1999ஆம் ஆண்டு கார்கில் பகுதியில் இந்திய ராணுவம் எதிர்கொண்ட போர், சாதாரண எல்லைப் போராக இருக்கவில்லை. கடல் மட்டத்திலிருந்து 16,000 முதல் 18,000 அடி உயரத்தில் உள்ள மலைப்பகுதிகளில் எதிரிகள் முக்கியமான நிலைகளை கைப்பற்றி இருந்தனர். பனியால் மூடப்பட்ட மலைகள், கடுமையான குளிர், குறைந்த காற்றழுத்தம் என ஒவ்வொரு அடியிலும் சவால் இருந்தது. அந்த உயரமான பகுதிகளில் பதுங்கியிருந்த எதிரிகளை தரைப்படை வீரர்கள் நேரடியாக எதிர்கொள்வது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. இதனால் இந்திய விமானப்படையின் உதவி போரின் முக்கிய கட்டமாக மாறியது.
கார்கில் பகுதியில் எதிரிகளின் ஊடுருவல் குறித்து தகவல்கள் கிடைத்த பின்னர், நிலைமையின் தீவிரம் படிப்படியாக தெளிவானது. சுமார் 168 கிலோமீட்டர் நீளமுள்ள கட்டுப்பாட்டு கோட்டுப் பகுதியில் பல உயரமான நிலைகள் எதிரிகளால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தன. இதையடுத்து இந்திய ராணுவம் ‘ஆபரேஷன் விஜய்’ என்ற பெயரில் நடவடிக்கையைத் தொடங்கியது. அதனுடன் இணைந்து இந்திய விமானப்படையும் தனக்கான நடவடிக்கையை ஆரம்பித்தது. அதற்கு ‘ஆபரேஷன் சஃபெத் சாகர்’ என்று பெயரிடப்பட்டது.
1999 மே 26ஆம் தேதி காலை இந்த வான்வழி நடவடிக்கை தொடங்கியது. மிக்-21, மிக்-27 மற்றும் மிக்-23 ரக போர் விமானங்கள் டிராஸ், கார்கில் மற்றும் பட்டாலிக் பகுதிகளில் இருந்த எதிரிகளின் நிலைகள், ஆயுதக் குவிப்புகள் மற்றும் பொருட்கள் கொண்டு செல்லப்பட்ட பாதைகளை குறிவைத்தன. அதே நேரத்தில், மிக்-29 விமானங்கள் வானில் பாதுகாப்புப் பணியில் ஈடுபட்டன. பாகிஸ்தான் விமானப்படை எதிர் நடவடிக்கை மேற்கொண்டால் அதை எதிர்கொள்ளும் வகையில் இந்த ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.
ஆனால் இந்தப் போர் விமானப்படைக்கும் முற்றிலும் புதிய அனுபவமாக இருந்தது. இதற்கு முன்பு இந்திய விமானப்படை இவ்வளவு உயரமான இடத்தில் பெரிய அளவிலான போர் நடவடிக்கையை மேற்கொண்டதில்லை. அதிக உயரத்தில் காற்றின் அடர்த்தி குறைவாக இருப்பதால் விமானங்களின் செயல்பாடும், குண்டுகளின் பாதையும் மாறக்கூடும். அதோடு பனியில் மூடப்பட்ட பாறைகளுக்கும் எதிரிகள் அமைத்திருந்த பதுங்கு குழிகளுக்கும் இடையே இருந்து வானிலிருந்து இலக்கை சரியாக அடையாளம் காண்பது மிகவும் கடினமாக இருந்தது.
போரின் ஆரம்ப நாட்களிலேயே விமானப்படை சில முக்கிய இழப்புகளை சந்தித்தது. மே 27ஆம் தேதி மிக்-27 விமானத்தில் ஏற்பட்ட இயந்திரக் கோளாறு காரணமாக விமானி கே. நசிகேதா விமானத்திலிருந்து வெளியேற வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. அவர் எதிரிகள் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதியில் சிக்கினார். அவரைத் தேடும் முயற்சியில் ஈடுபட்ட ஸ்குவாட்ரன் லீடர் அஜய் அஹுஜாவின் மிக்-21 விமானமும் தரையில் இருந்து நடத்தப்பட்ட தாக்குதலில் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டது. அடுத்த நாளில் மிக்-17 ரக ஹெலிகாப்டரும் தாக்குதலுக்குள்ளாகி அதன் நான்கு வீரர்களையும் இழக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
இந்த இழப்புகள் விமானப்படைக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்த்தின. மிகவும் தாழ்வாகப் பறந்தால் இலக்கை துல்லியமாக தாக்க முடியும். ஆனால் அப்படி பறக்கும் விமானங்கள் எதிரிகளின் துப்பாக்கிச் சூடு மற்றும் ஏவுகணைகளுக்கு எளிதில் இலக்காகிவிடும். அதிக உயரத்தில் பறந்தால் விமானம் பாதுகாப்பாக இருக்கும்; ஆனால் அங்கிருந்து குண்டுகளை வீசும்போது இலக்கை துல்லியமாக தாக்குவது சிரமமாகும். எனவே பாதுகாப்பான உயரத்தில் இருந்தபடியே சரியான இலக்கை தாக்கக்கூடிய புதிய வழி தேவைப்பட்டது.
