AI உருவாக்கிய படைப்புக்கு உரிமை உண்டு… ஆனால் ‘ஆசிரியர்’ யார்? இந்தியாவில் புதிய சட்டக் கேள்விக்கு பதில்!

செயற்கை நுண்ணறிவு இன்று மனிதர்களைப் போலவே ஓவியம் வரைவது, கட்டுரைகள் எழுதுவது, இசையை உருவாக்குவது, வீடியோக்களை வடிவமைப்பது என பல்வேறு படைப்புத் துறைகளுக்குள் நுழைந்துவிட்டது. இதனால் தொழில்நுட்ப உலகில் நீண்ட நாட்களாக எழுப்பப்பட்டு வந்த ஒரு முக்கியமான கேள்விக்கு இந்தியாவில் தற்போது புதிய சட்ட விளக்கம் கிடைத்துள்ளது. ஒரு AI அமைப்பு உருவாக்கிய படைப்பு அசலானதாக இருந்தால் அதற்கு காப்புரிமை வழங்க முடியுமா? வழங்க முடியும் என்றால், அந்தப் படைப்பின் ஆசிரியர் என்று AI-யையே குறிப்பிட முடியுமா? இந்த இரு கேள்விகளுக்கும் ஒரே பதில் இல்லை என்பதை இந்திய காப்புரிமை அலுவலகத்தின் சமீபத்திய தீர்ப்பு தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.

இந்த விவகாரம் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த கணினி விஞ்ஞானி ஸ்டீபன் தாலர் தொடர்பானது. அவர் உருவாக்கிய DABUS என்ற செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்பு “A Recent Entrance to Paradise” என்ற கலைப்படைப்பை உருவாக்கியதாகக் கூறப்பட்டது. அந்தப் படைப்புக்கான காப்புரிமையை பதிவு செய்ய விண்ணப்பித்தபோது, தாலர் தன்னை உரிமையாளராகவும் DABUS-ஐ ஆசிரியராகவும் குறிப்பிட்டிருந்தார். அதாவது, படைப்பை உருவாக்கியது மனிதர் அல்ல; தானியங்கி AI அமைப்பே என்பதே அவரது அடிப்படை வாதமாக இருந்தது. ஆனால் இந்திய காப்புரிமை அலுவலகம் இந்த அணுகுமுறையை சட்டரீதியாக ஏற்கவில்லை.

இங்கு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், அந்த AI உருவாக்கிய கலைப்படைப்பை அலுவலகம் நேரடியாக நிராகரிக்கவில்லை. மாறாக, அந்தப் படைப்பு ஏற்கனவே உள்ள வேறு படைப்பிலிருந்து நகலெடுக்கப்பட்டதாக ஆதாரம் இல்லை என்பதால், அதில் தேவையான அளவு அசல் தன்மை இருப்பதாகக் கருதப்பட்டது. இதன் மூலம் “AI உருவாக்கியது என்பதால் மட்டும் ஒரு படைப்பு காப்புரிமைக்கு தகுதியற்றதாகிவிடும்” என்ற கருத்துக்கு இந்த தீர்ப்பு இடமளிக்கவில்லை. உண்மையான விவாதம் படைப்பின் தரத்தைப் பற்றியது அல்ல; அதை சட்டப்படி உருவாக்கியவர் யார் என்பதில்தான் இருந்தது.

இந்திய காப்புரிமைச் சட்டத்தில் கணினி மூலம் உருவாக்கப்படும் படைப்புகளின் ஆசிரியர் குறித்து குறிப்பிடும்போது, அந்தப் படைப்பை உருவாக்குவதற்கு காரணமான “நபர்” முக்கியமானவராகக் கருதப்படுகிறார். இதைத்தான் காப்புரிமை அலுவலகம் தற்போதைய AI சூழலுக்குப் பொருத்திப் பார்த்துள்ளது. ஒரு மென்பொருள், கேமரா அல்லது வேறு எந்த தொழில்நுட்பக் கருவியும் இறுதி வடிவத்தை உருவாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தாலும், அந்த கருவி தானாகவே சட்டப்பூர்வ ஆசிரியராக மாறாது. அதன் பின்னால் அந்த அமைப்பை உருவாக்கியவர், இயக்கியவர் அல்லது படைப்பு உருவாக தேவையான கட்டுப்பாட்டை வழங்கியவர் யார் என்பதை சட்டம் பார்க்கிறது.

