“உதவி வேண்டாம்… பொறுப்பு வேண்டும்!” பேரழிவுக்குப் பிறகு இந்தியா, அமெரிக்கா, சீனாவிடம் புதிய கோரிக்கையை முன்வைக்கும் நேபாளம்

இமயமலைப் பகுதியில் ஏற்பட்ட பேரழிவைத் தொடர்ந்து நேபாளம் எடுத்துள்ள ஒரு புதிய தூதரக நிலைப்பாடு சர்வதேச கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. சமீபத்திய கடும் வெள்ளம் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட உயிர்களை பலிவாங்கியதுடன், வீடுகள், சாலைகள், பாலங்கள், வர்த்தக மையங்கள் மற்றும் பிற முக்கிய உள்கட்டமைப்புகளையும் கடுமையாக பாதித்துள்ளது. இந்த பேரழிவுக்குப் பிறகு வழக்கமான சர்வதேச நிவாரண உதவியை எதிர்பார்ப்பதுடன் மட்டும் நின்றுவிடாமல், காலநிலை மாற்றத்தால் ஏற்பட்ட இழப்புகளுக்கான இழப்பீடு குறித்தும் நேபாளம் வலியுறுத்தத் தொடங்கியுள்ளது. குறிப்பாக அதிக அளவில் பசுமைக்குடில் வாயுக்களை வெளியிடும் நாடுகளான இந்தியா, அமெரிக்கா, சீனா ஆகியவை காலநிலை பாதிப்புகளுக்கான பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும் என்பது நேபாளத்தின் வாதமாக உள்ளது.

இந்த கோரிக்கையின் பின்னணியில் இருக்கும் முக்கிய கருத்து “காலநிலை நீதி” என்பதாகும். உலகளவில் பசுமைக்குடில் வாயு வெளியேற்றத்தில் மிகக் குறைந்த பங்களிப்பை கொண்ட நாடுகளில் நேபாளமும் ஒன்று. ஆனால் இமயமலைப் பகுதி வெப்பநிலை மாற்றம், பனிப்பாறைகள் உருகுதல், பனிப்பாறை ஏரிகளின் நிலைத்தன்மை குறைதல் மற்றும் திடீர் வெள்ளம் போன்ற அபாயங்களை எதிர்கொண்டு வருகிறது. இதனால் காலநிலை மாற்றத்துக்கு குறைவாக பங்களிக்கும் நாடுகளே அதன் விளைவுகளை அதிகமாக சந்திக்க வேண்டிய நிலை உருவாகியுள்ளது என நேபாள அதிகாரிகள் கூறுகின்றனர்.

சமீபத்திய பேரழிவு இந்த விவாதத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது. திடீர் வெள்ளம் ஏற்பட்ட பகுதிகளில் உயிரிழப்புகள் மட்டுமின்றி, போக்குவரத்து தொடர்புகள், வர்த்தக பாதைகள் மற்றும் உள்ளூர் வாழ்வாதாரங்களும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. சில பகுதிகளில் மீட்பு நடவடிக்கைகளுக்கே சேதமடைந்த சாலைகள் மற்றும் பாலங்கள் தடையாக மாறியுள்ளன. நேபாளத்தின் நிதி அமைச்சக மதிப்பீட்டின்படி, பேரழிவுக்குப் பிறகு நாட்டை மீண்டும் கட்டமைக்க சுமார் 4 முதல் 5 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் வரை தேவைப்படலாம். இத்தகைய மிகப்பெரிய செலவு, ஏற்கனவே பொருளாதார வளங்கள் குறைவாக உள்ள ஒரு நாட்டுக்கு மிகப்பெரிய சுமையாக மாறக்கூடும்.

இதனால்தான் நேபாளத்தின் புதிய அணுகுமுறை வெறும் அவசரகால நிதியுதவியைப் பற்றியது அல்ல. எதிர்காலத்தில் காலநிலை பேரழிவுகளால் ஏற்படும் சேதங்களுக்கான நிரந்தர நிதி அமைப்பு உருவாக வேண்டும் என்பதே அதன் விரிவான நோக்கமாக தெரிகிறது. நேபாள வெளியுறவு அமைச்சர் ஷிஷிர் கனால், பாதிக்கப்பட்ட நாடுகளுக்கு வழங்கப்படும் நிதியை சாதாரண நன்கொடையாக பார்க்கக்கூடாது என்றும், காலநிலை நெருக்கடியால் ஏற்பட்ட இழப்புகளுக்கு நியாயமான பொறுப்புணர்வுடன் அணுக வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

இந்த விவகாரத்தில் இந்தியாவின் நிலைப்பாடும் முக்கியமானதாக இருக்கிறது. இந்தியா உலகின் மிகப்பெரிய பொருளாதாரங்களில் ஒன்றாக வளர்ந்து வரும் நிலையில், அதன் மொத்த கார்பன் வெளியேற்றம் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் உள்ளது. அதே நேரத்தில், இந்தியா தனது வளர்ச்சி தேவைகள் மற்றும் வரலாற்று காலத்தில் அதிக அளவில் வெளியேற்றம் செய்த நாடுகளின் பொறுப்பு ஆகியவற்றையும் காலநிலை பேச்சுவார்த்தைகளில் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறது. எனவே நேபாளத்தின் தற்போதைய கோரிக்கை இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான வழக்கமான நிதியுதவி விவகாரத்தைத் தாண்டி, தெற்காசியாவில் காலநிலை பொறுப்பு எவ்வாறு பகிரப்பட வேண்டும் என்ற பெரிய விவாதத்தையும் உருவாக்கக்கூடும்.

