.png)
இன்றைய சமூகத்தில் விவாகரத்து தொடர்பான வழக்குகள் தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகின்றன. வாழ்க்கை முறை மாற்றம், கருத்து வேறுபாடுகள், தொழில் அழுத்தம், பொருளாதார பிரச்சினைகள், குடும்ப உறவுகளில் ஏற்படும் விரிசல்கள் போன்ற பல காரணங்களால் தம்பதிகள் நீதிமன்றத்தை நாடும் சூழல் உருவாகிறது. இருப்பினும், திருமண உறவு முறிவடைந்ததாக ஒருதரப்பு கூறுவது மட்டுமே, சட்டரீதியாக விவாகரத்து வழங்குவதற்குப் போதுமான காரணமாக இருக்காது என்பதை இந்திய நீதிமன்றங்கள் பல்வேறு தீர்ப்புகளில் வலியுறுத்தி வருகின்றன. அந்த வரிசையில், கர்நாடக உயர்நீதிமன்றம் வழங்கியுள்ள சமீபத்திய தீர்ப்பு, திருமணம் என்பது உணர்ச்சிகளால் மட்டுமே நிர்ணயிக்கப்படும் உறவு அல்ல; அதற்கு சட்டப்பூர்வமான பொறுப்புகளும் உள்ளன என்பதை மீண்டும் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.
இந்த வழக்கின் பின்னணி, மைசூரைச் சேர்ந்த தம்பதியினரின் குடும்ப வாழ்க்கையைச் சுற்றி அமைந்துள்ளது. இருவரும் சுமார் இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக திருமண வாழ்க்கையில் இருந்தனர். காலப்போக்கில் கணவர், தனது மனைவியுடன் தொடர்ந்து வாழ விருப்பமில்லை என்றும், திருமண உறவு முற்றிலும் அர்த்தமற்றதாக மாறிவிட்டதாகவும் கூறி விவாகரத்து கோரி நீதிமன்றத்தை அணுகினார். அவர் முன்வைத்த முக்கியமான வாதம், "இந்த திருமணத்தில் இனி எனக்கு எந்த ஆர்வமும் இல்லை; இந்த உறவை தொடர விரும்பவில்லை" என்பதாக இருந்தது. ஆனால், இந்தக் காரணம் மட்டும் சட்டப்படி விவாகரத்துக்கான அங்கீகரிக்கப்பட்ட காரணமாக கருத முடியாது என்று கர்நாடக உயர்நீதிமன்றம் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டது.
நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில் மிகவும் முக்கியமான ஒரு கருத்தை பதிவு செய்துள்ளது. இந்து திருமணச் சட்டத்தில் (Hindu Marriage Act), விவாகரத்திற்கான காரணங்கள் தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன. கொடுமைப்படுத்தல் (Cruelty), கைவிடுதல் (Desertion), திருமணத்திற்கு புறம்பான உறவு, மனநல பாதிப்பு போன்ற குறிப்பிட்ட சட்ட காரணங்கள் இருந்தால்தான் திருமணத்தை கலைக்க முடியும். ஆனால் "எனக்கு ஆர்வம் இல்லை", "இனி ஒன்றாக வாழ விருப்பமில்லை" போன்ற தனிப்பட்ட உணர்வுகள் மட்டும், திருமணத்தை சட்டரீதியாக முடிவுக்கு கொண்டு வர போதுமான காரணங்களாக கருதப்பட முடியாது என்று நீதிபதிகள் தெரிவித்தனர்.
இந்தத் தீர்ப்பு சமூகத்தில் ஒரு முக்கியமான விவாதத்தையும் உருவாக்கியுள்ளது. திருமணம் என்பது இரண்டு நபர்களின் தனிப்பட்ட விருப்பம் மட்டுமா? அல்லது அது குடும்பம், குழந்தைகள், சமூக பொறுப்பு ஆகியவற்றுடன் இணைந்த ஒரு சட்ட உறவா? என்ற கேள்விக்கு, நீதிமன்றம் இரண்டாவது பார்வையை வலியுறுத்தியுள்ளது. திருமண வாழ்க்கையில் கருத்து வேறுபாடுகள் இயல்பானவை. ஆனால் ஒவ்வொரு கருத்து வேறுபாடும் விவாகரத்திற்கான காரணமாக மாற முடியாது என்பதே இந்தத் தீர்ப்பின் மையக் கருத்தாகும்.
