ஒரு காலத்தில் மழை என்பது மகிழ்ச்சியின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால் இன்று இந்தியாவின் பெரும்பாலான நகரங்களில் மழை பெய்யும் என்றாலே மக்களின் மனதில் முதலில் தோன்றுவது வெள்ளம், போக்குவரத்து நெரிசல், தண்ணீரில் மூழ்கும் சாலைகள், வீடுகளுக்குள் புகும் மழைநீர் மற்றும் பல கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான சேதங்கள்தான். ஒவ்வொரு பருவமழை காலத்திலும் பெங்களூரு, சென்னை, மும்பை, டெல்லி, ஹைதராபாத் போன்ற நகரங்கள் வெள்ளத்தில் சிக்குவது வழக்கமான செய்தியாக மாறிவிட்டது. ஆனால் இதற்கு காரணம் வெறும் அதிக மழையா? இல்லை என நகர்ப்புற திட்டமிடல் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். நகரங்கள் முழுவதும் கட்டுக்கடங்காத கான்கிரீட் பரப்புகளாக மாறியதே, பருவமழையை வெள்ளப் பேரழிவாக மாற்றும் முக்கிய காரணங்களில் ஒன்றாக உள்ளது.
இயற்கையாக ஒரு நிலப்பரப்பில் மழை பெய்யும்போது, அதன் ஒரு பகுதி மண்ணுக்குள் ஊறிச் சென்று நிலத்தடி நீரை நிரப்புகிறது. மீதமுள்ள நீர் ஆறுகள், ஏரிகள், குளங்கள் மற்றும் இயற்கை கால்வாய்கள் வழியாக வெளியேறுகிறது. ஆனால் நகரமயமாக்கலின் பெயரில் இன்று மண் காணாமல் போயுள்ளது. அதற்கு பதிலாக கான்கிரீட் சாலைகள், டைல்ஸ் பதிக்கப்பட்ட நடைபாதைகள், வாகன நிறுத்துமிடங்கள், உயரமான கட்டிடங்கள் மற்றும் முழுமையாக சிமெண்டால் மூடப்பட்ட திறந்த வெளிகள் உருவாகியுள்ளன. இதனால் மழைநீர் மண்ணுக்குள் செல்ல முடியாமல், ஒரே நேரத்தில் சாலைகளில் பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது. இதுவே நகர வெள்ளத்தின் முதல் காரணமாகக் கருதப்படுகிறது.
இந்தப் பிரச்சினையை மிகவும் தெளிவாக வெளிப்படுத்தும் நகரங்களில் பெங்களூரு முக்கியமானது. ஒருகாலத்தில் “ஏரிகளின் நகரம்” என்று அழைக்கப்பட்ட பெங்களூருவில் நூற்றுக்கணக்கான ஏரிகள் ஒன்றோடொன்று இயற்கை கால்வாய்கள் மூலம் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. காலப்போக்கில் அவற்றில் பல நிரப்பப்பட்டு குடியிருப்புகள், தொழில்நுட்ப பூங்காக்கள் மற்றும் வணிக வளாகங்களாக மாறின. இதனால் மழைநீர் செல்ல வேண்டிய இயற்கை வழித்தடங்கள் மறைந்துவிட்டன. இன்று சில மணி நேர கனமழைக்கே நகரின் பல பகுதிகள் நீரில் மூழ்கும் நிலை உருவாகியுள்ளது.
டெல்லியிலும் வேறுபட்ட பிரச்சினை நிலவுகிறது. யமுனை ஆற்றின் வெள்ளப்பெருக்கு மட்டுமல்லாமல், நகரின் உள் பகுதிகளில் மழைநீர் தேங்குவதும் மிகப்பெரிய சவாலாக உள்ளது. மழைநீர் வடிகால் அமைப்புகள் பல இடங்களில் போதுமான திறன் இல்லாமல் இருப்பது, கால்வாய்கள் ஆக்கிரமிக்கப்படுவது மற்றும் குப்பைகளால் அடைபடுவது ஆகியவை வெள்ள அபாயத்தை அதிகரிக்கின்றன. மழை அளவு அதிகரிக்கும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்த சிக்கல் மேலும் தீவிரமடைந்து வருகிறது.
மும்பை நகரம் பல ஆண்டுகளாக பருவமழை வெள்ளத்தின் அடையாளமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. கடலோர நகரமாக இருப்பதால், கனமழை மற்றும் உயர்ந்த அலை (High Tide) ஒரே நேரத்தில் ஏற்பட்டால் மழைநீர் கடலுக்குள் வெளியேற முடியாமல் நகருக்குள்ளேயே தேங்குகிறது. இதற்கு மேலாக நகரமெங்கும் அதிகரித்து வரும் கான்கிரீட் பரப்புகள், இயற்கை சதுப்பு நிலங்கள் குறைதல் மற்றும் பழமையான வடிகால் அமைப்புகள் இணைந்து வெள்ள பாதிப்பை மேலும் மோசமாக்குகின்றன. இதை சமாளிக்க மகாராஷ்டிர அரசு தற்போது ஆயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாய் செலவில் "Sponge City" என்ற கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒருங்கிணைந்த வெள்ளத் தடுப்பு திட்டத்தை செயல்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளது.
