டிக்கெட் வாங்கும் வசதி இருக்கிறது... ஆனாலும் AC கோச்சில் காணாமல் போகும் படுக்கைகள்! அரசுக்கு ₹104.5 கோடி இழப்பா?

இந்தியாவில் ரயில் பயணம் என்பது வெறும் போக்குவரத்து வசதி மட்டுமல்ல; கோடிக்கணக்கான மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகும். குறிப்பாக ஏர் கண்டிஷன் (AC) பெட்டிகளில் பயணம் செய்யும் பயணிகளுக்கு, ரயில்வே சார்பில் படுக்கை விரிப்புகள், போர்வைகள், தலையணை, தலையணை உறை மற்றும் துண்டு உள்ளிட்ட வசதிகள் இலவசமாக வழங்கப்படுகின்றன. இந்த வசதிகள் பயணத்தின் போது பயன்படுத்துவதற்காக மட்டுமே வழங்கப்படுகின்றன என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்த விஷயம். இருப்பினும், கடந்த சில ஆண்டுகளில் இந்த பொருட்கள் பெருமளவில் காணாமல் போனுள்ளன என்பது அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்த நிகழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்டு வெளியான ஒரு கருத்துக் கட்டுரை, "இது பணப் பற்றாக்குறையின் பிரச்சினையல்ல; சமூக மனநிலையின் பிரதிபலிப்பு" என்று சுட்டிக்காட்டுகிறது.

தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் (RTI) மூலம் சேகரிக்கப்பட்ட தரவுகளின்படி, 2022 முதல் 2026 மே மாதம் வரை இந்திய ரயில்வேயின் AC பெட்டிகளில் இருந்து 1.27 கோடிக்கும் அதிகமான படுக்கை விரிப்புகள், போர்வைகள், தலையணைகள், தலையணை உறைகள் மற்றும் துண்டுகள் காணாமல் போயுள்ளன. இந்த இழப்பின் மதிப்பு சுமார் ₹104.5 கோடி என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மேலும், 2022-இல் இருந்ததை விட 2025-ஆம் ஆண்டில் இத்தகைய திருட்டுகள் 56 சதவீதம் அதிகரித்திருப்பதாகவும் பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன. தினமும் சுமார் 8 லட்சம் AC பயணிகளுக்கு இந்த வசதிகள் வழங்கப்படும் நிலையில், ஆயிரம் பேரில் ஒருவர் குறைந்தபட்சம் ஒரு பொருளையாவது எடுத்துச் செல்கிறார் என்ற கணக்கீடும் வெளியாகியுள்ளது.

இந்த எண்ணிக்கைகளைப் பார்த்தவுடன் பலர், "அந்தப் பொருட்களை எடுத்துச் செல்பவர்கள் ஏழைகள் தானே?" என்று நினைக்கலாம். ஆனால் அதுவே இந்த விவகாரத்தின் மையக் கேள்வி அல்ல என்று அந்தக் கருத்துக் கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது. ஏனெனில் AC பெட்டியில் பயணம் செய்யும் ஒருவர், குறைந்தபட்சம் அந்தப் பயணத்திற்கான கட்டணத்தை செலுத்தும் பொருளாதார வசதி கொண்டவர்தான். அப்படியிருக்கும்போது, ஒரு படுக்கை விரிப்பு அல்லது ஒரு துண்டை எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய அவசியம் ஏன் ஏற்படுகிறது? இது தேவையின் வெளிப்பாடு அல்ல; "இலவசமாக கிடைத்ததை எடுத்துக்கொண்டால் என்ன?" என்ற மனநிலையின் வெளிப்பாடாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும் என்று ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார்.

இந்த விவகாரம் ரயில்வேக்கு ஏற்படும் நிதி இழப்பை மட்டும் பற்றியது அல்ல. ஒவ்வொரு ஆண்டும் காணாமல் போகும் பொருட்களை மீண்டும் வாங்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. அதன் செலவு இறுதியில் பொதுமக்களின் வரிப்பணத்திலிருந்தோ அல்லது சேவைச் செலவுகளிலிருந்தோ ஈடு செய்யப்படுகிறது. அதாவது, சிலரின் பொறுப்பற்ற செயலால், அதன் சுமையை முழு சமூகமும் ஏற்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது. இதுவே இந்தப் பிரச்சினையின் உண்மையான தீவிரம் என்று சமூக ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

