.png)
காதல் அல்லது திருமண உறவில் ஏற்படும் கருத்து வேறுபாடுகள் காரணமாக இருவரும் பிரிவது இன்றைய சமூகத்தில் புதிதல்ல. ஆனால், ஒரு உறவு முறிந்த பிறகு அதில் ஏற்பட்ட பழைய சம்பவங்களைப் பாலியல் வன்கொடுமையாகக் கருதி வழக்குத் தொடர முடியுமா? என்ற கேள்வி சட்டரீதியாக முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது. இதுதொடர்பாக விசாரித்த உச்ச நீதிமன்றம், இருவரின் சம்மதத்துடன் தொடர்ந்த உறவு பின்னர் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்பதற்காக மட்டும், ஏற்கெனவே நடந்த உடலுறவை குற்றமாகக் கருத முடியாது என்று தெரிவித்துள்ளது. மேலும், ஒரு உறவை முடித்துக்கொள்ள ஆணுக்கும் தனிப்பட்ட உரிமை இருக்கிறது என்று நீதிபதிகள் தெரிவித்துள்ளனர்.
இந்த வழக்கை நீதிபதிகள் பி.வி. நாகரத்னா மற்றும் ஆர். மகாதேவன் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு விசாரித்தது. பாலியல் வன்கொடுமை குற்றச்சாட்டில் சிக்கியிருந்த ஒருவரை விடுவித்து உத்தரவிட்டபோது நீதிமன்றம் இந்தக் கருத்துகளைத் தெரிவித்தது. சமீபகாலமாக, இருவரின் விருப்பத்துடன் தொடர்ந்த காதல் உறவு முறிந்த பிறகு, அந்த உறவில் முன்பு நடந்த சம்பவங்களைப் பாலியல் வன்முறை அல்லது கட்டாயப்படுத்துதல் என்ற கோணத்தில் மீண்டும் பார்க்கும் போக்கு அதிகரித்து வருவதாக நீதிபதிகள் கவலை தெரிவித்தனர்.
ஒரு உறவு தொடங்கும்போது இருவரும் விருப்பத்துடன் பழகியிருக்கலாம். காலப்போக்கில் கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்படலாம். எதிர்காலத் திட்டங்கள் மாறலாம். திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற முடிவிலிருந்து ஒருவர் பின்வாங்கலாம். இதுபோன்ற காரணங்களால் உறவு முடிவுக்கு வருவதும் இயல்பான ஒன்றுதான். ஆனால், உறவு முடிந்துவிட்டது என்பதற்காக அதற்கு முன்பு இருவரின் சம்மதத்துடன் நடந்த உடலுறவைத் தானாகவே குற்றமாக மாற்றிவிட முடியாது என்று நீதிமன்றம் விளக்கியுள்ளது.
ஒரு ஆணும் பெண்ணும் தங்களுக்குப் பிடித்த ஒருவருடன் உறவில் இருக்கவும், அந்த உறவைத் தொடரவும், பின்னர் அதிலிருந்து விலகவும் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் கொண்டவர்கள். உறவில் இருந்த காலத்தில் இருவரும் சம்மதத்துடன் எடுத்த முடிவுகளுக்காக, பின்னர் பிரிவு ஏற்பட்டதும் ஒருவரை மட்டும் குற்றவாளியாக்குவது சரியான அணுகுமுறை அல்ல என்பதே நீதிமன்றத்தின் கருத்தாகும். உறவை முடித்துக்கொள்ளும் உரிமையே ஒருவருக்கு இல்லாதது போன்ற நிலையை உருவாக்கக் கூடாது என்றும் நீதிபதிகள் சுட்டிக்காட்டினர்.
திருமணம் செய்வதாகக் கூறி ஆரம்பத்திலிருந்தே திட்டமிட்டு ஏமாற்றி, அந்தப் பொய்யான வாக்குறுதியின் அடிப்படையில் ஒருவரின் சம்மதத்தைப் பெற்றிருக்கும் சம்பவங்கள் முற்றிலும் வேறுபட்டவை என்றும் நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. அதாவது, உண்மையாகவே திருமணம் செய்துகொள்ளும் எண்ணமின்றி, ஒருவரை உடலுறவுக்குச் சம்மதிக்க வைப்பதற்காக மட்டும் திருமண வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டிருந்தால், அந்தச் சூழலைச் சட்டம் தீவிரமாகப் பரிசீலிக்க வேண்டும். எனவே, ஒவ்வொரு வழக்கிலும் உறவு தொடங்கியபோது இருந்த சூழல், இருவரின் விருப்பம், கூறப்பட்ட வாக்குறுதிகள் மற்றும் கிடைக்கும் ஆதாரங்கள் ஆகியவற்றை ஆராய்வது அவசியம்.