நகரங்களில் மழைநீர் தேங்குவதற்குக் காரணம் வடிகால்கள் மட்டும் அல்ல. பல இடங்களில் இயற்கை ஏரிகள், குளங்கள், ஈரநிலங்கள் மற்றும் மழைநீர் சேமிப்பு பகுதிகள் கட்டுமானங்களுக்காக அழிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை இயற்கையாக மழைநீரை சேமித்து, வெள்ளத்தின் வேகத்தை கட்டுப்படுத்தும் பாதுகாப்பு வளையங்களாக செயல்பட்டன. அவை இல்லாததால், குறுகிய நேரத்தில் பெய்யும் மழையே நகரங்களை முடக்கி விடுகிறது. இயற்கை நீர்ப்பிடிப்பு பகுதிகளை இழந்த நகரங்கள், மழையை ஏற்றுக்கொள்ளும் திறனையே இழந்துவிட்டதாக சுற்றுச்சூழல் ஆராய்ச்சியாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.
இந்தப் பிரச்சினையின் இன்னொரு பரிதாபமான அம்சம் என்னவென்றால், மழைக்காலத்தில் வெள்ளத்தில் தத்தளிக்கும் அதே நகரங்கள் கோடைக்காலத்தில் குடிநீர் தட்டுப்பாட்டால் அவதிப்படுகின்றன. மழைநீர் மண்ணுக்குள் ஊறாமல் நேரடியாக வடிகால்கள் வழியாக வெளியேறுவதால் நிலத்தடி நீர் நிரம்புவதில்லை. இதன் விளைவாக, சில மாதங்களில் தண்ணீர் பற்றாக்குறை உருவாகிறது. ஒரு நகரம் ஒரே ஆண்டில் வெள்ளத்தையும், கடும் தண்ணீர் தட்டுப்பாட்டையும் சந்திப்பது இந்த திட்டமிடல் குறைபாட்டின் வெளிப்படையான எடுத்துக்காட்டாகும்.
இந்த நிலையை மாற்ற பல நகரங்கள் தற்போது "De-concretisation" என்ற புதிய அணுகுமுறையைப் பற்றி சிந்திக்கத் தொடங்கியுள்ளன. அதாவது, தேவையற்ற கான்கிரீட் மற்றும் டைல்ஸ் அகற்றப்பட்டு, மழைநீர் மண்ணுக்குள் ஊறும் வகையில் திறந்த மண் பகுதிகள், பசுமை வளாகங்கள், மழைத்தோட்டங்கள் (Rain Gardens), ஊடுருவக்கூடிய நடைபாதைகள் (Permeable Pavements) போன்றவை உருவாக்கப்படுகின்றன. இதன் மூலம் மழைநீர் நேரடியாக நிலத்தடி நீரை நிரப்புவதோடு, வெள்ள அபாயத்தையும் குறைக்க முடியும் என்று நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.
தேசிய பசுமை தீர்ப்பாயம் (NGT) பல நகரங்களில் கான்கிரீட் பரப்புகளை குறைத்து, இயற்கை நீர்வழிகளைப் பாதுகாக்கவும், மழைநீர் ஊடுருவும் வசதிகளை அதிகரிக்கவும் பல்வேறு வழிகாட்டுதல்களை வழங்கியுள்ளது. இருப்பினும், அவை அனைத்தும் முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை. புதிய கட்டிட அனுமதிகள் வழங்கும் போதும், நகர திட்டமிடலிலும் மழைநீர் மேலாண்மைக்கு முன்னுரிமை வழங்க வேண்டிய அவசியம் அதிகரித்துள்ளதாக நிபுணர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.
காலநிலை மாற்றமும் இந்தச் சிக்கலை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது. குறுகிய நேரத்தில் அதிக மழை பெய்யும் நிகழ்வுகள் அதிகரித்து வரும் நிலையில், பழைய வடிகால் அமைப்புகள் அவற்றை சமாளிக்க முடியாமல் போகின்றன. எனவே, எதிர்கால நகரங்களை வடிவமைக்கும் போது "எவ்வளவு உயரமான கட்டிடங்கள்?" என்ற கேள்வியை விட, "எவ்வளவு மழையை அந்த நகரம் பாதுகாப்பாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்?" என்ற கேள்விக்கே அதிக முக்கியத்துவம் வழங்க வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது.
நகர வளர்ச்சி என்பது வெறும் சாலைகள், மேம்பாலங்கள் மற்றும் உயரமான கட்டிடங்களால் மட்டுமே அளவிடப்படக் கூடாது. இயற்கையுடன் இணைந்து வாழும் திறன்தான் உண்மையான வளர்ச்சியின் அடையாளம். மழைநீரை எதிரியாக அல்ல, வளமாகக் கருதி நகரங்களை வடிவமைக்கும் அணுகுமுறையே எதிர்கால இந்திய நகரங்களை பாதுகாக்கும். இல்லையெனில், ஒவ்வொரு பருவமழையும் ஒரு இயற்கை நிகழ்வாக அல்ல, மனிதர்கள் உருவாக்கிய நகர்ப்புற பேரிடராகவே தொடரும்.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்