அந்த நேரத்தில் மிராஜ்-2000 போர் விமானங்கள் முக்கிய பங்காற்றத் தொடங்கின. இவற்றில் துல்லியமாக இலக்கை தாக்கக்கூடிய வழிகாட்டும் குண்டுகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. இலக்குகளை முன்கூட்டியே கண்டறிந்து உறுதி செய்வதற்காக கேன்பெரா விமானங்களும் பயன்படுத்தப்பட்டன. இந்த ஒருங்கிணைந்த முயற்சி போரின் போக்கில் முக்கிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. குறிப்பாக டைகர் ஹில் மற்றும் எதிரிகளின் முக்கியப் பொருள் விநியோக மையமாக இருந்த முன்தோ தாலோ போன்ற பகுதிகளில் நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்கள் குறிப்பிடத்தக்கவை.
மிராஜ்-2000 விமானங்களின் துல்லியமான தாக்குதல்கள் மூலம் எதிரிகளின் முக்கிய நிலைகள் பலவீனப்படுத்தப்பட்டன. இரண்டு மிராஜ் படைப்பிரிவுகள் போரின் போது 500-க்கும் மேற்பட்ட முறை பறந்து நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இந்த நடவடிக்கைகளில் எந்த ஒரு மிராஜ் விமானமும் போரில் இழக்கப்படவில்லை. ஜூன் தொடக்கத்திற்குள் இந்திய விமானப்படை 1,200-க்கும் மேற்பட்ட தாக்குதல் பறப்புகளை மேற்கொண்டிருந்தது. போர் முடிவடையும் நேரத்தில் இந்த எண்ணிக்கை சுமார் 5,000 ஆக உயர்ந்தது.
விமானப்படையின் பணி குண்டுவீச்சுடன் மட்டும் முடிவடையவில்லை. எதிரிகளின் நிலைகளைப் பற்றிய புகைப்படத் தகவல்களை சேகரித்தல், அவர்களின் தகவல் தொடர்பு மற்றும் வான் பாதுகாப்பு அமைப்புகளை கண்காணித்தல், காயமடைந்த வீரர்களை மீட்பது போன்ற பணிகளிலும் விமானப்படை ஈடுபட்டது. இதனால் தரைப்படை வீரர்களுக்கு எதிரிகளின் நிலை குறித்த கூடுதல் தகவல்கள் கிடைத்தன. மலை உச்சிகளை மீண்டும் கைப்பற்றும் நடவடிக்கைகளிலும் இந்த உதவி முக்கியமானதாக அமைந்தது.
கார்கில் போரில் இந்திய விமானப்படையின் மற்றொரு முக்கிய முடிவு, கட்டுப்பாட்டு கோட்டை கடக்காமல் நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டதுதான். எதிரிகளின் நிலைகள் கடுமையாக தாக்கப்பட்டாலும், இந்திய விமானப்படை பாகிஸ்தான் எல்லைக்குள் சென்று தாக்குதல் நடத்தவில்லை. இதனால் போரின் பரப்பளவு மேலும் அதிகரிக்காமல் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. ஒருபுறம் எதிரிகளுக்கு வலுவான பதிலடி கொடுத்தபோதும், மறுபுறம் அரசியல் ரீதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட எல்லைக்குள் நடவடிக்கையை வைத்திருப்பது இந்தப் போரின் முக்கிய அம்சமாக இருந்தது.
ஜூலை மாத தொடக்கத்தில் டைகர் ஹில் மற்றும் டோலோலிங் உள்ளிட்ட முக்கியமான பகுதிகளை இந்திய ராணுவம் மீண்டும் கைப்பற்றியது. இறுதியாக ஜூலை 26ஆம் தேதி கார்கில் பகுதியில் இருந்த கடைசி ஊடுருவலாளர்களும் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டனர். அந்த நாள் இன்று கார்கில் வெற்றி தினமாக நினைவுகூரப்படுகிறது. இந்த வெற்றி தரைப்படை வீரர்களின் நேரடி போராட்டத்தின் பலனாக இருந்தாலும், அவர்களுக்கு மேலிருந்து வழங்கப்பட்ட விமானப்படையின் உதவி போரின் காலத்தையும் வேகத்தையும் மாற்றிய முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாக இருந்தது.
கார்கில் போர் இந்திய விமானப்படைக்கும் பல முக்கிய பாடங்களை கற்றுக் கொடுத்தது. குறிப்பாக உயரமான மலைப்பகுதிகளில் சாதாரண குண்டுகளை மட்டுமே நம்பி தாக்குதல் நடத்துவது எவ்வளவு கடினம் என்பதும், இலக்கை துல்லியமாக தாக்கக்கூடிய ஆயுதங்களின் தேவை எவ்வளவு முக்கியம் என்பதும் தெளிவானது. அந்தப் போரில் கிடைத்த அனுபவங்கள் பின்னர் இந்தியாவின் வான்படைத் திட்டங்கள் மற்றும் ஆயுதத் திறன்களை மேம்படுத்துவதிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.
கார்கில் வெற்றியின் பின்னால் தரைப்படை வீரர்களின் தியாகமும், விமானப்படையின் துணிச்சலான நடவடிக்கைகளும் ஒன்றாக இருந்தன. பனியால் மூடப்பட்ட அந்த உயரமான மலைகளில் நேருக்கு நேர் போராடிய வீரர்களுக்கு வானிலிருந்து கிடைத்த ஆதரவு, எதிரிகளின் பல முக்கிய நிலைகளை பலவீனப்படுத்த உதவியது. ‘ஆபரேஷன் சஃபெத் சாகர்’ என்பது வெறும் வான்வழித் தாக்குதல் அல்ல; மிகக் கடினமான சூழலிலும் துல்லியம், துணிச்சல் மற்றும் கட்டுப்பாட்டுடன் செயல்பட்ட இந்திய விமானப்படையின் முக்கியமான வரலாற்றுப் பதிவு.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்