இதுபோன்ற வழக்குகளில் முக்கியமான கேள்வி, சம்மதம் உண்மையாகவும் சுதந்திரமாகவும் வழங்கப்பட்டதா என்பதுதான். ஒருவர் திருமணம் செய்வதாகக் கூறியதால் மற்றொருவர் உடலுறவுக்குச் சம்மதித்தாரா, அல்லது ஆரம்பத்திலிருந்தே ஏமாற்றும் நோக்கத்துடன் அந்த வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டதா என்பதை நீதிமன்றம் கவனிக்க வேண்டும். வெறும் திருமண வாக்குறுதி நிறைவேறவில்லை என்பதற்காக மட்டும் அது பாலியல் வன்கொடுமையாக மாறிவிடாது. அதேபோல், உறவு நீண்ட காலம் தொடர்ந்தது என்பதைக் காரணமாகக் கொண்டு உண்மையான பாலியல் வன்முறை புகாரையும் நிராகரிக்க முடியாது.
உச்ச நீதிமன்றம் மற்றொரு முக்கியமான விஷயத்தையும் குறிப்பிட்டுள்ளது. நாட்டில் இன்னும் ஏராளமான பாலியல் வன்கொடுமைச் சம்பவங்கள் காவல்துறையின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவரப்படாமல் இருப்பதாக நீதிபதிகள் தெரிவித்தனர். குடும்பத்தின் பெயர் பாதிக்கப்படுமோ, சமூகத்தில் அவமானம் ஏற்படுமோ என்ற பயத்தால் பல பெண்கள் தங்களுக்கு நேர்ந்த பாலியல் வன்முறையை வெளியே சொல்லாமல் அமைதியாக இருப்பதாகவும் சுட்டிக்காட்டினர். எனவே, உண்மையான பாலியல் வன்முறை அல்லது கட்டாயப்படுத்துதல் தொடர்பான புகார்கள் கிடைத்தால் அவற்றை முழுமையாக விசாரித்து, குற்றம் நிரூபிக்கப்படுவதற்கான ஆதாரங்கள் இருந்தால் சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியுள்ளது.
பாலியல் வன்கொடுமை என்பது மிகவும் தீவிரமான குற்றம். அதனைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதும், உண்மையான பாதிக்கப்பட்டவர்கள் நீதியைப் பெறுவதற்குத் தடையாக இருப்பதும் சமூகத்திற்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். ஒருபுறம், உண்மையான புகார்களை அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது. மறுபுறம், தனிப்பட்ட உறவில் ஏற்பட்ட பிரிவை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒருவருக்கு எதிராகக் குற்றவியல் நடவடிக்கை எடுப்பதையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
இந்த இரண்டுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு செயல்பட வேண்டியது நீதித்துறையின் முக்கியப் பொறுப்பு. இந்த உத்தரவு, காதல் உறவு முறிந்தால் பாலியல் புகார் அளிக்கவே முடியாது என்ற பொருளைக் கொடுக்கவில்லை. அதேபோல், உறவில் இருந்த அனைவரும் தானாகவே சம்மதம் தெரிவித்தவர்கள் என்றும் முடிவு செய்ய முடியாது. ஒவ்வொரு புகாரும் அதன் உண்மையான பின்னணி மற்றும் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே நீதிமன்றத்தின் முக்கியமான வலியுறுத்தலாகும்.
தனிப்பட்ட உறவுகளில் இருவரின் சுதந்திரத்தையும் பாதுகாப்பதுடன், பாலியல் வன்முறையால் பாதிக்கப்படுபவர்களுக்கு நீதி கிடைப்பதையும் உறுதி செய்ய வேண்டும். உறவைத் தொடர்வதற்கும் முடித்துக்கொள்வதற்கும் தனிநபர்களுக்கு உரிமை உள்ளது. ஆனால், ஏமாற்றுதல், கட்டாயப்படுத்துதல் அல்லது சம்மதமின்றிச் செயல்படுதல் போன்றவை நடந்திருந்தால் அவை சட்டத்தின் முன் விசாரிக்கப்பட வேண்டிய குற்றங்களாகும். இந்த வேறுபாட்டைத் தெளிவுபடுத்தியுள்ள உச்ச நீதிமன்றத்தின் கருத்து தற்போது சட்ட மற்றும் சமூக வட்டாரங்களில் கவனத்தைப் பெற்றுள்ளது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.