக மரியாதை, வேலைவாய்ப்பு, பொருளாதார நிலை, மனநலம், குடும்ப உறவுகள் என பல அம்சங்கள் பாதிக்கப்படலாம். இறுதியில் அவர்கள் குற்றமற்றவர்கள் என்று அறிவிக்கப்பட்டாலும், அந்தக் காலத்தை மீட்டுத் தர முடியாது என்பதே நீதிமன்றத்தின் மறைமுகமான கவலையாக இருந்தது.
இந்த தீர்ப்பு வரதட்சணை தொடர்பான சட்டங்களின் முக்கியத்துவத்தை எந்த வகையிலும் குறைப்பதில்லை என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்தியாவில் வரதட்சணை கொடுமையால் பல பெண்கள் இன்னும் உயிரிழந்து வருகின்றனர். பெண்களை பாதுகாக்கும் சட்டங்கள் அவசியமானவை. அதே நேரத்தில், ஒவ்வொரு வழக்கிலும் ஆதாரங்களை முழுமையாக ஆய்வு செய்து, குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டவர்களையே தண்டிக்க வேண்டும் என்பதையும் நீதிமன்றம் நினைவூட்டியுள்ளது. நீதி என்பது பாதிக்கப்பட்டவருக்கு மட்டுமல்ல; குற்றமற்றவருக்கும் கிடைக்க வேண்டிய உரிமை என்பதையே இந்த தீர்ப்பு வலியுறுத்துகிறது.
சட்ட நிபுணர்களின் கருத்துப்படி, இந்த தீர்ப்பு எதிர்காலத்தில் பல முக்கிய வழக்குகளுக்கு வழிகாட்டியாக அமையக்கூடும். குறிப்பாக குடும்பத் தகராறு, வரதட்சணை மரணம் மற்றும் குடும்ப உறுப்பினர்கள் மீது ஒரே நேரத்தில் பலர் குற்றம் சாட்டப்படும் வழக்குகளில், ஒவ்வொரு நபரின் தனிப்பட்ட பங்கு மற்றும் அவர்களுக்கு எதிரான ஆதாரங்களை தனித்தனியாக மதிப்பீடு செய்ய வேண்டிய அவசியத்தை இது மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது.
இந்திய நீதித்துறையில் வழக்குகள் நீண்ட காலம் நிலுவையில் இருப்பது ஏற்கனவே மிகப்பெரிய சவாலாக உள்ளது. பல லட்சக்கணக்கான வழக்குகள் ஆண்டுகளாக நிலுவையில் உள்ளன. இத்தகைய சூழலில், விரைவான விசாரணை என்பது பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மட்டுமல்ல; குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களுக்கும் அடிப்படை உரிமை என்ற விவாதம் மீண்டும் வலுப்பெற்றுள்ளது. ஒரு வழக்கின் உண்மை வெளிவர பல தசாப்தங்கள் எடுத்துக்கொண்டால், நீதி வழங்கப்பட்டாலும் அது தாமதமான நீதியாகவே பார்க்கப்படும்.
இந்த தீர்ப்பு இன்னொரு முக்கியமான செய்தியையும் வழங்குகிறது. நீதிமன்றத்தின் கடமை என்பது குற்றவாளியை தண்டிப்பது மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு ஆதாரத்தையும் எந்தவித முன்முடிவும் இன்றி ஆராய்வதும் ஆகும். உணர்ச்சிகள், சமூக அழுத்தம் அல்லது பொதுமக்களின் கருத்து ஆகியவற்றை விட, ஆதாரங்களே நீதியின் அடித்தளம் என்பதை உச்சநீதிமன்றம் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.
26 ஆண்டுகள் நீண்ட இந்த வழக்கு இறுதியில் ஒரு குடும்பத்திற்கு சட்டரீதியான நிம்மதியை வழங்கியிருக்கலாம். ஆனால் அதே நேரத்தில், இந்திய நீதித்துறைக்கும் விசாரணை அமைப்புகளுக்கும் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை விட்டுச் சென்றுள்ளது. நீதி கிடைப்பது முக்கியம்; ஆனால் அது சரியான நேரத்தில் கிடைக்கிறதா என்பதுதான் ஒரு நாட்டின் நீதித்துறையின் உண்மையான அளவுகோல். இந்த தீர்ப்பு, அந்த உண்மையை மீண்டும் நாடு முழுவதும் சிந்திக்க வைத்திருக்கிறது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்
