நாம் சாப்பிடும் காய்கறிகள் உண்மையில் இயற்கையானவை அல்ல! 10,000 ஆண்டு கால 'ரகசிய' மரபணு மாற்றத்தின் திடுக்கிடும் பின்னணி!

இது மனித வரலாற்றின் முதல் மற்றும் மிகப்பெரிய மரபணு மாற்றச் சாதனையாகும்...
நாம் சாப்பிடும் காய்கறிகள் உண்மையில் இயற்கையானவை அல்ல! 10,000 ஆண்டு கால 'ரகசிய' மரபணு மாற்றத்தின் திடுக்கிடும் பின்னணி!
Published on
Updated on
2 min read

நாம் அன்றாடம் உணவில் சேர்த்துக்கொள்ளும் காய்கறிகள் அனைத்தும் இயற்கையாகவே காடுகளில் விளைந்தவை என்று நீங்கள் நினைத்தால், அது மிகப்பெரிய தவறு. உண்மையில், இன்று நம் தட்டில் இருக்கும் தக்காளி, முட்டைக்கோஸ், கேரட் என கிட்டத்தட்ட அனைத்துமே கடந்த 10,000 ஆண்டுகளாக மனிதர்களால் திட்டமிட்டு செய்யப்பட்ட "மரபணு மாற்றத்தின்" (Selective Breeding) விளைவுகளே ஆகும். ஆதி மனிதன் காடுகளில் கிடைத்த கசப்பான, சிறிய மற்றும் உண்ண முடியாத காட்டுச் செடிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தனது தேவைக்கேற்ப உருமாற்றியுள்ளான். இந்த ஆச்சரியமூட்டும் பயணத்தில், ஒரு சாதாரண காட்டுப்புல் எப்படிச் சோளமாக மாறியது என்பதும், ஒரே ஒரு காட்டு கடுகுச் செடி எப்படி ஆறு விதமான காய்கறிகளாகப் பிரிந்தது என்பதும் நவீன அறிவியலையே வியக்க வைக்கும் உண்மைகளாகும்.

இந்த மாற்றத்தின் மிகச்சிறந்த உதாரணமாகச் சோளத்தைக் குறிப்பிடலாம். சுமார் 9,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மெக்சிகோ பகுதிகளில் வளர்ந்த 'டியோசிந்தே' (Teosinte) என்ற ஒரு வகை காட்டுப்புல்தான் இன்றைய சோளத்தின் மூதாதை ஆகும். அந்தச் செடியில் வெறும் 5 முதல் 12 கடினமான விதைகள் மட்டுமே இருக்கும், அவற்றை உண்பது மிகவும் கடினம். ஆனால், பழங்கால விவசாயிகள் அதிக விதைகள் மற்றும் மென்மையான தன்மை கொண்ட செடிகளைத் தொடர்ச்சியாகத் தேர்ந்தெடுத்துப் பயிரிட்டனர். இந்த 'செயற்கை தேர்வு' முறை மூலம், சில ஆயிரம் ஆண்டுகளிலேயே அந்தச் சிறு புல், இன்று நாம் பார்க்கும் பெரிய, இனிப்பான மற்றும் நூற்றுக்கணக்கான முத்துக்களைக் கொண்ட சோளமாக உருமாறியது. இது மனித வரலாற்றின் முதல் மற்றும் மிகப்பெரிய மரபணு மாற்றச் சாதனையாகும்.

அடுத்ததாக, நாம் அனைவரும் விரும்பி உண்ணும் முட்டைக்கோஸ், காலிஃபிளவர், புரோக்கோலி, முளைகோஸ் (Brussels sprouts), கேல் (Kale) மற்றும் நூல்கோல் (Kohlrabi) ஆகிய ஆறு காய்கறிகளும் உண்மையில் ஒரே ஒரு செடியிலிருந்து வந்தவை என்பது உங்களால் நம்ப முடிகிறதா? 'பிராசிகா ஒலரேசியா' (Brassica oleracea) என்ற காட்டு கடுகுச் செடியே இவற்றின் தாய் ஆகும். மனிதர்கள் இந்தச் செடியின் இலைகளை மட்டும் பெரிதாக்க விரும்பியபோது 'கேல்' உருவானது; அதன் மொட்டுகளைச் சுருக்க முயன்றபோது 'முட்டைக்கோஸ்' உருவானது; பூக்களை மட்டும் அதிகப்படுத்தியபோது 'காலிஃபிளவர்' மற்றும் 'புரோக்கோலி' தோன்றின. ஒரே செடியின் வெவ்வேறு பாகங்களை மனிதன் தனது விருப்பத்திற்கேற்ப மாற்றியமைத்த விதம், ஒரு தையல்காரர் ஒரே துணியில் பலவிதமான உடைகளைத் தைப்பதைப் போன்றது.