DABUS விவகாரத்திலும் இதே அடிப்படையே பயன்படுத்தப்பட்டது. DABUS ஒரு தானியங்கி அமைப்பாக இருந்தாலும், அதை உருவாக்கியது தாலர். அதன் செயல்முறையை வடிவமைத்து, அது செயல்படுவதற்கான கட்டமைப்பை உருவாக்கியதும் அவர்தான். இதனால் இறுதி படத்தை AI உருவாக்கியிருந்தாலும், அந்தப் படைப்பு உருவாகும் சூழலை ஏற்படுத்திய மனிதரின் சட்டப்பூர்வ பங்கு இருப்பதாக அலுவலகம் கருதியது. எனவே AI-யை ஆசிரியராக பதிவு செய்ய முடியாது என்றும், தற்போதைய சட்டத்தின் கீழ் அத்தகைய அங்கீகாரம் மனிதர் அல்லது சட்டரீதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும் என்றும் கூறப்பட்டது.

இதில் இன்னொரு முக்கியமான சட்டப் பிரச்சினையும் உள்ளது. ஒருவர் ஆசிரியர் என்றால், அந்தப் படைப்பின் மீது உரிமை கோருவது மட்டுமல்லாமல், அந்த உரிமையை மாற்றுவது, ஒப்பந்தம் செய்வது, பாதுகாப்பது மற்றும் நீதிமன்றத்தில் அமல்படுத்துவது போன்ற சட்ட நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்ளக்கூடியவராக இருக்க வேண்டும். AI அமைப்புக்கு தற்போது இந்தியச் சட்டத்தில் தனிப்பட்ட சட்ட ஆளுமை கிடையாது. அது சொத்து வைத்திருக்க முடியாது, ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட முடியாது, நீதிமன்றத்தில் தனிப்பட்ட சட்ட உரிமையைப் பயன்படுத்த முடியாது. இதுவே AI-க்கு நேரடியாக ஆசிரியர் அந்தஸ்து வழங்குவதில் உள்ள அடிப்படை சட்டத் தடையாக பார்க்கப்படுகிறது.

உலகின் பல நாடுகளிலும் இதே விவாதம் வெவ்வேறு வடிவங்களில் நடைபெற்று வருகிறது. AI மூலம் உருவாகும் உள்ளடக்கத்தின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் நிலையில், படைப்பாளி யார், கருவி எது, உரிமையாளர் யார் என்ற எல்லைகள் தொடர்ந்து மாறுகின்றன. AI நிறுவனங்கள் ஏற்கனவே மனிதர்களின் புத்தகங்கள், இசை, புகைப்படங்கள் உள்ளிட்ட காப்புரிமை பெற்ற உள்ளடக்கங்களை தங்கள் மாடல்களைப் பயிற்றுவிக்க பயன்படுத்தியதாக பல வழக்குகளை எதிர்கொண்டு வருகின்றன. இதனால் “AI உருவாக்கிய படைப்பின் உரிமை யாருக்கு?” என்ற கேள்வியுடன் “AI உருவாக கற்றுக்கொண்ட தரவின் உரிமை யாருக்கு?” என்ற மற்றொரு பெரிய கேள்வியும் இணைந்துள்ளது.

இந்திய காப்புரிமை அலுவலகத்தின் தீர்ப்பு, AI-க்கு எதிரான முடிவாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதில்லை. மாறாக, தற்போதைய சட்டத்தின் எல்லையை அது தெளிவுபடுத்துகிறது. AI ஒரு சக்திவாய்ந்த படைப்புக் கருவியாக இருக்கலாம்; ஆனால் கருவியை பயன்படுத்தும் விதம் மற்றும் படைப்பு உருவாகும் செயல்முறையில் மனிதனின் பங்கு இன்னும் சட்டரீதியாக முக்கியமானதாக உள்ளது. எதிர்காலத்தில் AI அமைப்புகளுக்கு தனி சட்ட அந்தஸ்து வழங்க வேண்டுமா என்பது தொழில்நுட்பம் மட்டும் தீர்மானிக்கக்கூடிய விஷயம் அல்ல. அதற்கான மாற்றங்கள் நாடாளுமன்றம் மூலம் சட்டரீதியாகவே கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்பதையும் இந்த தீர்ப்பு சுட்டிக்காட்டுகிறது.

AI இனி வெறும் தொழில்நுட்பக் கருவி என்ற நிலையைத் தாண்டி படைப்புலகின் முக்கிய அங்கமாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், இந்தத் தீர்ப்பு இந்தியாவின் காப்புரிமை சட்டத்தில் ஒரு புதிய விவாதத்திற்கான தொடக்கமாக பார்க்கப்படுகிறது. இன்று AI உருவாக்கிய ஓவியத்தின் ஆசிரியர் யார் என்ற கேள்வியாக இருப்பது, நாளை ஒரு திரைப்படத்தின் திரைக்கதை, இசை, அறிவியல் கண்டுபிடிப்பு அல்லது முழுமையான மென்பொருளின் உரிமை தொடர்பான பெரிய சட்டப் பிரச்சினையாக மாறக்கூடும். அந்த மாற்றத்திற்கு சட்டம் எவ்வாறு பதிலளிக்கிறது என்பதே அடுத்த முக்கிய கட்டமாக இருக்கும்.

உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்