நம் தட்டில் விழும் உணவு எவ்வளவு பாதுகாப்பானது? சட்டம் இருந்தும் தொடரும் கலப்படம் முதல் மறைமுக மோசடி வரை...

நாம் தினமும் சாப்பிடும் உணவு எங்கிருந்து வருகிறது, எத்தனை கட்டங்களை கடந்து நம்மை வந்தடைகிறது, அந்தப் பயணத்தில் அதன் தரம் எத்தனை முறை பரிசோதிக்கப்படுகிறது என்பது பெரும்பாலான நுகர்வோருக்கு தெரியாது. கடையில் வாங்கும் பாக்கெட் உணவாக இருந்தாலும் சரி, உணவகத்தில் ஆர்டர் செய்யும் உணவாக இருந்தாலும் சரி, அது பாதுகாப்பானது என்ற நம்பிக்கையில்தான் நாம் சாப்பிடுகிறோம். ஆனால் நாடு முழுவதும் அவ்வப்போது வெளிவரும் கலப்படம், தரமற்ற பொருட்கள், சுகாதாரக் குறைபாடுகள் மற்றும் விதிமீறல்கள், உணவின் பாதுகாப்பு குறித்த கேள்விகளை மீண்டும் மீண்டும் எழுப்புகின்றன. இந்தியாவில் உணவு பாதுகாப்புக்காக விரிவான சட்டங்களும் கட்டுப்பாட்டு அமைப்புகளும் இருந்தாலும், அவை நடைமுறையில் எவ்வளவு திறம்பட செயல்படுகின்றன என்பதே இப்போது முக்கியமான கேள்வியாக உள்ளது.

இந்தியாவின் உணவு பாதுகாப்பு அமைப்புக்கு முக்கிய அடித்தளமாக இருப்பது Food Safety and Standards Act, 2006. இதன் கீழ் செயல்படும் FSSAI, உணவில் பயன்படுத்தப்படும் பொருட்கள், அனுமதிக்கப்படும் சேர்க்கைகள், மாசுபாடுகளின் அளவு, பேக்கேஜிங், லேபிளிங், உணவு நிறுவனங்களின் உரிமம் உள்ளிட்ட பல்வேறு அம்சங்களுக்கு விதிமுறைகளை உருவாக்குகிறது. மாநில அளவில் உணவு பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு மாதிரிகளை சேகரித்து ஆய்வகங்களுக்கு அனுப்புகின்றனர். விதிமீறல்கள் கண்டறியப்பட்டால் அபராதம், உரிமம் நிறுத்தம் உள்ளிட்ட நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்படுகின்றன. ஆனால் சட்டம் முதல் நடவடிக்கை வரை உள்ள ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் ஏற்படும் இடைவெளிதான் உண்மையான சவாலாக உள்ளது.

அரசு தரவுகள் இந்த இடைவெளியின் அளவை ஓரளவு வெளிப்படுத்துகின்றன. 2022 முதல் 2025 வரையிலான காலத்தில் நாடு முழுவதும் 5.18 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட உணவு மாதிரிகள் ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளன. இதில் 88,192 வழக்குகளில் அபராத நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலையில், 3,614 வழக்குகளில் மட்டுமே தண்டனை உறுதி செய்யப்பட்டதாக தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. சமீபத்திய தரவுகளிலும் இதேபோன்ற கவலைக்குரிய நிலை காணப்படுகிறது. 2025-26 காலகட்டத்தில் பரிசோதிக்கப்பட்ட உணவு மாதிரிகளில் கிட்டத்தட்ட ஐந்தில் ஒன்று விதிமுறைகளுக்கு உட்படாததாக இருந்ததாகவும், அவற்றில் மிகச் சிறிய அளவிலான வழக்குகளில்தான் இறுதியாக தண்டனை கிடைத்ததாகவும் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை நுகர்வோர் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு உணவுப் பொருளில் FSSAI லோகோ அல்லது உரிம எண் இருப்பதால் மட்டும் அது நூறு சதவீதம் பாதுகாப்பானது என்று அர்த்தமில்லை. அந்த உரிமம் குறிப்பிட்ட சட்ட விதிகளின் கீழ் உணவு வணிகம் செயல்படுவதற்கான ஒழுங்குமுறை தேவையை காட்டுகிறது. ஆனால் உற்பத்தி முதல் சேமிப்பு, போக்குவரத்து, விற்பனை வரை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் பொருளின் தரம் தொடர்ந்து மாறக்கூடும். எனவே ஒரு முறை வழங்கப்பட்ட அனுமதியை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு முழு விநியோகச் சங்கிலியையும் பாதுகாப்பானது என கருத முடியாது.

உணவு பாதுகாப்பு பிரச்சினைகளில் மற்றொரு முக்கியமான அம்சம் ஆய்வு மற்றும் சோதனை நடைமுறை. ஒரு உணவு மாதிரி தரமற்றது என்று ஆய்வக அறிக்கை தெரிவித்தாலும், அந்த மாதிரி எவ்வாறு சேகரிக்கப்பட்டது, எவ்வாறு பாதுகாக்கப்பட்டது, எந்த ஆய்வகத்தில் பரிசோதிக்கப்பட்டது போன்ற நடைமுறைகளும் சட்ட ரீதியாக முக்கியமானவை. கடந்த காலத்தில் பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்திய Maggi விவகாரம் இதை வெளிப்படுத்தியது. ஒரு உணவுப் பொருளுக்கு எதிராக கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்ட பின்னரும், பரிசோதனை மற்றும் சட்ட நடைமுறைகள் குறித்த கேள்விகள் நீதிமன்றத்தில் எழலாம். எனவே நவீன ஆய்வகங்கள் மட்டுமின்றி, நாடு முழுவதும் ஒரே தரநிலையிலான மாதிரி சேகரிப்பு மற்றும் சோதனை நடைமுறைகளும் அவசியமாகின்றன.

