.png)
பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு மற்றும் மனிதர்களின் பிறப்பு, இறப்பு ஆகியவற்றின் பின்னணியில் எண்ணற்ற சுவாரசியமான ஆன்மீக ரகசியங்களும் சுருதிகளும் ஒளிந்துள்ளன. இந்து மதப் புராணங்களின்படி, இந்த உலகம் படைக்கப்பட்ட ஆரம்பக் காலத்தில் மனிதர்களுக்கு என்று ஒரு குறிப்பிட்ட ஆயுள் காலம் கிடையாது. மனிதர்கள் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பூமியில் எவ்வித நோயும் இல்லாமல் வாழ்ந்து வந்தனர். ஆனால், ஒரு கட்டத்தில் மரணமே இல்லாததால் பூமியில் மனிதர்களின் மக்கள் தொகை அசுர வேகத்தில் பெருகத் தொடங்கியது. இதனால் பூமாதேவி பாரம் தாங்காமல் தவித்து, இந்த நிலையைச் சரி செய்யுமாறு தேவர்களிடம் முறையிட்டாள். இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் தான், முக்காலமும் உணர்ந்த நாரத முனிவர் பூமிக்கு வந்து நிலைமையை ஆராய்ந்து, மனிதர்களின் ஆயுளைக் கட்டுப்படுத்த எமதர்மனுடன் ஒரு ரகசியப் பேச்சுவார்த்தையை நடத்தினார்.
பூமியின் பாரத்தைக் குறைக்கவும், மனிதர்களின் பிறப்பு மற்றும் இறப்புச் சுழற்சியைச் சமநிலைப்படுத்தவும் நாரதர் நேராக எமலோகம் சென்றார். அங்கு ஜீவராசிகளின் ஆயுள் கணக்குகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த எமதர்மனைச் சந்தித்து உரையாடினார். மனிதர்களுக்குத் மரணமே இல்லாததால் தர்ம நெறிகள் அழியத் தொடங்கியுள்ளன என்றும், தவறு செய்பவர்கள் தங்களுக்குத் தண்டனையே இல்லை என்ற ஆணவத்தில் ஆட்டம் போடுவதாகவும் நாரதர் சுட்டிக்காட்டினார். எனவே, மனிதர்களின் ஆயுளுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லையை நிர்ணயிப்பதுதான் பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்திற்கு நல்லது என்று நாரதர் எமதர்மனிடம் எடுத்துரைத்தார். நாரதரின் கருத்தை ஏற்றுக்கொண்ட எமதர்மன், மனிதர்களின் ஆயுளை எத்தனை ஆண்டுகளாக மாற்றலாம் என்று பிரம்மதேவனிடமும் ஆலோசனை நடத்தினார்.
பிரம்மதேவன் மற்றும் எமதர்மன் ஆகியோரின் கூட்டு முடிவின்படி, கலியுகத்தில் மனிதர்களின் அதிகபட்ச ஆயுள் காலம் வெறும் 100 ஆண்டுகள் மட்டுமே என்று ஒரு அதிரடியான கணக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இந்த 100 ஆண்டுகளை மனிதர்கள் எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதற்கும் ஒரு உன்னதமான வாழ்வியல் நெறி வகுக்கப்பட்டது. ஒரு மனிதன் தனது வாழ்க்கையின் முதல் 25 ஆண்டுகளைக் கல்வி கற்பதற்கும், உடல் மற்றும் மனதை வளர்ப்பதற்கும் பயன்படுத்த வேண்டும், இது பிரம்மச்சரிய காலம் என்று அழைக்கப்பட்டது. அடுத்த 25 ஆண்டுகளைத் திருமணம் செய்து கொண்டு குடும்ப வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கும், தர்ம வழியில் பொருள் ஈட்டுவதற்கும் பயன்படுத்த வேண்டும், இது கிரகஸ்த காலம் என்று சொல்லப்பட்டது.
இதனைத் தொடர்ந்து வரும் 50 முதல் 75 வரையிலான வயதுகளில், மனிதன் குடும்பப் பொறுப்புகளைத் தனது பிள்ளைகளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, ஆன்மீகச் சிந்தனைகளில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளத் தொடங்க வேண்டும், இது வானப்பிரஸ்த காலம் எனப்பட்டது. இறுதி 25 ஆண்டுகளை முற்றிலும் பற்றற்ற துறவு வாழ்க்கையாக மாற்றி, இறைவனுடன் கலப்பதற்கான வழிகளைத் தேட வேண்டும், இது சன்னியாச காலம் என்று அழைக்கப்பட்டது. இப்படி மனிதனின் 100 ஆண்டு கால ஆயுள் என்பது நான்கு சமமான பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, மனிதன் தர்ம வழியில் வாழ்ந்து மோட்சத்தை அடைவதற்கான ஒரு முழுமையான வழிகாட்டியாக மாற்றப்பட்டது.
மனிதர்களின் ஆயுள் 100 ஆண்டுகளாகக் குறைக்கப்பட்டதன் பின்னணியில் ஒரு மிகப்பெரிய தத்துவார்த்த உண்மையும் அடங்கியுள்ளது. மனிதனுக்குத் மரணம் என்ற ஒன்று நிச்சயம் உண்டு என்பதும், அதுவும் மிகக் குறுகிய காலத்திற்குள் வந்துவிடும் என்பதும் தெரிந்தால் மட்டுமே, அவன் பூமியில் தீய வழிகளில் செல்லாமல் நல்ல காரியங்களைச் செய்வான் என்ற நோக்கில் தான் இந்த ஆயுள் கட்டுப்பாடு கொண்டு வரப்பட்டது. நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாலும், ஒரு மனிதன் தான் வாழும் காலத்தில் பிறருக்கு எவ்வித தீங்கும் செய்யாமல், தர்ம நெறியோடு வாழ்ந்தால் மட்டுமே அவனது ஆன்மா மறுபிறவி இல்லாத உன்னத நிலையை அடையும் என்று எமதர்மன் தனது தர்ம சாஸ்திரத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
இதன் காரணமாகவே, இன்றும் நமது சமூகத்தில் ஒரு மனிதன் தனது வாழ்க்கையில் 80 வயதைக் கடந்து, ஆயிரம் பிறைகளைப் பார்க்கும் பாக்கியத்தைப் பெறும்போது, அதற்கு 'சதாபிஷேகம்' என்ற பெயரில் ஒரு மிகப்பெரிய மங்கள விழாவை நடத்திக் கொண்டாடுகிறார்கள். நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வது என்பது வெறும் எண்ணிக்கையல்ல, அது இறைவனால் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு மிகப்பெரிய வரமாகும். நாரதரும் எமதர்மனும் இணைந்து வகுத்துக் கொடுத்த இந்த 100 ஆண்டு ஆயுள் ரகசியத்தை உணர்ந்து, நாமும் நமது வாழ்நாளில் நல்ல எண்ணங்களுடனும், ஆன்மீகச் சிந்தனையுடனும் வாழ்ந்தால், நம்முடைய வாழ்க்கையும் அர்த்தமுள்ளதாக மாறும் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்
