தந்தை வழி மட்டும்தான் சாதியா? குழந்தையின் உரிமையில் தாய்க்கும் சம பங்கு உண்டு எனக் கூறிய நீதிமன்றம்!

ஒரு குழந்தையின் சமூகப் பின்னணியை தீர்மானிக்கும்போது தந்தையின் அடையாளத்தையே முதன்மையாகக் கருத வேண்டும் என்ற அணுகுமுறைக்கு முக்கியமான சட்ட விளக்கம் கிடைத்துள்ளது. புதுச்சேரியைச் சேர்ந்த ஒரு குழந்தையின் சமூகச் சான்றிதழ் தொடர்பான வழக்கை விசாரித்த சென்னை உயர் நீதிமன்றம், குழந்தையின் சமூகப் பின்னணியை மதிப்பிடும்போது தாயின் பூர்வீகம் மற்றும் குழந்தை வளர்ந்த சூழலையும் புறக்கணிக்க முடியாது என்று வலியுறுத்தியுள்ளது. குறிப்பாக, இந்திய சமூக அமைப்பு வரலாற்றில் ஆணை மையமாகக் கொண்டதாக இருந்தாலும், அந்த நிலையை சட்டத்தின் பெயரில் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்த முடியாது என்பதே நீதிமன்றத்தின் முக்கியமான கருத்தாக அமைந்துள்ளது.

இந்த வழக்கின் பின்னணியில், ஒரு குழந்தைக்கு இடஒதுக்கீட்டின் கீழ் கிடைக்கக்கூடிய சமூகப் பிரிவு உரிமையை நிர்ணயிப்பதில், தாய் மற்றும் தந்தையின் பூர்வீகத்தை எவ்வாறு கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வது என்ற கேள்வி எழுந்தது. குறிப்பிட்ட நிர்வாக நடைமுறையில் தந்தையின் பூர்வீகத்துக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. இதனால், தாய் சார்ந்த சமூகப் பின்னணியை அடிப்படையாகக் கொண்டு குழந்தைக்கு சான்றிதழ் வழங்க முடியுமா என்ற சட்டப்பிரச்சினை நீதிமன்றத்தின் முன் வந்தது. இதுபோன்ற அணுகுமுறை சமத்துவத்துக்கான அரசியலமைப்பு கொள்கைகளுடன் ஒத்துப்போகிறதா என்பதையும் நீதிமன்றம் ஆராய்ந்தது.

இந்த விவகாரத்தில் முக்கியமானது, குழந்தையின் சமூக நிலையை வெறும் தந்தையின் அடையாளத்தின் அடிப்படையில் முடிவு செய்ய முடியாது என்பதுதான். குறிப்பாக, தாயைச் சேர்ந்த சமூகத்திலேயே குழந்தை வளர்க்கப்பட்டு, அந்த சமூகத்தின் உறுப்பினராகவே சுற்றியுள்ளவர்களால் கருதப்பட்டு, அதே சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு ஏற்படும் சமூகப் பின்தங்கல்கள் மற்றும் சிரமங்களை குழந்தையும் எதிர்கொண்டிருந்தால், அந்த உண்மைகளை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. இதனால், “தந்தையின் சமூகம்தான் குழந்தையின் சமூகமாகும்” என்ற ஒரே கோண அணுகுமுறை எல்லா சூழ்நிலைகளுக்கும் பொருந்தாது என்பது தெளிவாகிறது.

இதற்கு முன்பும் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புகளில் இதே போன்ற முக்கியமான சட்டக் கருத்துகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக, வெவ்வேறு சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் திருமணம் செய்துகொண்ட நிலையில் பிறக்கும் குழந்தைக்கு தந்தையின் சமூக அடையாளமே தானாகவும் இறுதியானதாகவும் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று கருதுவது சரியானதல்ல என நீதிமன்றம் விளக்கியுள்ளது. குழந்தை எந்த சமூகச் சூழலில் வளர்க்கப்பட்டது, அந்த சமூகத்துடன் அதன் வாழ்வியல் தொடர்பு எப்படி இருந்தது, அந்த சமூகத்தின் பின்தங்கல்களை அது உண்மையில் சந்தித்ததா என்பதும் முக்கியமான காரணிகளாக கருதப்பட வேண்டும். இதனால், சமூகச் சான்றிதழ் வழங்கும்போது ஆவணங்களை மட்டும் பார்ப்பதைவிட, உண்மையான சமூகச் சூழலையும் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகிறது.

இந்த வழக்கில் எழுந்த மற்றொரு முக்கிய அம்சம், “நாம் ஆணாதிக்க சமூகத்தில் வாழ்கிறோம்” என்ற காரணத்தை சட்ட முடிவுகளுக்கு அடிப்படையாகப் பயன்படுத்தலாமா? என்பதாகும். வரலாற்று ரீதியாக இந்திய சமூகத்தில் குடும்ப அடையாளம், சொத்து, சமூகப் பின்னணி உள்ளிட்ட பல அம்சங்கள் தந்தை வழியாகக் கணக்கிடப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அந்த நடைமுறையை சட்டத்தின் மூலம் தொடர்ந்து உறுதிப்படுத்துவது வேறு விஷயம். சமூகத்தில் ஏற்கனவே இருந்த சமத்துவமின்மையை சட்டமே தொடரச் செய்வது அரசியலமைப்பின் சமத்துவ நோக்கத்துக்கு எதிரானதாகிவிடும் என்பதே நீதிமன்றத்தின் அணுகுமுறையாக உள்ளது.

