தமிழகத்தின் நிலப்பரப்பு என்பது காலங்காலமாக மழையை மட்டுமே நம்பி இருந்த ஒரு பகுதி ஆகும். ஆறுகள் வற்றினாலும் மக்கள் பசியின்றி வாழ வேண்டும் என்பதற்காக நம் முன்னோர்கள் கையாண்ட நீர் மேலாண்மை முறைகள் இன்றும் உலக நாடுகளையே வியப்பில் ஆழ்த்துகின்றன. சங்க காலம் தொட்டே தமிழர்கள் நீரைச் சேமிப்பதில் காட்டிய ஆர்வம் என்பது வெறும் தாகத்தைத் தணிப்பதற்காக மட்டுமல்லாமல் ஒரு நாகரிகத்தையே கட்டிக்காப்பதற்காக இருந்தது. மழை பெய்யும் போது அந்த நீர் வீணாகக் கடலில் கலப்பதைத் தடுத்து நிலத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் தேக்கி வைக்கும் நுட்பத்தை அவர்கள் மிகச் சரியாகச் செய்திருந்தனர். ஏரிகள், குளங்கள், ஊரணிகள் எனப் பல நிலைகளில் நீரைப் பிரித்து வைத்த அந்தப் பொறியியல் அறிவு இன்றும் நமக்கு ஒரு பாடமாக இருக்கிறது.
ஒரு காலத்தில் ஊருக்கு ஒரு ஏரி என்பது கட்டாயமாக இருந்தது. இந்த ஏரிகள் சும்மா தோண்டப்பட்ட பள்ளங்கள் அல்ல. நிலத்தின் சரிவு, நீரோட்டத்தின் வேகம் மற்றும் மண்ணின் தன்மை ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து மிகச்சரியான இடங்களில் இவை அமைக்கப்பட்டன. ஒரு ஏரி நிறைந்தால் அதன் உபரி நீர் வீணாகாமல் அடுத்த ஏரிக்குச் செல்லும் வகையில் சங்கிலித் தொடர் போன்ற அமைப்பை நம் முன்னோர்கள் உருவாக்கியிருந்தனர். இதன் மூலம் ஒரு சொட்டு மழைநீர் கூட வீணாகாமல் பல மைல் தூரத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இந்த ஏரிப் பாசன முறையால்தான் வறட்சி காலங்களிலும் தமிழகத்தின் வயல்கள் பசுமையாக இருந்தன. ஏரிகளின் கரைகள் பலமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகக் கரைகளில் கருவேல மரங்கள் மற்றும் பனை மரங்களை நட்டு வைத்தனர். இது மண்ணரிப்பைத் தடுத்ததோடு கரைகளுக்குத் தூண் போன்ற பலத்தையும் கொடுத்தது.
ஏரிகளில் இருந்து வயல்களுக்குத் தண்ணீரைத் கொண்டு செல்லும் மதகுகள் மற்றும் கலிங்குகளை அமைப்பதில் தமிழர்கள் காட்டிய நுட்பம் தனித்துவமானது. தண்ணீரின் அழுத்தத்தைக் குறைத்து நிலத்திற்குத் தேவையான அளவு மட்டும் நீரை வெளியேற்றும் குமிழித் தூம்புகள் ஒரு சிறந்த கண்டுபிடிப்பாகும். சேறு அடியில் தங்கி நீர் மட்டும் மேலே வரும் வகையில் இந்தத் தூம்புகள் வடிவமைக்கப்பட்டன. இன்று நாம் பயன்படுத்தும் நவீன மதகுகளுக்கு முன்னோடியாக இவை விளங்குகின்றன. நீர் பங்கீட்டில் எந்தப் பாகுபாடும் இல்லாமல் ஊர் மக்கள் அனைவரும் பயன்பெறும் வகையில் 'நீர்க்கட்டி' என்ற ஒரு முறையை அவர்கள் பின்பற்றினர். ஊரில் இருக்கும் ஒவ்வொரு விவசாயிக்கும் சமமான அளவில் தண்ணீர் கிடைப்பதை உறுதி செய்ய ஒரு தனி நபரே இதைக் கண்காணித்து வந்தார். இது அந்தக்காலத்து நிர்வாகத் திறமைக்கு ஒரு சான்றாகும்.
ஆனால் இன்றைய காலக்கட்டத்தில் இத்தகைய அற்புதமான நீர் நிலைகள் ஆக்கிரமிப்பாலும் பராமரிப்பு இல்லாமலும் அழிந்து வருகின்றன. ஏரிக் கரைகள் உடைந்து போவதும் தூர்வாரப்படாமல் இருப்பதும் நிலத்தடி நீர் மட்டம் குறைய முக்கிய காரணமாகிறது. மழை பெய்யும் போது வெள்ளம் ஊருக்குள் புகுவதற்கும் வறட்சி காலங்களில் தண்ணீர் தட்டுப்பாடு ஏற்படுவதற்கும் நாம் இந்த நீர் நிலைகளைச் சரியாகப் பராமரிக்காததே காரணம். பழைய முறைப்படி ஏரிகளைத் தூர்வாரி அதன் நீர் வரத்துப் பாதைகளைச் சீரமைத்தால் மட்டுமே வருங்கால சந்ததியினருக்குத் தண்ணீரை மிச்சம் வைக்க முடியும். நம் முன்னோர்கள் நமக்காக விட்டுச் சென்ற இந்த நீர்ச் செல்வத்தைப் பாதுகாப்பது ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமையாகும்.
கிராமப்புறங்களில் இன்றும் பழமையான ஏரிகள் பல பயன்பாட்டில் உள்ளன. அந்த ஏரிகளைச் சுற்றியுள்ள மக்கள் ஒன்றிணைந்து பொதுப் பணித் துறையுடன் இணைந்து ஏரிகளைப் பராமரிக்க வேண்டும். ஏரிகளில் படர்ந்துள்ள ஆகாயத்தாமரை போன்ற செடிகளை நீக்கி ஆழப்படுத்துவதன் மூலம் அதிகப்படியான நீரைச் சேமிக்க முடியும். நீர் நிலைகளைத் தெய்வமாக வழிபட்ட நம் கலாச்சாரம் இன்று அவற்றைக் குப்பை கொட்டும் இடமாக மாற்றி வருவது வேதனையான விஷயம். மீண்டும் பழையபடி ஏரிப் பாசன முறையை மீட்டெடுத்தால் விவசாயம் செழிப்பதோடு குடிநீர் தட்டுப்பாடும் நிரந்தரமாக நீங்கும். தமிழகத்தின் நீர் மேலாண்மை என்பது வெறும் வரலாறு மட்டுமல்ல அது நமது வாழ்வாதாரத்தின் திறவுகோல் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.