இன்னைக்கு நாம ஹெட்போன் மாட்டிக்கிட்டு ஏ ஆர் ரகுமான் பாட்டையோ இல்ல இளையராஜா பாட்டையோ கேட்டு ரசிக்கிறோம். ஆனா, இந்த இசைக்கெல்லாம் தாத்தா, பாட்டி யாருன்னு கேட்டா அது நம்ம தமிழ் மண்ணோட "பண் இசை" தான். பல ஆயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்னாடியே தமிழர்கள் இசையை ஒரு அறிவியலா வளர்த்து வச்சிருந்தாங்க. இன்னைக்கு உலகமே வியந்து பார்க்கிற கர்நாடக இசைக்கு அடிப்படையே நம்ம ஊரு பண் இசைதான். அந்த காலத்துல வெறும் பொழுதுபோக்குக்காக மட்டும் பாடாம, மனசையும் உடம்பையும் குணப்படுத்துற ஒரு மருந்தா இசையைப் பயன்படுத்தினாங்க. சிலப்பதிகாரம் படிச்சவங்களுக்குத் தெரியும், இளங்கோவடிகள் இசையைப் பத்தி எவ்வளவு நுணுக்கமா சொல்லியிருக்காருன்னு. ஒரு பாட்டு பாடினா மழையை வரவைக்க முடியும், இன்னொரு பாட்டு பாடினா நோயைக் குணப்படுத்த முடியும்னு நம்ம முன்னோர்கள் நிரூபிச்சு காட்டியிருக்காங்க.
பண் அப்படிங்கறது இன்னைக்கு நாம சொல்ற "ராகம்" மாதிரிதான். ஆனா, தமிழர்கள் நேரத்துக்கு ஏத்த மாதிரி பண்களைப் பிரிச்சு வச்சிருந்தாங்க. காலையில பாடுறதுக்கு ஒரு பண், சாயங்காலம் பாடுறதுக்கு ஒரு பண், ராத்திரிக்கு ஒரு பண்னு ரொம்பத் தெளிவா இருந்தாங்க. ஏன்னா, ஒவ்வொரு நேரத்துல நம்ம உடம்புல இருக்குற ரத்த ஓட்டமும் மனநிலையும் மாறும். அந்த மாற்றத்துக்கு ஏத்த மாதிரி இசையைக் கொடுக்கும்போது அது மனசுக்கு ஒரு பெரிய அமைதியைத் தரும். இன்னைக்கு மியூசிக் தெரப்பின்னு வெளிநாட்டுக்காரங்க சொல்றதை அன்னைக்கே நம்ம ஊரு கோயில்கள்லயும் அரண்மனைகள்லயும் செஞ்சுட்டு இருந்தாங்க. ஒருத்தருக்கு மன அழுத்தம் இருந்தா அவங்களுக்குப் பித்தாரகப்பண் பாடினா சரியாகிடும்னு ஒரு நம்பிக்கையே இருந்துச்சு. இது வெறும் நம்பிக்கை மட்டும் இல்ல, அதுல ஒரு பெரிய ஒலி அறிவியல் ஒளிஞ்சிருக்கு.
தமிழிசையில மொத்தம் ஏழு சுரங்கள் இருக்கு. குரல், துத்தம், கைக்கிளை, உழை, இளி, விளரி, தாரம் அப்படின்னு அந்த ஏழு சுரங்களுக்கும் அழகான தமிழ் பெயர்கள் இருக்கு. இன்னைக்கு நாம சொல்ற ஸரிகமபதநி அப்படிங்கறது இதோட மாற்று வடிவம் தான். தமிழர்கள் இசையை நிலத்தோடயும் பிரிச்சு வச்சிருந்தாங்க. குறிஞ்சி நிலத்துக்கு ஒரு இசை, முல்லைக்கு ஒரு இசைன்னு ஐந்திணைகளுக்கும் தனித்தனி பண்கள் இருந்துச்சு. அந்த நிலத்துல வாழ்ற மக்களோட வாழ்க்கை முறைக்கு ஏத்த மாதிரி அந்தப் பாட்டோட வேகம் இருக்கும். உதாரணத்துக்கு, கடலோரத்துல இருக்குற மீனவர்கள் பாடுற பாட்டுல அந்த அலையோட சத்தம் கேக்குற மாதிரி ஒரு வேகம் இருக்கும். இதையெல்லாம் கேட்கும்போது இயற்கையோடு மனுஷன் எப்படி இசையால கலந்து இருந்தான்னு ஆச்சரியமா இருக்கும்.
நம்ம ஊரு இசைக்கருவிகள் பத்திச் சொல்லவே வேணாம். யாழ் அப்படிங்கிற ஒரு கருவி இருந்துச்சு, அதுதான் இன்னைக்கு இருக்குற வீணைக்கு முன்னோடி. அதுல வர்ற சத்தம் அப்படியே தேன் மாதிரி இனிமையா இருக்கும்னு சொல்லுவாங்க. அதே மாதிரி குழல், முழவுன்னு பல கருவிகளைத் தமிழர்கள் பயன்படுத்தி இருக்காங்க. ஒரு பாட்டு பாடும்போது பின்னணியில என்னென்ன கருவிகள் ஒலிக்கணும், அது எந்த அளவுல இருக்கணும்னு அந்த காலத்துலயே பெரிய கணக்கு வச்சிருந்தாங்க. இன்னைக்கு இருக்கிற பெரிய பெரிய மியூசிக் டைரக்டர்கள் கூட வியந்து பார்க்கிற விஷயங்கள் இதெல்லாம். ஆனா, காலப்போக்குல இந்த பண் இசை அப்படிங்கறது பக்தி இலக்கியங்களோட மட்டும் நின்னுடுச்சு. தேவாரம், திருவாசகம் பாடுற ஓதுவார்கள் இன்னைக்கும் அந்தப் பழைய பண் முறையை அழகா பாடிட்டு வர்றாங்க. அவங்க பாடும்போது வர்ற அந்த அதிர்வு நம்ம மனசை அப்படியே ஒரு நிலைப்படுத்தும்.
இன்னைக்கு சினிமா இசையில எவ்வளவோ நவீனங்கள் வந்தாலும், ஒரு பழைய நாட்டுப்புறப் பாட்டோ இல்ல பண் இசையோ கேட்கும்போது கிடைக்கிற அந்த ஆத்மார்த்தமான திருப்தி வேற எதுலயும் கிடைக்காது. ஏன்னா இது நம்ம மண்ணோட இசை, நம்ம முன்னோர்களோட உணர்ச்சிகள் கலந்த இசை. இன்னைக்கு இருக்குற பசங்க வெஸ்டர்ன் மியூசிக்னு சொல்லிட்டு எதோ ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டுட்டு இருக்காங்க. ஆனா, நம்ம ஊரு இசையில இருக்குற அந்த மெலடி உலகத்துல வேற எங்கேயும் கிடையாது. ஒரு சின்ன உதாரணம் சொல்லணும்னா, இன்னைக்கு ஃபேமஸா இருக்குற எத்தனையோ ராகங்கள் நம்ம ஊரு பண்ணுல இருந்துதான் உருவானது. நம்ம சொத்தை நாம மதிக்காம விட்டதுனாலதான் இன்னைக்கு அது வேற ஒரு பேர்ல வெளியில சுத்திட்டு இருக்கு.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.