.png)
உத்தரப் பிரதேசத்தில் கடந்த சில ஆண்டுகளாக பரபரப்பாக பேசப்பட்ட ஒரு மும்மடங்கு கொலை வழக்கில், அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் வழங்கிய சமீபத்திய தீர்ப்பு சட்ட வட்டாரங்களிலும் பொதுமக்களிடையிலும் பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தனது மனைவி மற்றும் இரண்டு மகன்களைக் கொலை செய்ததாக குற்றம் சாட்டப்பட்டு ஆயுள் தண்டனை அனுபவித்து வந்த ஒருவரை, "குற்றத்தை உறுதிப்படுத்த போதுமான ஆதாரங்கள் இல்லை" என்று கூறி நீதிமன்றம் விடுதலை செய்துள்ளது. இந்தத் தீர்ப்பு, குற்றவியல் வழக்குகளில் ஆதாரங்களின் முக்கியத்துவத்தையும், சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் ஒருவரை தண்டிக்க முடியாது என்ற சட்டக் கொள்கையையும் மீண்டும் ஒருமுறை வலியுறுத்தியுள்ளது.
இந்த வழக்கு 2017-ஆம் ஆண்டு உத்தரப் பிரதேசத்தின் மதுரா மாவட்டத்தில் நடந்த சம்பவத்துடன் தொடர்புடையது. அப்போது, ஒரே வீட்டில் கணவரின் மனைவியும், அவர்களது இரண்டு மகன்களும் உயிரிழந்த நிலையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டனர். உடல்கள் கூர்மையான ஆயுதத்தால் தாக்கப்பட்டிருந்ததாக விசாரணையில் தெரியவந்தது. சம்பவம் நடந்த நேரத்தில் கணவர் வீட்டில் இல்லாதது மற்றும் சில சூழ்நிலை ஆதாரங்களின் அடிப்படையில், போலீசார் அவரையே முக்கிய குற்றவாளியாகக் கருதி கைது செய்தனர். பின்னர் விசாரணை நீதிமன்றம் அவரை குற்றவாளி என அறிவித்து ஆயுள் தண்டனை விதித்தது.
இந்தத் தீர்ப்பை எதிர்த்து குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபர் உயர்நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தார். வழக்கை விசாரித்த நீதிபதிகள் ஜே.ஜே. முனீர் மற்றும் சஞ்சீவ் குமார் ஆகியோர், முழு வழக்குப் பதிவுகளையும், சாட்சியங்களையும், விசாரணை ஆவணங்களையும் விரிவாக ஆய்வு செய்தனர். இந்த வழக்கு முழுமையாக சூழ்நிலை ஆதாரங்களின் (Circumstantial Evidence) அடிப்படையில் அமைந்திருந்ததால், குற்றச்சாட்டை நிரூபிக்க ஒவ்வொரு ஆதாரமும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து, வேறு எந்த விளக்கத்திற்கும் இடமில்லாத அளவுக்கு உறுதியானதாக இருக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.
நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில் குறிப்பிட்ட முக்கிய அம்சம், குற்றத்திற்கான வலுவான நோக்கம் (Motive) நிரூபிக்கப்படவில்லை என்பதாகும். குற்றவியல் வழக்குகளில் நோக்கம் மட்டுமே குற்றத்தை நிரூபிக்காது என்றாலும், முழுவதும் சூழ்நிலை ஆதாரங்களை மட்டுமே நம்பும் வழக்குகளில், குற்றத்தைச் செய்ய குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு ஏன் காரணம் இருந்தது என்பதை தெளிவாக நிறுவுவது முக்கியம் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. இந்த வழக்கில் அத்தகைய வலுவான காரணத்தை அரசு தரப்பு நிரூபிக்கத் தவறியதாக நீதிபதிகள் கருத்து தெரிவித்தனர்.
