காடுகளின் 'இன்டர்நெட்' ரகசியம்: மரங்கள் தங்களுக்குள் உதவி கொள்வது எப்படி?

நாம் காடுகளை வெறும் மரங்களின் தொகுப்பாகவும், விலங்குகளின் வாழ்விடமாகவும் மட்டுமே பார்க்கிறோம். ஆனால், நவீன தாவரவியல் ஆய்வுகள் காடுகளுக்குள் ஒரு பிரம்மாண்டமான, கண்ணுக்குத் தெரியாத தகவல் தொடர்பு கட்டமைப்பு இருப்பதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளன. 'உட்-வைட் வெப்' (Wood Wide Web) என்று அழைக்கப்படும் இந்த மர்மமான தொடர்பு முறை, மரங்கள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வதையும், ஆபத்துக் காலங்களில் ஒன்றுக்கொன்று உதவி செய்துகொள்வதையும் விளக்குகிறது. காடுகள் வெறும் மௌனமான இடங்கள் அல்ல, அவை தொடர்ந்து உரையாடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு நுணுக்கமான சமூக வலைப்பின்னல் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது வியப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

இந்தத் தகவல் தொடர்புக்கு முக்கியக் காரணமாக இருப்பது, மண்ணுக்கு அடியில் வேர்களுக்கு இடையே படர்ந்துள்ள 'மைக்கோரைசா' (Mycorrhizal) எனப்படும் ஒரு வகை பூஞ்சை வலைப்பின்னல் ஆகும். மரங்களின் வேர்களும், இந்த பூஞ்சைகளும் ஒரு கூட்டுறவு ஒப்பந்தத்தில் இயங்குகின்றன. மரங்கள் தாங்கள் தயாரிக்கும் சர்க்கரைச் சத்துக்களை பூஞ்சைகளுக்கு வழங்குகின்றன; அதற்குப் பதிலாக, பூஞ்சைகள் மண்ணிலிருந்து பாஸ்பரஸ் மற்றும் நைட்ரஜன் போன்ற சத்துக்களை உறிஞ்சி மரங்களுக்கு வழங்குகின்றன. இந்த வலைப்பின்னல் மூலமாக ஒரு மரத்திலிருந்து இன்னொரு மரத்திற்குத் தேவையான ஊட்டச்சத்துக்கள் பரிமாறப்படுகின்றன. இது ஒரு தாய் தன் குழந்தைக்கு உணவூட்டுவது போல, முதிர்ந்த மரங்கள் குட்டி மரங்களுக்குத் தேவையான சத்துக்களை அனுப்பி அவற்றை வளர்க்க உதவுகின்றன.

ஆபத்து நேரங்களில் காடுகளின் இந்தத் தகவல் பரிமாற்றம் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படுகிறது. ஒரு மரத்தின் மீது பூச்சிகள் தாக்குதல் நடத்தினால், அந்த மரம் உடனடியாக வேர் வலைப்பின்னல் வழியாக மற்ற மரங்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கை சிக்னலை (Chemical Signal) அனுப்புகிறது. இதைப் பெற்றுக்கொள்ளும் மற்ற மரங்கள், தற்காப்புக்காகத் தங்களின் இலைகளில் கசப்பான அல்லது பூச்சிகளுக்குப் பிடிக்காத வேதிப்பொருட்களைச் சுரக்கத் தொடங்குகின்றன. இந்த அற்புதமான வேதியியல் பாதுகாப்பு முறையால்தான், ஒரு குறிப்பிட்ட வகை பூச்சி காடு முழுவதையும் அழித்துவிடாமல் கட்டுக்குள் வைக்க முடிகிறது. மரங்களின் இந்தத் தற்காப்புத் திறன், நாம் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாத அளவுக்கு நுட்பமானது.

மரங்கள் தங்களுக்குள் மட்டுமல்ல, விலங்குகள் மற்றும் பறவைகளுடனும் தொடர்புகொள்கின்றன. உதாரணமாக, சில மரங்கள் பூச்சிகளால் தாக்கப்படும்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட வாசனையை வெளியேற்றுகின்றன. இந்த வாசனை, அந்த பூச்சிகளை உண்ணும் வேட்டையாடி பூச்சிகளை ஈர்க்கிறது. இது இயற்கை அமைத்துள்ள ஒரு அழகான சமநிலை. அதாவது, ஒரு மரம் தனக்கு ஆபத்து வரும்போது, தனக்கான பாதுகாவலர்களை வாசனை மூலம் உதவிக்கு அழைக்கிறது. இந்த மௌன மொழி, காடுகள் தங்களைத்தானே பாதுகாத்துக்கொள்ளும் ஒரு நுணுக்கமான தற்காப்பு நடவடிக்கையாகும்.

காடுகளின் இந்தத் தகவல் தொடர்பு வெறும் வேதியியல் மாற்றங்கள் மட்டுமல்ல; இது ஒரு சமூக உறவு. வயதான மற்றும் வலுவான மரங்கள் (Mother Trees), காட்டின் மையப் புள்ளிகளாகச் செயல்பட்டு, இளம் மரங்களுக்குத் தேவையான நிழலையும், சத்துக்களையும் வழங்கி அவற்றைப் பாதுகாக்கின்றன. ஒருவேளை அந்தத் தாய் மரம் வெட்டப்பட்டால், அந்தச் சூழலில் இருக்கும் இளம் மரங்கள் வளர்ச்சி குன்றி, பலவீனமடைந்து விடுகின்றன என்பதை ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. நாம் காடுகளை அழிப்பது வெறும் மரங்களை வெட்டுவது மட்டுமல்ல; அந்த மரங்களுக்கு இடையே பல ஆண்டுகளாகக் கட்டியெழுப்பப்பட்டிருக்கும் இந்த உன்னதமான சமூகப் பிணைப்பையும், தகவல் தொடர்பு வலைப்பின்னலையும் சிதைப்பதுதான்.

இயற்கையின் இந்த ரகசியப் பரிமாணத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, காடுகளை வெறும் மரங்களாகப் பார்க்காமல், ஒரு உயிரோட்டமுள்ள சமூகமாகப் பார்க்கிறோம். ஒவ்வொரு மரமும் மற்றொன்றோடு இணைந்து, தங்களுக்குள் உரையாடிக்கொண்டு, ஒட்டுமொத்த காட்டின் ஆரோக்கியத்தைப் பாதுகாக்கின்றன. இந்த மௌன மொழியை நாம் உணரும்போதுதான், இயற்கையைப் பாதுகாப்பதன் முக்கியத்துவமும், அதனுடன் இணைந்து வாழ்வதன் அவசியமும் நமக்கு விளங்கும். காடுகளின் இந்தத் தகவல் தொடர்பு வலைப்பின்னல், பூமியின் உயிர்நாடி. இதைச் சிதைக்காமல் பாதுகாப்பது நம்முடைய எதிர்கால சந்ததியினருக்கு நாம் செய்யும் மிகப்பெரிய கடமையாகும்.

உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்