கேரட்டின் கதையோ இன்னும் சுவாரசியமானது. ஆரம்பகாலக் காட்டு கேரட்டுகள் இன்று நாம் காண்பது போல ஆரஞ்சு நிறத்தில் இருக்கவில்லை. அவை மிகவும் சிறியதாக, நார்த் தன்மையுடன், கசப்பாக மற்றும் வெள்ளை அல்லது ஊதா நிறத்தில் இருந்தன. சுமார் 1,100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆப்கானிஸ்தான் பகுதிகளில் இவை பயிரிடத் தொடங்கப்பட்டன. 16-ம் நூற்றாண்டு வரை இவை பெரும்பாலும் ஊதா மற்றும் மஞ்சள் நிறத்திலேயே இருந்தன. அதன் பிறகு, டச்சு நாட்டு விவசாயிகள் தங்களின் தேசிய நிறமான ஆரஞ்சு நிறத்தை முன்னிலைப்படுத்த, இனிப்புச் சுவை கொண்ட ஆரஞ்சு நிறக் கேரட்டுகளைத் தேர்ந்தெடுத்து வளர்த்தனர். இன்று உலகெங்கும் பரவியிருக்கும் ஆரஞ்சு கேரட் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலக்கட்டத்தில் செய்யப்பட்ட அரசியல் மற்றும் வணிக ரீதியான மாற்றத்தின் விளைவாகும்.

தண்ணீர்ப்பழம் எனப்படும் தர்பூசணியின் வரலாறும் இத்தகைய மாற்றங்களுக்கு விதிவிலக்கல்ல. ஆப்பிரிக்காவின் பாலைவனங்களில் தோன்றிய காட்டு தர்பூசணிகள் மிகவும் சிறியதாகவும், கசப்பாகவும், வெண்மையான உட்பகுதியைக் கொண்டும் இருந்தன. 5,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எகிப்தியர்கள் இவற்றைப் பயிரிடத் தொடங்கினர். ஆரம்பத்தில் இவை உணவிற்காக அல்லாமல், வறட்சிக் காலங்களில் குடிநீருக்காகவே சேமித்து வைக்கப்பட்டன. தொடர்ச்சியான பயிர் மேம்பாடு மூலம், அதன் கசப்புத்தன்மை நீக்கப்பட்டு, சிவப்பு நிறமும் இனிப்புச் சுவையும் கொண்ட இன்றைய தர்பூசணிகள் உருவாக்கப்பட்டன. 17-ம் நூற்றாண்டின் ஓவியங்களில் காணப்படும் தர்பூசணிகளுக்கும் இன்றைய தர்பூசணிகளுக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசம், மனிதன் இயற்கையை எவ்விதம் செதுக்கியுள்ளான் என்பதற்குச் சான்றாகும்.

இத்தகைய மாற்றங்கள் ஏன் செய்யப்பட்டன என்ற கேள்வி எழலாம். காடுகளில் வளர்ந்த அசல் காய்கறிகள் பெரும்பாலும் பூச்சிகளிடமிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொள்ளக் கசப்புத்தன்மை கொண்ட நச்சுக்களைக் கொண்டிருந்தன. மனிதர்கள் அந்த நச்சுக்களை நீக்கி, அதிக சத்துக்கள், பெரிய வடிவம் மற்றும் இனிப்புச் சுவை கொண்ட பயிர்களை உருவாக்கினர். இது ஒரு நீண்ட கால மரபணுப் பொறியியல் (Genetic Engineering) ஆகும். இன்று நாம் பேசும் ஜிஎம்ஓ (GMO) உணவுகள் என்பது இந்த மாற்றத்தை நவீன ஆய்வகங்களில் வேகமாகச் செய்வது மட்டுமே. ஆனால், நம் முன்னோர்கள் இதனைத் தங்கள் அனுபவம் மற்றும் பொறுமையின் மூலம் வயல்வெளிகளிலேயே செய்து முடித்திருக்கிறார்கள்.

உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.

logo
Malaimurasu Seithikal
www.malaimurasu.com