தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு கிராமத்தின் நுழைவாயிலிலும், ஊரின் எல்லைப் பகுதியிலும் கம்பீரமாக வீற்றிருக்கும் காவல் தெய்வங்கள், வெறும் வழிபாட்டுச் சின்னங்கள் மட்டுமல்ல; அவை அந்த மண்ணின் வீர வரலாறு மற்றும் சமூகப் பண்பாட்டின் நேரடிச் சான்றுகள். அயனார், கருப்பசாமி, முனியாண்டி, செல்லாண்டி எனப் பல பெயர்களில் அழைக்கப்படும் இந்த நாட்டுப்புறத் தெய்வங்களின் வழிபாடு, ஆரியப் பண்பாட்டிற்கு முந்தைய தொன்மையான திராவிடப் பண்பாட்டின் வேர்களைக் கொண்டுள்ளது. ஊரைக் காக்கும் தெய்வங்கள் என்று போற்றப்படும் இவர்களின் பின்னணியில் மறைந்துள்ள வரலாற்று உண்மைகளும், சமூக அறிவியல் உண்மைகளும் வியக்கத்தக்கவை.
வரலாற்று ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, ஒரு சமூகத்தின் நிலப்பரப்பைப் பாதுகாத்த வீரர்கள்தான் பிற்காலத்தில் தெய்வங்களாக வழிபடப்பட்டனர். பண்டைய காலத்தில், போரிலோ அல்லது சமூகத்தைக் காக்கும் முயற்சியிலோ உயிர் நீத்த வீரன், அந்த ஊர் மக்களின் பாதுகாவலனாகக் கருதப்பட்டான். அந்த வீரனுக்கு நடுகல் எடுத்து வழிபடும் மரபுதான், காலப்போக்கில் அந்த இடத்தின் காவல் தெய்வ வழிபாடாக உருமாறியது. உதாரணமாக, அய்யனார் வழிபாட்டில் உள்ள குதிரை வாகனமும், அரிவாள் போன்ற ஆயுதங்களும், அந்த தெய்வம் ஒரு காலத்தில் நிலத்தை ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் ஆபத்துகளிலிருந்து காத்த ஒரு வீரன் என்பதையே உறுதிப்படுத்துகின்றன.
நாட்டுப்புறத் தெய்வ வழிபாட்டின் மிக முக்கியமான அம்சம், அதன் ஜனநாயகத் தன்மை ஆகும். வேத ஆகம விதிகள் இன்றி, அடித்தட்டு மக்களே தங்களுக்குப் பிடித்தமான பொருட்களைக் கொண்டு, தங்களுக்குப் பிடித்தமான முறையில் வழிபடும் சுதந்திரம் இங்கு உண்டு. மது, சுருட்டு, கிடா வெட்டு எனப் பல நேர்த்திக்கடன்கள், அந்த மக்களின் வாழ்வியலோடு பின்னிப் பிணைந்தவை. இது அதிகார வர்க்கத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத ஒரு மக்கள் மதம். ஒவ்வொரு தெய்வத்திற்கும் பின்னால் ஒரு கதை உள்ளது. அந்தக் கதைகள் அந்த ஊரின் நிலவியல் மாற்றங்கள், வறட்சி, போர் அல்லது அந்நிய ஆக்கிரமிப்புகளின் போது மக்கள் சந்தித்த சவால்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன.
இந்தத் தெய்வங்கள் வெறும் ஆன்மீகக் குறியீடுகள் மட்டுமல்ல; இவை ஒரு சமூகத்தின் ஒற்றுமைக்கும், ஒழுக்கத்திற்கும் அடித்தளமாகச் செயல்படுகின்றன. காவல் தெய்வக் கோயில்களில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள் அந்த ஊரின் சட்டங்களாகக் கருதப்பட்டன. குறிப்பாக, ஊர் பெரியவர்கள் ஒன்றுகூடி திருவிழா காலங்களில் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்து வைக்கும் முறை, இன்றும் பல கிராமங்களில் தொடர்கிறது. தெய்வங்கள் தங்களை தண்டித்துவிடும் என்ற பயம், அந்த ஊரில் குற்றச் செயல்கள் குறையவும், சமூக ஒற்றுமை காக்கப்படவும் ஒரு உளவியல் காரணியாகப் பயன்படுகிறது. இது ஒரு வகையான 'சமூக ஒழுங்குமுறை' (Social Control) முறையாகச் செயல்படுகிறது.
அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், காவல் தெய்வக் கோயில்கள் பெரும்பாலும் நீர் நிலைகளுக்கு அருகிலும், ஊரின் எல்லையிலும் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். அந்த இடத்தைச் சுற்றியுள்ள மரம், செடி, கொடிகள் அந்த தெய்வத்திற்குச் சொந்தமானதாகக் கருதப்படுவதால், அங்குள்ள இயற்கை வளம் அழியாமல் பாதுகாக்கப்படுகிறது. இவை 'புனிதக் காடுகள்' (Sacred Groves) என்று அழைக்கப்படுகின்றன. இந்த மரங்கள் ஊரின் சுற்றுச்சூழல் சமநிலையைப் பேணுவதோடு, நிலத்தடி நீர் மட்டத்தையும் உயர்த்திப் பராமரிக்கின்றன. ஒரு தெய்வத்தை மையப்படுத்தி அந்த நிலத்தை மக்கள் வணங்குவதால், இயற்கையும் அங்கு பாதுகாக்கப்படுவது, நம் முன்னோர்களின் தொலைநோக்குப் பார்வைக்குச் சிறந்த சான்றாகும்.
இன்றைய நவீன உலகில், நாகரிகத்தின் பெயர் சொல்லிப் பல பாரம்பரியங்கள் மறைந்து வரும் வேளையில், இந்த நாட்டுப்புறத் தெய்வ வழிபாடு இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது. ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல், இந்தத் தெய்வங்கள் தங்களின் வாழ்வியலை, வரலாற்றை மற்றும் அடையாளத்தை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்லும் ஒரு பாலமாகத் திகழ்கின்றன. இந்தத் தெய்வங்களை வழிபடுவது, வெறும் சடங்கு மட்டுமல்ல; நம் மண்ணின் வேர்களை, நம் முன்னோர்களின் வீரத்தை மற்றும் இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்ந்த அந்தப் பொற்காலத்தை நினைவுகூரும் ஒரு மாபெரும் கலாச்சாரப் பயணம். இந்த அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பது, தமிழர்களின் பண்பாட்டுப் பெருமையைப் பாதுகாப்பதற்குச் சமமாகும்.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்