மற்றொரு சிக்கல் காலாவதியான உணவுப் பொருட்களின் தடமறிதல். ஒரு பொருள் காலாவதியான பிறகு அதை முறையாக அழிக்க வேண்டிய நிலையில், அது வேறு வழிகளில் மீண்டும் சந்தைக்குள் வந்தால் நுகர்வோருக்கு மிகப்பெரிய ஆபத்து ஏற்படலாம். லேபிளை மாற்றுவது, புதிய பேக்கிங் செய்வது போன்ற முறைகள் மூலம் ஒரு பொருளின் உண்மையான பின்னணியை மறைக்க முடிந்தால், அதை கண்டுபிடிப்பதும் கடினமாகிறது. எனவே உணவு பாதுகாப்பில் “எந்த நிறுவனத்தில் தயாரிக்கப்பட்டது?” என்ற தகவலைத் தாண்டி, அந்தப் பொருள் எங்கு சேமிக்கப்பட்டது, யாரால் விநியோகிக்கப்பட்டது, எப்போது விற்பனைக்கு வந்தது என்பதையும் கண்காணிக்கக்கூடிய டிஜிட்டல் traceability அமைப்பு தேவைப்படுகிறது.

இன்றைய quick-commerce வளர்ச்சி இந்தப் பிரச்சினையை இன்னும் சிக்கலாக்கியுள்ளது. முன்பு ஒரு பொருள் தொழிற்சாலையிலிருந்து கடைக்கு வந்து, அங்கிருந்து நுகர்வோரிடம் சென்றடைய நீண்ட நேரம் எடுத்துக்கொண்டது. தற்போது சில டிஜிட்டல் தளங்கள் உணவுப் பொருட்களை சில நிமிடங்களிலேயே வீடுகளுக்கு கொண்டு வருகின்றன. ஆனால் உணவு பாதுகாப்பு ஆய்வுகள் பல நேரங்களில் குறிப்பிட்ட இடைவெளிகளில் மட்டுமே நடைபெறுகின்றன. சந்தை வேகம் இவ்வளவு அதிகரித்துவிட்ட நிலையில், பழைய முறையிலான அவ்வப்போது நடத்தப்படும் ஆய்வுகள் மட்டும் போதுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. நிபுணர்கள் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த, ஆபத்து அடிப்படையிலான தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பு அவசியம் எனக் கூறுகின்றனர்.

இதற்காக உணவு பாதுகாப்பு அதிகாரிகளின் எண்ணிக்கை, ஆய்வகங்களின் திறன், கண்காணிப்பு தொழில்நுட்பம் மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவை மேம்படுத்தப்பட வேண்டியுள்ளது. உணவு பாதுகாப்பு அதிகாரிகளில் காலிப்பணியிடங்கள் மற்றும் பணியாளர் திறன் குறித்தும் மத்திய அளவில் கவனம் செலுத்தப்பட்டு வருகிறது. விதிமீறல் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பிறகு நடவடிக்கை எடுப்பதைவிட, அது நுகர்வோரின் கைகளுக்கு செல்லும் முன்பே பிரச்சினையை கண்டறியும் அமைப்பே சிறந்த பாதுகாப்பு முறையாக இருக்கும்.

அதே நேரத்தில், உணவு பாதுகாப்பை முழுமையாக அரசின் பொறுப்பாக மட்டுமே பார்க்க முடியாது. உணவு தயாரிப்பாளர்கள் விதிமுறைகளை கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; உணவகங்கள் சுகாதார தரத்தை பராமரிக்க வேண்டும்; விநியோக நிறுவனங்கள் சரியான சேமிப்பு முறைகளை பின்பற்ற வேண்டும். நுகர்வோரும் லேபிள், காலாவதி தேதி, சேமிப்பு வழிமுறைகள் போன்ற அடிப்படை தகவல்களை கவனிக்க வேண்டும். சந்தேகத்திற்கிடமான உணவுப் பொருட்கள் குறித்து உரிய புகார் அளிப்பதும் கண்காணிப்பு அமைப்பை வலுப்படுத்தும்.

உணவு பாதுகாப்புக்கான சட்டங்கள் இந்தியாவில் இல்லை என்பது பிரச்சினை அல்ல. சட்டம் இருப்பதற்கும், அந்தச் சட்டத்தின் பாதுகாப்பு நுகர்வோரின் தட்டு வரை சென்றடைவதற்கும் இடையேதான் உண்மையான சவால் இருக்கிறது. உற்பத்தி நிலையத்திலிருந்து கடை வரை மட்டுமல்லாமல், ஆன்லைன் ஆர்டர் முதல் வீட்டு வாசல் வரை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் கண்காணிப்பு வலுப்பெற்றால்தான் பாதுகாப்பான உணவு என்ற இலக்கு நடைமுறையில் சாத்தியமாகும். இறுதியில், ஒரு பொருளின் பேக்கெட்டில் இருக்கும் தரச் சின்னத்தைவிட, அந்த உணவு நம் தட்டுக்கு வரும் வரை கடந்து வந்த முழு விநியோகச் சங்கிலியே அதன் உண்மையான பாதுகாப்பை தீர்மானிக்கிறது.

உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்