எஸ்கேட்டாலஜி: உலக முடிவு குறித்த புராணங்களின் அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மைகள்!

உலகம் என்றாவது ஒரு நாள் அழியுமா? இந்த கேள்வி மனித இனம் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே நம்முடன் பயணித்து வருகிறது. இதைத்தான் 'எஸ்கேட்டாலஜி' (Eschatology) அல்லது முடிவுக்காலப் புராணங்கள் என்று அழைக்கிறோம். உலகில் உள்ள ஏறக்குறைய அனைத்துப் பெரிய நாகரிகங்களும், பிரபஞ்சத்தின் முடிவு அல்லது மனித இனத்தின் அழிவு குறித்த தங்களின் சொந்தக் கோட்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளன. பலருக்கு அழிவு என்பது ஒரு பயங்கரமான விஷயமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் புராணங்களைப் பொறுத்தவரை, அழிவு என்பது ஒரு முடிவல்ல, அது மீண்டும் ஒரு தொடக்கத்திற்கு வழிவகுக்கும் ஒரு சுழற்சியின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. இது மனிதர்களுக்கு நம்பிக்கையையும், அதே சமயம் வாழ்வின் நிலையாமையைப் பற்றிய விழிப்புணர்வையும் தருகிறது.

இந்திய புராணங்களில் 'யுகங்கள்' என்ற கருத்து மிக விரிவாகப் பேசப்படுகிறது. கிருத, திரேதா, துவாபர மற்றும் கலி யுகம் என நான்கு கால சுழற்சிகள் உள்ளன. கலி யுகத்தின் முடிவில், தர்மம் சிதைந்து, அதர்மம் தலைதூக்கும்போது, பிரபஞ்சம் அழியும் நிலையை அடையும். அப்போது கல்கி அவதாரம் நிகழும் என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன. இது ஏதோ ஒரு விபத்து அல்ல, காலத்தின் கட்டாயம். இந்த அழிவு என்பது ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சத்தையும் சுத்தப்படுத்தி, மீண்டும் கிருத யுகத்தை அல்லது புதிய தொடக்கத்தை உருவாக்குவதற்கான ஒரு சுத்திகரிப்பு செயல்முறை. இது, மரம் காய்ந்து விழுந்தால்தான் புதிய தளிர் முளைக்கும் என்ற இயற்கையின் விதியை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

மேற்கத்திய புராணங்கள் மற்றும் பல பழங்குடியின கதைகளில், பெரும் வெள்ளம் அல்லது தீயின் மூலம் உலகம் அழியும் என்று சொல்லப்படுகிறது. நோர்ஸ் மக்களின் 'ராக்னராக்' ஆகட்டும், அல்லது பல கலாச்சாரங்களில் பேசப்படும் 'மகா பிரளயம்' ஆகட்டும், இவை அனைத்தும் மனிதனின் செயல்களுக்கான விளைவுகளைச் சொல்லும் கதைகள். உலகம் அறநெறியில் இருந்து தவறும் போது, இயற்கையின் சீற்றம் உலகத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வரும் என்று இந்த புராணங்கள் எச்சரிக்கின்றன. இது வெறும் பயங்கரக் கதை அல்ல; மனிதன் இயற்கையோடு எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்கான ஒரு எச்சரிக்கை மணி. அதிகாரமும், பணமும், வன்முறையும் பெருகும்போது, அந்த அமைப்பே தன்னைத்தானே அழித்துக்கொள்ளும் என்பதுதான் இந்த புராணங்கள் சொல்லும் அரசியல் பாடம்.

இந்த அழிவு குறித்த புராணங்களின் பின்னால் இருக்கும் மிகப்பெரிய தத்துவம் 'கால சுழற்சி' (Cyclic Time). காலம் என்பது ஒரு நேர்கோடு அல்ல; அது ஒரு வட்டம். பிறந்தால் இறப்பு உண்டு, அதுபோலவே தோன்றிய பிரபஞ்சம் அழியவும் வேண்டும். இதில் பயப்படுவதற்கு எதுவுமில்லை என்று இந்த புராணங்கள் சொல்லாமல் சொல்கின்றன. மரணத்தை அல்லது அழிவைக் கண்டு அஞ்சுவது மனித இயல்பு, ஆனால் பிரபஞ்சத்தின் பார்வையில் அழிவு என்பது ஒரு சிறிய அசைவு மட்டுமே. சூரியன் மறைந்தால் தான் நிலவு வரும், அதேபோல் ஒரு யுகத்தின் முடிவுதான் அடுத்த யுகத்தின் விடியல். இந்தத் தெளிவு மனிதர்களைத் தற்காலிக இன்ப துன்பங்களிலிருந்து விடுவித்து, வாழ்வின் உன்னதத்தைப் புரிந்துகொள்ள வைக்கிறது.

நவீன அறிவியலும் இந்தப் புராணக் கதைகளுடன் பல இடங்களில் ஒத்துப்போகிறது. விண்வெளி ஆய்வுகள் பிரபஞ்சம் விரிவடைந்து கொண்டிருக்கிறது, ஒரு கட்டத்தில் அது தன் ஈர்ப்பு விசை காரணமாக மீண்டும் சுருங்கும் அல்லது 'ஹீட் டெத்' (Heat Death) எனும் நிலையை அடையும் என்று சொல்கின்றன. இது புராணங்கள் சொல்லும் 'அழிவு' என்ற கருத்திற்கு மிக நெருக்கமான அறிவியல் விளக்கம். பழங்கால மனிதர்கள் தொலைநோக்கிகள் இல்லாமல், வெறும் கவனிப்பின் மூலம் கண்டறிந்த உண்மைகளை, நவீன அறிவியல் இன்று தரவுகளுடன் நிரூபித்து வருகிறது. இது மனிதர்களின் அறிவுத்திறன் காலங்காலமாக எத்தகைய பரிணாமத்தை அடைந்திருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.