.png)
இன்றைய நவீன உலகில் நாம் சந்திக்கும் மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தல் எதுவென்றால் அது தண்ணீர் தட்டுப்பாடுதான். கோடைகாலம் வந்துவிட்டாலே குடங்களைத் தூக்கிக்கொண்டு அலைவதும், லாரிகளில் வரும் தண்ணீருக்காகக் காத்திருப்பதும் அன்றாடக் காட்சிகளாக மாறிவிட்டன. பல கோடி ரூபாய் செலவில் கடல் நீரை நன்னீராக்கும் திட்டங்களை நாம் செயல்படுத்தினாலும், அவை இயற்கையான நீர் ஆதாரங்களுக்கு ஈடாகாது. ஆனால், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நம் முன்னோர்கள் மழையையும் நிலத்தடி நீரையும் கையாண்ட விதம் ஒரு மாபெரும் பொறியியல் அதிசயம். நவீன இயந்திரங்கள் இல்லாத காலத்திலேயே மிக நுணுக்கமான முறையில் ஏரிகள், குளங்கள் மற்றும் கால்வாய்களை அமைத்து, ஒரு சொட்டு நீர் கூட வீணாகாமல் தடுத்த அந்த மாயாஜால நீர் சேமிப்பு முறைகளை நாம் மறந்துவிட்டதே இன்றைய அவல நிலைக்குக் காரணம். அந்தப் பழங்கால ரகசியங்களை மீண்டும் கையில் எடுத்தால் மட்டுமே வருங்காலச் சந்ததியினருக்குத் தண்ணீரை மிச்சம் வைக்க முடியும்.
பண்டைய தமிழர்களின் நீர் மேலாண்மையில் 'ஏரி நெட்வொர்க்' என்பது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அம்சம். ஒரு ஏரி நிறைந்தால் அதன் உபரி நீர் வீணாகக் கடலுக்குச் செல்லாமல், அடுத்தடுத்து இருக்கும் பல ஏரிகளைச் சென்றடையும் வகையில் சங்கிலித் தொடர் அமைப்புகளை அவர்கள் உருவாக்கியிருந்தனர். இது நிலத்தடி நீர் மட்டத்தைச் சீராக வைக்க உதவியது. குறிப்பாக சோழர் காலத்தில் கட்டப்பட்ட 'கல்லணை' இன்றும் உலகின் மிகப்பழமையான மற்றும் செயல்படும் அணைக்கட்டாகத் திகழ்கிறது. மணல் அடித்தளத்தின் மீது பாறைகளை அடுக்கி, ஓடும் நீரின் வேகத்தைத் திசைதிருப்பிய அந்தத் தொழில்நுட்பம் இன்றைய பொறியாளர்களுக்கே ஒரு சவாலாக இருக்கிறது. ஆற்றின் குறுக்கே அணை கட்டி தண்ணீரைத் தேக்குவது ஒருபுறம் இருந்தாலும், அந்த நீரைச் சிறு கிளைக் கால்வாய்கள் மூலம் கடைக்கோடி விவசாயியின் நிலம் வரை கொண்டு சேர்த்த விதம் வியக்கத்தக்கது.
கோயில் குளங்கள் என்பவை வெறும் சடங்குகளுக்காக மட்டும் உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல; அவை அந்தப் பகுதியின் நிலத்தடி நீர் செறிவூட்டும் மையங்களாகச் செயல்பட்டன. ஒவ்வொரு ஊரிலும் ஒரு கோயில் குளம் அமைக்கப்பட்டு, மழைநீர் அனைத்தும் அந்தக் குளத்தைச் சென்றடையும் வகையில் வடிகால்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. குளத்தில் நீர் தேங்கும்போது சுற்றியுள்ள கிணறுகளில் நீர் மட்டம் தானாகவே உயர்ந்தது. அதுமட்டுமல்லாமல், 'ஊருணி' எனப்படும் குடிநீர் குளங்களை மக்கள் மிகத் தூய்மையாகப் பராமரித்தனர். கால்நடைகளுக்கெனத் தனி குளங்கள், குளிப்பதற்கெனத் தனி குளங்கள் என நீரைப் பயன்படுத்தும் முறையிலும் அவர்கள் ஒரு தெளிவான ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடித்தனர். இன்று பல கோயில் குளங்கள் தூர்வாரப்படாமல் சிமெண்ட் தளங்கள் அமைக்கப்பட்டதால், நிலத்தடிக்குள் நீர் இறங்குவது தடுக்கப்பட்டுவிட்டது என்பது கசப்பான உண்மை.
மலைப் பிரதேசங்களில் வசித்த மக்கள் 'சுனை' மற்றும் 'கண்மாய்' முறைகளைப் பயன்படுத்தினர். பாறைகளுக்கு இடையே இயற்கையாகக் கசியும் நீரைச் சேமித்து, அதன் மூலம் தங்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்துகொண்டனர். வறட்சியான பகுதிகளில் 'படிக்கிணறுகள்' அமைக்கப்பட்டன. இவை நிலத்திற்கு அடியில் பல அடுக்குத் தளங்களைக் கொண்டவை. கோடையில் நீர் மட்டம் குறையும்போது, ஆழமாகச் சென்று நீரை எடுக்க இந்த அமைப்பு உதவியது. மணற்பாங்கான இடங்களில் 'உறை கிணறுகள்' அமைத்து, மணலால் வடிகட்டப்பட்ட தூய்மையான குடிநீரைப் பெற்றனர். இந்த முறைகளில் எங்கும் மின்சாரமோ அல்லது ரசாயனங்களோ பயன்படுத்தப்படவில்லை. இயற்கையின் சுழற்சியைப் புரிந்துகொண்டு, மண்ணின் ஈரப்பதத்தைத் தக்கவைப்பதே அவர்களின் நோக்கமாக இருந்தது.
நம் முன்னோர்கள் கடைப்பிடித்த 'குடிமராமத்து' என்ற முறை நீர் நிலைகளைப் பாதுகாப்பதில் மிக முக்கியப் பங்கு வகித்தது. அதாவது, அந்தந்த ஊர் மக்களே ஒன்றிணைந்து தங்களின் ஊர் ஏரிகளையும் வாய்க்கால்களையும் தூர்வாருவது வழக்கம். இது ஒரு சமூகக் கடமையாகப் பார்க்கப்பட்டது. ஏரியில் படிந்துள்ள வண்டல் மண்ணை எடுத்துத் தங்கள் வயல்களுக்கு உரமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டனர். இதன் மூலம் ஏரியின் ஆழம் பராமரிக்கப்பட்டதுடன், நிலமும் வளம் பெற்றது. ஆனால், இன்று நாம் அனைத்திற்கும் அரசாங்கத்தையே எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருப்பதால், நமது நீர் நிலைகள் ஆக்கிரமிப்புக்கும் குப்பை மேடுகளாகவும் மாறிவிட்டன. அந்தப் பழைய கூட்டுறவு முறையை நாம் மீண்டும் கொண்டுவருவது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.
