இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதம் ஆகிய இரு பெரும் காவியங்களும் உலகளாவிய வாழ்வியல் பாடங்களை உள்ளடக்கிய பொக்கிஷங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. பொதுவாக, காவியங்கள் என்று வரும்போது இராமன், கிருஷ்ணன், கர்ணன், துரியோதனன் போன்ற முதன்மைப் பாத்திரங்களின் மீதுதான் நம் கவனம் அதிகம் இருக்கும். ஆனால், இந்த இதிகாசங்களில் வரும் மிகச்சிறிய, சில இடங்களில் ஒரு சில காட்சிகளில் மட்டும் வந்து செல்லும் பாத்திரங்கள் கூட, வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய உண்மைகளை எளிய முறையில் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. பெரும் பாத்திரங்கள் நமக்கு அறத்தைக் கற்பிக்கின்றன என்றால், சிறிய பாத்திரங்கள் நம்முடைய அன்றாட வாழ்வியல் சிக்கல்களுக்குத் தீர்வுகளைக் காட்டுகின்றன.
ராமாயணத்தில் வரும் 'குகன்' எனும் வேடுவத் தலைவனின் பாத்திரம் இதற்கொரு சிறந்த உதாரணம். இராமன் காட்டிற்குச் செல்லும்போது, நதிக்கரையில் அவனுக்குப் படகோட்டி உதவுவது குகன். ஒரு அரசனின் மகனான இராமனை, தன் தோளில் சுமந்து படகில் ஏற்றும் அந்த நொடியில், ஜாதி, மதம் மற்றும் சமூக அந்தஸ்துகளைத் தாண்டி, ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனிடம் காட்ட வேண்டிய அன்பையும், மரியாதையையும் குகன் வெளிப்படுத்துகிறான். "உன் காலடியில் உள்ள மண் பட்டு எனது படகு பெண் உருவம் பெற்றுவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறேன்" என்று அவன் சொல்லும் அந்தச் சிறிய வசனம், பக்தி மற்றும் பணிவின் உச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. சமூகம் ஒதுக்கிய ஒரு பாத்திரம், தர்மத்தின் நாயகனையே தன் அன்புக்கட்டுக்குள் கொண்டு வரும் அந்த நிகழ்வு, அன்பிற்கு முன்னால் அந்தஸ்து என்பது எவ்வளவு சிறியது என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.
அதேபோல், மகாபாரதத்தில் வரும் 'விதுரன்' எனும் பாத்திரம், அதிகார மையத்தில் இருந்தாலும் எப்படி அறத்துடன் செயல்பட வேண்டும் என்பதற்கு ஒரு பாடமாக இருக்கிறது. கௌரவர்கள் பக்கம் இருந்தாலும், தர்மத்தின் பக்கம் மட்டுமே அவன் நின்றான். துரியோதனனின் தவறுகளைத் துணிச்சலாகச் சுட்டிக்காட்டியது மட்டுமல்லாமல், பாண்டவர்களின் உயிருக்கு ஆபத்து வரும்போது, அதை முன்கூட்டியே எச்சரித்தவன் விதுரன். பதவி, அதிகாரம், உறவுமுறை ஆகியவற்றைக் காட்டிலும், நீதிக்கும் தர்மத்திற்குமான கடமைதான் ஒரு மனிதனின் உயரிய பண்பு என்பதை விதுரன் தனது ஒவ்வொரு சொல்லிலும் செயல்முறையிலும் காட்டியிருப்பான். விதுர நீதி எனும் அவரது போதனைகள், இன்றும் நிர்வாகம் மற்றும் அரசியல் சார்ந்த முடிவுகளை எடுக்க ஒரு வழிகாட்டியாகத் திகழ்கின்றன.
ராமாயணத்தில் வரும் 'சபரி' எனும் பாத்திரமும் இதேபோன்ற ஒரு பாடத்தை வழங்குகிறது. முதியவளான சபரி, இராமன் தன் ஆசிரமத்திற்கு வருவான் என்ற நம்பிக்கையில் பல ஆண்டுகள் காத்திருந்தாள். இராமன் வந்தபோது, தான் சுவைத்த பழங்களையே அவனுக்கு வழங்கினாள். ஒரு பக்தையின் எளிய அர்ப்பணிப்பு, இராமன் போன்ற ஒரு பெரிய ஆளுமையின் இதயத்தை எவ்வளவு எளிதாக வென்றது என்பதை இது காட்டுகிறது. நம்முடைய முயற்சிகள் பலன் தருமா என்று ஏங்கிக் கொண்டிருக்கும் பலருக்கு, சபரியின் பொறுமை மற்றும் நம்பிக்கை ஒரு மிகப்பெரிய ஊக்கமருந்து. எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாத அன்புதான், கடவுளையே தேடி வர வைக்கும் என்ற தத்துவத்தை, இந்தச் சிறிய பாத்திரம் மூலம் கவிஞர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.
மகாபாரதத்தில் வரும் 'வீரபத்ரன்' அல்லது 'சஞ்சயன்' போன்ற பாத்திரங்களும் கவனிக்கத்தக்கவை. சஞ்சயன், குருக்ஷேத்திரப் போரை அப்படியே திருதராஷ்டிரனுக்கு விவரிப்பவன். அவன் போரில் பங்கேற்கவில்லை, ஆனால் அவன் பார்த்த ஒவ்வொரு காட்சியும், அந்தப் போரின் வீணான தன்மையை உலகிற்கு உணர்த்தியது. சஞ்சயன் மூலம் நாம் புரிந்துகொள்வது என்னவென்றால், ஒரு மூன்றாம் மனிதனின் பார்வையில் பார்க்கும்போதுதான், ஒரு மோதலின் அல்லது சிக்கலின் உண்மை முகம் நமக்குத் தெளிவாகத் தெரியும். அதுபோலவே, வாழ்க்கையில் நாம் எடுக்கும் முடிவுகளை, ஒரு நடுநிலையான பார்வையாளராக நின்று கவனித்தால், தவறுகளைத் தவிர்க்க முடியும் என்பதை சஞ்சயன் உணர்த்துகிறான்.
புராணங்களில் வரும் இந்தச் சிறிய பாத்திரங்கள், ஒரு காவியத்தை வெறும் கதையாக மட்டும் பார்க்கவிடாமல், நம்மை நாமே சுயபரிசோதனை செய்துகொள்ளும் ஒரு கண்ணாடி போலச் செயல்படுகின்றன. இராமனின் வீரம், கிருஷ்ணனின் அரசியல், கர்ணனின் கொடை ஆகியவற்றை வியப்போம்; ஆனால், குகனின் அன்பு, விதுரனின் நீதி, சபரியின் நம்பிக்கை ஆகியவற்றை நம் வாழ்வின் தினசரிப் பழக்கங்களாக மாற்றிக்கொள்வோம். இவைதான் அந்தப் பெரும் காவியங்கள் நமக்குச் சொல்லாமல் சொல்லும் அந்த ரகசிய நீதிகள். இவற்றை வெறும் கதைகளாகக் கடந்து போகாமல், வாழ்வியலோடு பொருத்திப் பார்க்கும்போதுதான் அந்த இதிகாசங்களின் உண்மையான வீரியம் நமக்குக் கிடைக்கும்.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்