இந்தச் சம்பவத்தின் மற்றொரு வேதனையான அம்சம், இழப்பின் சுமை பல நேரங்களில் நேரடியாக பணியாளர்களின் தோளில் விழுகிறது என்பதுதான். ரயில்களில் படுக்கை வசதிகளை விநியோகிக்கும் ஒப்பந்த நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் ஊழியர்களின் சம்பளத்திலிருந்து, காணாமல் போன பொருட்களின் மதிப்பு கழிக்கப்படுவதாக பலர் தெரிவித்துள்ளனர். தினசரி குறைந்த ஊதியத்தில் பணியாற்றும் இந்த ஊழியர்கள், தாங்கள் செய்யாத தவறுக்காக சம்பள இழப்பைச் சந்திக்க வேண்டிய சூழல் உருவாகியுள்ளது. இது சமூக நீதியின் கோணத்திலும் கவலைக்குரிய விஷயமாக பார்க்கப்படுகிறது.

இந்தப் பிரச்சினையை வெறும் "திருட்டு" என்று மட்டுமே பார்க்க முடியாது. இது பொதுச் சொத்துகள் குறித்த நமது அணுகுமுறையையும் பிரதிபலிக்கிறது. பூங்காக்களில் செடிகளை சேதப்படுத்துவது, அரசு அலுவலகங்களில் பொருட்களை உடைப்பது, சுவர்களில் எழுதுவது, பேருந்துகளில் இருக்கைகளை கிழிப்பது போன்ற பல செயல்களும் இதே மனநிலையிலிருந்து தோன்றுகின்றன. "இது அரசாங்கத்தின் சொத்து; யாருடையதுமில்லை" என்ற தவறான எண்ணமே இதற்குக் காரணம். உண்மையில், அரசின் சொத்து என்பது ஒவ்வொரு குடிமகனின் சொத்துதான் என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம்.

பல சமூக ஆய்வாளர்களின் கருத்துப்படி, பொருளாதார முன்னேற்றம் மட்டும் ஒரு நாட்டை வளர்ந்த நாடாக மாற்றாது. பொது ஒழுக்கம், சமூகப் பொறுப்பு, பிறரின் உரிமையை மதிக்கும் பண்பு ஆகியவையும் அதே அளவுக்கு முக்கியமானவை. ஜப்பான், சிங்கப்பூர், ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளில் பொதுச் சொத்துகள் பாதுகாக்கப்படுவதற்குக் காரணம் கடுமையான சட்டங்கள் மட்டுமல்ல; மக்களின் மனப்பான்மையும் ஆகும். இந்தியாவிலும் அதே மாற்றம் கல்வி, குடும்ப வளர்ப்பு மற்றும் சமூக விழிப்புணர்வு மூலம் உருவாக வேண்டும் என்று நிபுணர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.

இந்திய ரயில்வே இந்தப் பிரச்சினையை கட்டுப்படுத்த பல நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது. பயணிகளுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துதல், கண்காணிப்பு கேமராக்கள் அமைத்தல், படுக்கை பொருட்களை கண்காணிக்கும் நடைமுறைகளை மேம்படுத்துதல், ஒப்பந்த நிறுவனங்களுடன் இணைந்து பாதுகாப்பு முறைகளை வலுப்படுத்துதல் போன்ற நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. இருப்பினும், சட்டம் மட்டுமே இந்தப் பிரச்சினைக்கு நிரந்தர தீர்வாக இருக்க முடியாது. ஒவ்வொரு பயணியும் தனது பொறுப்பை உணர்ந்தால்தான் உண்மையான மாற்றம் ஏற்படும்.

ஒரு படுக்கை விரிப்போ, ஒரு துண்டோ தனிப்பட்ட முறையில் சிறிய பொருளாகத் தோன்றலாம். ஆனால் கோடிக்கணக்கான பயணங்களில் அதே செயல் மீண்டும் மீண்டும் நடந்தால், அது நூறு கோடிக்கும் மேற்பட்ட இழப்பாக மாறுகிறது. அதைவிட பெரிய இழப்பு, ஒரு சமூகத்தின் ஒழுக்க மதிப்புகள் மெதுவாக சிதைவதுதான். பொதுச் சொத்துகளை பாதுகாப்பது என்பது அரசின் கடமை மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு குடிமகனின் பொறுப்பும் ஆகும். நமக்குச் சொந்தமில்லாத பொருளை எடுத்துச் செல்லாமல் இருப்பது ஒரு சட்டக் கடமையாக மட்டுமல்ல, நாகரிகமான சமூகத்தின் அடையாளமாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டும்.

உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்