.png)
ஐக்கிய நாடுகள் சபை (UN) சமீபத்தில் வெளியிட்டுள்ள அதிரடி அறிக்கை ஒன்றில், உலகம் இதுவரை கேள்விப்படாத 'தண்ணீர் திவால்' (World Water Bankruptcy) என்ற ஒரு புதிய அபாயத்தைப் பற்றி எச்சரித்துள்ளது. பொதுவாக ஒரு வங்கி அல்லது நிறுவனம் திவாலாவதைப் பற்றி நாம் கேள்விப்பட்டிருப்போம், ஆனால் இயற்கை வளமான தண்ணீரே திவாலாகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருப்பது மனித குலத்திற்கு விடுக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய எச்சரிக்கை மணியாகும். இந்த அறிக்கையின் தீவிரம் குறித்தும், குறிப்பாகத் தமிழகம் மற்றும் சென்னை எதிர்கொள்ளவிருக்கும் சவால்கள் குறித்தும் பூவுலகின் நண்பர்கள் அமைப்பைச் சேர்ந்த வெற்றி செல்வன் நமது மாலை முரசுவிடம் விரிவாகப் பகிர்ந்துள்ளார்.
தண்ணீர் பற்றாக்குறை அல்லது தண்ணீர் சிக்கல் (Water Crisis) என்ற வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, 'திவால்' என்ற வார்த்தையை ஐநா பயன்படுத்துவதற்கு ஒரு வலுவான காரணம் உள்ளது. ஒருவரிடம் சேமிப்புப் பணம் தீர்ந்துபோய், வருமானமும் நின்று போனால் அவர் எப்படிப் போண்டியாகி விடுவாரோ, அதே போன்ற நிலைதான் இப்போது தண்ணீருக்கும் ஏற்பட்டுள்ளது. நிலத்தடி நீர் மட்டம் அதலபாதாளத்திற்குச் சென்றுவிட்டது (சேமிப்பு காலி), அதே சமயம் ஆறுகள் மற்றும் நீர்நிலைகளின் வரத்தும் குறைந்துவிட்டது (வருமானம் காலி). இதனால் 2030-ஆம் ஆண்டிற்குள் உலக அளவில் ஒரு மிகப்பெரிய தண்ணீர் போர் வெடிக்கும் அபாயம் உள்ளதாக இந்த ஆய்வறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது.
இந்த அறிக்கையில் தெற்காசியாவிலேயே மிக மோசமான நிலையில் உள்ள நகரங்களில் ஒன்றாகச் சென்னை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக 2019-ஆம் ஆண்டு ஜூன் 19 அன்று சென்னை சந்தித்த 'ஜீரோ டே' (Zero Day) எனப்படும் தண்ணீர் அற்ற தினத்தை ஐநா ஒரு உலகளாவிய உதாரணமாகச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. புழல் ஏரி வறண்டு போன அந்தத் தருணம், எதிர்காலத்தில் சென்னைக்கு ஏற்படப்போகும் மிகப்பெரிய ஆபத்தின் முன்னோட்டம் என்று எச்சரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒட்டுமொத்த இந்தியாவே தற்போது 'அதி தீவிர ஆபத்து மண்டலத்தில்' (High Risk Zone) வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது, இங்குள்ள மக்கள் வருடத்தில் ஒரு மாதமாவது கடுமையான தாகத்தில் தவிக்கும் சூழல் நிலவுகிறது.
தண்ணீர் திவாலாவதற்கு மூன்று முக்கியக் காரணங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன: மாசுபாடு, காலநிலை மாற்றம் மற்றும் கண்மூடித்தனமான நகரமயமாக்கல் (Urbanization). இன்று நாம் வளர்ச்சி என்ற பெயரில் 50 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான நீர்நிலைகளை அழித்துவிட்டோம் என்று வெற்றி செல்வன் வேதனையுடன் குறிப்பிடுகிறார். ஏரிகள் மற்றும் குளங்களை ஆக்கிரமித்துக் கான்கிரீட் காடுகளாக மாற்றுவதால், மழைநீர் மண்ணுக்குள் செல்ல வழியில்லாமல் போகிறது. இதனால் நிலத்தடி நீர் சேமிப்பு என்ற சேமிப்புக் கணக்கு காலியாகி வருகிறது. இது ஒருபுறமிருக்க, இருக்கும் சொற்ப நீரையும் தொழிற்சாலைக் கழிவுகளால் நாம் மாசுபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.
இதற்குத் தீர்வாக, கடல் நீரைச் சுத்திகரிக்கும் தொழில்நுட்பங்களை (Desalination) நாம் முன்னிறுத்துகிறோம், ஆனால் இது ஒரு நிரந்தரத் தீர்வாகாது. கடல் நீரைச் சுத்திகரிக்கும் போது வெளியேறும் அதிகப்படியான உப்பு மற்றும் கழிவுகள் கடல்வாழ் உயிரினங்களை அழித்து, கடலின் சமநிலையைக் குலைக்கும். இது ஒரு தீர்வைக் கண்டுபிடிக்கப் போய் மற்றொரு பெரிய அழிவை உருவாக்குவது போன்றதாகும். மாறாக, ஆறுகள் மற்றும் நீர்நிலைகளை இயற்கையான முறையில் பாதுகாப்பதும், நகரமயமாக்கலை பசுமை சார்ந்ததாக (Green Urbanization) மாற்றுவதும் மட்டுமே ஒரே வழியாகும். இயற்கையின் விதிகளுக்கு எதிராகத் தொழில்நுட்ப ரீதியாகத் தீர்வுகளைத் தேட முடியாது என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.
இறுதியாக, இந்தத் தண்ணீர் நெருக்கடி என்பது ஒரு தனிப்பட்ட பிரச்சனை அல்ல, இது ஒரு அரசியல் மற்றும் நிர்வாகச் சார்ந்த பிரச்சனையாகும். ஒரு சதவீத பணக்காரர்கள் 60 சதவீத இயற்கை வளங்களை அனுபவிக்கும் இந்தச் சமச்சீரற்ற உற்பத்தி முறையே இந்த அழிவுக்குக் காரணமாகிறது. நாம் இப்போதே விழித்துக்கொண்டு நம்முடைய நுகர்வு கலாச்சாரத்தையும், வளர்ச்சி குறித்த பார்வையையும் மாற்றிக்கொள்ளவில்லை என்றால், எதிர்காலச் சந்ததியினருக்குத் தாகத்தைத் தணிக்க ஒரு சொட்டு நீர் கூட மிஞ்சாது. 2030-ஆம் ஆண்டிற்குள் ஒரு புரட்சிகரமான மாற்றத்தை நாம் முன்னெடுக்க வேண்டும், இல்லையெனில் இயற்கை நம்மைத் தண்டிப்பதைத் தவிர்க்க முடியாது என்று தெரிவித்துள்ளார்.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.