அமெரிக்கா மற்றும் சீனாவையும் நேபாளம் குறிப்பிட்டிருப்பது சர்வதேச அளவில் இந்த விவகாரத்தின் முக்கியத்துவத்தை அதிகரிக்கிறது. உலகின் மிகப்பெரிய பொருளாதாரங்களாக இருக்கும் இந்த நாடுகள் காலநிலை மாற்றம் தொடர்பான உலகளாவிய பேச்சுவார்த்தைகளில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. குறிப்பாக சீனா உலகின் மிகப்பெரிய வருடாந்திர பசுமைக்குடில் வாயு வெளியீட்டாளராகவும், அமெரிக்கா வரலாற்று ரீதியாக மிகப்பெரிய வெளியீட்டாளர்களில் ஒன்றாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. இதனால் அதிக வெளியேற்றம் செய்யும் நாடுகளுக்கும் காலநிலை பாதிப்பை எதிர்கொள்ளும் சிறிய நாடுகளுக்கும் இடையிலான நிதி பொறுப்பு குறித்த விவாதம் மீண்டும் முன்னிலைக்கு வந்துள்ளது.

ஆனால் ஒரு நாட்டின் பேரழிவுக்கு குறிப்பிட்ட மற்றொரு நாட்டின் கார்பன் வெளியேற்றத்தை நேரடியாக காரணமாக நிரூபித்து இழப்பீடு பெறுவது எளிதான சட்ட நடைமுறை அல்ல. காலநிலை மாற்றம் என்பது பல தசாப்தங்களாக உலகின் பல பகுதிகளில் ஏற்பட்ட ஒட்டுமொத்த வெளியேற்றத்துடன் தொடர்புடைய சிக்கலான பிரச்சினையாகும். எனவே எந்த நாட்டிடம் எவ்வளவு இழப்பீடு கோருவது, அந்த தொகையை எவ்வாறு கணக்கிடுவது, எந்த வகையான சேதங்களுக்கு நிதி வழங்கப்பட வேண்டும் போன்ற கேள்விகள் சர்வதேச அளவில் இன்னும் விவாதிக்கப்பட்டு வருகின்றன.

இதற்கிடையில், காலநிலை மாற்றத்தால் பாதிக்கப்படும் நாடுகளுக்கான “Loss and Damage” நிதி அமைப்புகள் முக்கியத்துவம் பெற்று வருகின்றன. கடுமையான புயல், வெள்ளம், வறட்சி உள்ளிட்ட பேரழிவுகளால் ஏற்படும் பொருளாதார மற்றும் பொருளாதாரமற்ற இழப்புகளை சமாளிக்க வளமான நாடுகளிடமிருந்து நிதி திரட்டுவது இதன் நோக்கமாகும். நேபாளத்தின் தற்போதைய கோரிக்கையும் இந்த உலகளாவிய காலநிலை நிதி விவாதத்துடன் இணைகிறது.

நேபாளத்தின் இந்த நடவடிக்கை எதிர்காலத்தில் மற்ற மலை நாடுகளுக்கும், சிறிய தீவு நாடுகளுக்கும், காலநிலை பேரழிவுகளை அதிகம் எதிர்கொள்ளும் வளர்ந்து வரும் நாடுகளுக்கும் ஒரு முன்னுதாரணமாக மாறுமா என்பதும் கவனிக்க வேண்டியதாக உள்ளது. பேரழிவு ஏற்பட்ட பிறகு அவசர உதவி வழங்குவது ஒருபுறம் இருந்தாலும், அதே பேரழிவுகள் மீண்டும் நிகழாமல் தடுப்பதற்கான முன்கூட்டிய எச்சரிக்கை அமைப்புகள், பாதுகாப்பான உள்கட்டமைப்பு, பேரிடர் காப்பீடு மற்றும் நீண்டகால காலநிலைத் தழுவல் திட்டங்களுக்கும் முதலீடு தேவைப்படுகிறது.

நேபாளத்தின் தற்போதைய கோரிக்கை அதனால் ஒரு வெள்ளத்துக்கான நிதி விவகாரமாக மட்டும் பார்க்கப்படவில்லை. காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கத்தை யார் சுமக்க வேண்டும், அதிகமாக வெளியேற்றம் செய்த நாடுகளின் பொறுப்பு என்ன, பாதிக்கப்படும் நாடுகளுக்கு எவ்வாறு நியாயமான நிதி கிடைக்க வேண்டும் என்ற நீண்டகால சர்வதேச விவாதத்துக்கு இது புதிய வேகத்தை கொடுத்துள்ளது. இமயமலையில் ஏற்பட்ட இந்த பேரழிவு, காலநிலை மாற்றம் என்பது தொலைதூர எதிர்காலப் பிரச்சினை அல்ல; அதன் பொருளாதார மற்றும் மனிதச் செலவு ஏற்கனவே பல நாடுகளின் வாசலைத் தட்டத் தொடங்கிவிட்டது என்பதையும் மீண்டும் உணர்த்தியுள்ளது.

உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.