இந்த விவகாரம் இடஒதுக்கீட்டுடன் தொடர்புடையதால் அதன் முக்கியத்துவம் மேலும் அதிகரிக்கிறது. இடஒதுக்கீடு என்பது வெறும் சான்றிதழ் அல்லது கல்வி வாய்ப்பு பெறுவதற்கான நிர்வாக நடைமுறை அல்ல. வரலாற்று ரீதியாக சமூக மற்றும் கல்வி வாய்ப்புகளில் பின்தங்கிய மக்களுக்கு சமமான வாய்ப்பை உருவாக்குவதற்கான அரசியலமைப்புச் செயல்முறையாக அது பார்க்கப்படுகிறது. எனவே, அந்தப் பிரிவின் உண்மையான சமூகப் பின்னணியை அனுபவிக்கும் ஒருவருக்கு, தந்தையின் அடையாளத்தை மட்டும் காரணம் காட்டி அந்த வாய்ப்பு மறுக்கப்படக்கூடாது என்பதே இந்த விவாதத்தின் அடிப்படை.

இதற்கு முன்பு புதுச்சேரி நிர்வாகம் சமூகச் சான்றிதழ் வழங்கும்போது தந்தையின் குடியிருப்பு அல்லது பூர்வீகத்தை மட்டும் முக்கியமாகக் கருதும் வகையில் ஒரு நிர்வாக உத்தரவை பிறப்பித்திருந்தது. அந்த அணுகுமுறை நீதிமன்றத்தில் சவால் செய்யப்பட்டபோது, அரசியலமைப்பின் சமத்துவம் மற்றும் பாகுபாடு தடுப்பு கொள்கைகளின் அடிப்படையில் அது பரிசீலிக்கப்பட்டது. முந்தைய வழக்குகளிலும் தாய் அல்லது தந்தை இருவரில் ஒருவரின் பூர்வீகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு குழந்தையின் சமூக நிலையை பரிசீலிக்க முடியும் என்ற நிலைப்பாடு வலுப்பெற்றுள்ளது.

இதன் பின்னணியில் இன்னொரு முக்கியமான சமூகக் கேள்வியும் எழுகிறது. ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையில் தாயின் பங்கு மிகப்பெரியது என்றாலும், சமூக அடையாளம் தொடர்பான சில நிர்வாக நடைமுறைகளில் அவருடைய பூர்வீகம் இரண்டாம் நிலைக்கு தள்ளப்படுவது நியாயமானதா என்பதே அது. குழந்தையைப் பெற்றெடுப்பது முதல் வளர்ப்பது வரை தாய் வகிக்கும் பங்கு மட்டுமல்லாமல், குழந்தை உண்மையில் எந்த சமூகத்துடன் இணைந்து வாழ்கிறது என்பதையும் சட்டம் கவனிக்க வேண்டும் என்ற கருத்து இப்போது முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது.

இந்தத் தீர்ப்பின் தாக்கம் ஒரு தனிப்பட்ட சான்றிதழ் பிரச்சினையைத் தாண்டிச் செல்லக்கூடியது. குறிப்பாக, வெவ்வேறு சமூகப் பின்னணியைக் கொண்ட பெற்றோருக்கு பிறக்கும் குழந்தைகள், ஒற்றைப் பெற்றோரால் வளர்க்கப்படும் குழந்தைகள் அல்லது தாயின் சமூகத்திலேயே தொடர்ந்து வாழும் குழந்தைகள் போன்ற பல்வேறு சூழ்நிலைகளில் சமூக அடையாளத்தை மதிப்பிடும்போது, உண்மையான வாழ்க்கைச் சூழல் முக்கியமாக இருக்கலாம். ஒவ்வொரு வழக்கிலும் சம்பந்தப்பட்ட ஆவணங்கள், வளர்ப்பு சூழல் மற்றும் சமூக உறவு போன்ற அம்சங்கள் தனித்தனியாக பரிசீலிக்கப்பட வேண்டிய நிலையும் உருவாகிறது.

இந்த விவகாரம் ஒரு முக்கியமான செய்தியை முன்வைக்கிறது: ஒரு குழந்தையின் உரிமையை தீர்மானிக்கும்போது, அதன் தந்தையின் அடையாளத்தை மட்டும் பார்த்து முடிவு செய்ய முடியாது. குழந்தை வளர்ந்த சமூக சூழலும், தாயின் பூர்வீகமும், அந்த சமூகத்தில் குழந்தை எதிர்கொண்ட உண்மையான அனுபவங்களும் முக்கியமானதாக இருக்கலாம். சமூக மாற்றம் ஏற்கனவே குடும்பங்களின் அமைப்பையும் வாழ்க்கை முறைகளையும் மாற்றியுள்ள நிலையில், சட்ட நடைமுறைகளும் அதற்கேற்ப சமத்துவத்தின் அடிப்படையில் அணுகப்பட வேண்டும் என்பதையே இந்த விவகாரம் மீண்டும் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்