மேலும், ஒரு குற்ற வழக்கில் "சந்தேகம்" மற்றும் "நிரூபிக்கப்பட்ட குற்றம்" என்ற இரண்டுக்கும் இடையே மிகப்பெரிய சட்ட வேறுபாடு இருப்பதையும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது. ஒருவரின் நடத்தை சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தலாம். ஆனால் அந்த சந்தேகம் மட்டுமே தண்டனை வழங்குவதற்கான அடிப்படையாக இருக்க முடியாது. குற்றம் செய்தவர் இவர்தான் என்ற முடிவுக்கு, நீதிமன்றம் எந்தவிதமான நியாயமான சந்தேகமும் இல்லாத அளவுக்கு உறுதியான ஆதாரங்களை எதிர்பார்க்கிறது. அத்தகைய ஆதாரங்கள் இல்லாதபோது, குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு "சந்தேகத்தின் பயன்" (Benefit of Doubt) வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதே இந்திய குற்றவியல் சட்டத்தின் அடிப்படை கொள்கை என நீதிமன்றம் மீண்டும் வலியுறுத்தியது.
இதன் அடிப்படையில், ஆயுள் தண்டனையை ரத்து செய்த உயர்நீதிமன்றம், வேறு எந்த வழக்கிலும் அவர் தேவைப்படவில்லை என்றால் உடனடியாக சிறையிலிருந்து விடுவிக்க உத்தரவிட்டது. இந்தத் தீர்ப்பு வெளியான பிறகு, சட்ட நிபுணர்கள் பலரும் இதைப் பற்றி கருத்து தெரிவித்துள்ளனர். ஒரு கொலை வழக்கில் குற்றவாளி தப்பிச் செல்வதைத் தடுக்க வேண்டியது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவுக்கு குற்றமற்ற ஒருவருக்கு தவறாக தண்டனை வழங்கப்படாமல் இருப்பதும் நீதித்துறையின் முக்கியப் பொறுப்பு என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.
இந்தத் தீர்ப்பு இந்திய நீதித்துறையின் ஒரு முக்கியமான கொள்கையை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் நீதிமன்றத்தில் குற்றவாளி என்று நிரூபிக்கப்படும் வரை, அவர் சட்டப்படி நிரபராதியாகவே கருதப்படுகிறார். விசாரணை அமைப்புகள் குற்றத்தை நிரூபிக்கும் பொறுப்பை ஏற்கின்றன. அந்தப் பொறுப்பை உறுதியான ஆதாரங்களுடன் நிறைவேற்ற முடியாவிட்டால், நீதிமன்றம் தண்டனை வழங்க முடியாது. இதுவே ஜனநாயக சட்ட அமைப்பின் அடிப்படைத் தூண்களில் ஒன்றாகும்.
சட்ட வல்லுநர்கள் கூறுவதன்படி, இந்த வழக்கு எதிர்கால விசாரணைகளுக்கும் ஒரு முக்கியப் பாடமாக அமையும். குற்றவியல் விசாரணைகளில் தடயவியல் ஆதாரங்கள், அறிவியல் பரிசோதனைகள், டிஜிட்டல் ஆதாரங்கள் மற்றும் சாட்சியங்களை முறையாக சேகரிப்பது மிகவும் அவசியம். வெறும் சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் வழக்குகளை அமைப்பது, பின்னர் நீதிமன்றத்தில் அவை நிலைக்காமல் போகும் அபாயத்தை ஏற்படுத்தும். அதனால் விசாரணை அமைப்புகள் ஆரம்ப கட்டத்திலிருந்தே மிகுந்த கவனத்துடன் செயல்பட வேண்டும் என்று நிபுணர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.
இந்த வழக்கு ஒரு குடும்பத்தின் சோகத்தைப் பற்றியதோடு மட்டுமல்ல; நீதி வழங்கும் முறையின் ஆழமான அடிப்படை கொள்கைகளையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது. உண்மையான குற்றவாளி தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்பது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதேபோல் போதுமான ஆதாரமின்றி ஒருவரை குற்றவாளியாக அறிவிக்கக் கூடாது என்பதும் நீதியின் அத்தியாவசிய அம்சமாகும். "ஆயிரம் குற்றவாளிகள் தப்பினாலும் பரவாயில்லை; ஒரு நிரபராதி தண்டிக்கப்படக் கூடாது" என்ற சட்டத் தத்துவத்தை இந்த உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பு மீண்டும் ஒருமுறை நினைவூட்டியுள்ளது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.