வழக்கை விசாரித்த நீதிமன்றம், கணவரின் வாக்குமூலங்களையும், மனைவி முன்வைத்த விளக்கங்களையும் விரிவாக ஆய்வு செய்தது. கணவர் தனது மனைவியை எந்தவிதமான சட்டரீதியான கொடுமைக்கும் குற்றம் சாட்டவில்லை. திருமணத்தைத் தொடர விருப்பமில்லை என்ற மனநிலையை மட்டுமே அவர் வெளிப்படுத்தியிருந்தார். இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, "திருமண உறவில் ஆர்வம் குறைந்துவிட்டது" என்பது விவாகரத்துக்கான சட்ட காரணமாக ஏற்கப்பட முடியாது என்று நீதிமன்றம் கூறியது.
சட்ட நிபுணர்களின் பார்வையில், இந்தத் தீர்ப்பு குடும்ப நீதிமன்றங்களில் எதிர்காலத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய முக்கியமான தீர்ப்புகளில் ஒன்றாக இருக்கலாம். ஏனெனில் பல வழக்குகளில், இருவருக்கும் இடையே உணர்ச்சி ரீதியான இடைவெளி ஏற்பட்டிருப்பதாக கூறப்பட்டாலும், சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட காரணங்கள் நிரூபிக்கப்படாமல் இருக்கலாம். அத்தகைய சூழல்களில், நீதிமன்றங்கள் வெறும் உணர்ச்சி அடிப்படையில் அல்லாமல், சட்டத்தின் அடிப்படையிலேயே முடிவெடுக்க வேண்டும் என்ற அணுகுமுறையை இந்தத் தீர்ப்பு மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
இதே நேரத்தில், குடும்ப ஆலோசகர்கள் இந்த விவகாரத்தை வேறு கோணத்திலும் பார்க்கின்றனர். திருமண உறவுகளில் ஏற்படும் பல பிரச்சினைகள் ஆரம்ப கட்டத்திலேயே உரையாடல், ஆலோசனை மற்றும் குடும்ப சமரசம் மூலம் தீர்க்கப்படலாம் என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர். மனஅழுத்தம், வேலைப்பளு, பொருளாதார சிக்கல்கள் போன்றவை பல நேரங்களில் தம்பதிகளின் உறவை பாதிக்கின்றன. ஆனால் அவற்றை சரியான நேரத்தில் கையாளாமல் விட்டால், பின்னர் உறவை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவது கடினமாகி விடுகிறது.
இந்த வழக்கு, திருமண உறவுகளில் பொறுப்புணர்வு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதையும் நினைவூட்டுகிறது. திருமணம் என்பது மகிழ்ச்சியான தருணங்களை மட்டும் பகிர்ந்து கொள்வதற்கான உறவு அல்ல; சவால்களையும் ஒன்றாக எதிர்கொள்வதற்கான ஒப்பந்தமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. சட்டமும் இதே அணுகுமுறையையே பின்பற்றுகிறது. ஒரு தரப்பினர் உறவை முடிக்க விரும்புகிறார்கள் என்பதற்காக மட்டும், மறுதரப்பின் உரிமைகள் புறக்கணிக்கப்பட முடியாது. இந்தத் தீர்ப்பின் மூலம் நீதிமன்றம் கூறியிருப்பது, திருமண வாழ்க்கையில் எந்த பிரச்சினையும் இருந்தால் அதற்கு சட்டத்தில் ஏற்கப்பட்ட காரணங்களின் அடிப்படையில்தான் தீர்வு காண முடியும் என்பதே. உணர்ச்சி மாற்றங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம். ஆனால் சட்டம், உணர்ச்சிகளை விட ஆதாரங்களையும் சட்டப்பூர்வ காரணங்களையும் அதிக முக்கியத்துவத்துடன் பார்க்கிறது.
இன்றைய வேகமான வாழ்க்கையில் உறவுகள் பல சோதனைகளை சந்திக்கின்றன. அதனால் திருமண உறவைப் பாதுகாப்பது என்பது தம்பதிகள் இருவரின் முயற்சியையும், பொறுமையையும், புரிதலையும் தேவைப்படுத்துகிறது. அதே நேரத்தில், உறவு முற்றிலும் தொடர முடியாத நிலை உருவானால், அதற்கான சட்ட நடைமுறைகளும் தெளிவாக இருக்கின்றன. ஆனால் அந்த நடைமுறைகள், வெறும் விருப்பத்தின் அடிப்படையில் அல்ல; சட்டம் அங்கீகரிக்கும் காரணங்களின் அடிப்படையில்தான் அமையும் என்பதை கர்நாடக உயர்நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. திருமணம் என்பது உணர்ச்சிகளின் மீது கட்டப்பட்ட உறவாக இருந்தாலும், அதை கலைக்கும் முடிவு சட்டத்தின் அடிப்படையில்தான் எடுக்கப்படும் என்ற அடிப்படை உண்மையை இந்த வழக்கு சமூகத்திற்கு தெளிவாக நினைவூட்டுகிறது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.
