இன்றைய நவீன உலகில் ஒரு குழந்தையை அமைதிப்படுத்தவோ அல்லது சோறு ஊட்டவோ பெற்றோர்கள் கையாளும் மிக எளிய ஆயுதம் ஸ்மார்ட்போன். குழந்தை அழுதுகொண்டிருந்தால் ஒரு யூடியூப் வீடியோவையோ அல்லது வாட்ஸ்அப்பில் வந்த ஒரு வேடிக்கையான காட்சியையோ காண்பித்து அவர்களைச் சமாதானப்படுத்துகிறோம். இது தற்காலிகமாக நமக்கு நிம்மதியைத் தந்தாலும், திரையின் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் ஆபத்துக்கள் மிகவும் பயங்கரமானவை. பச்சிளம் குழந்தைகள் முதல் சிறுவர்கள் வரை தொடர்ந்து அலைபேசித் திரையைப் பார்ப்பது அவர்களின் மூளை வளர்ச்சியைப் பாதிப்பதோடு, சிந்திக்கும் திறனைக் குறைப்பதாக நரம்பியல் நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். இது ஏதோ பயமுறுத்துவதற்காகச் சொல்லப்படும் செய்தி அல்ல, டிஜிட்டல் திரைகள் குழந்தைகளின் மென்மையான மூளைச் செல்களை எப்படிச் சிதைக்கின்றன என்பதற்கான அறிவியல் ஆதாரங்கள் அதிர்ச்சியளிக்கின்றன.
குழந்தைகளின் மூளை பிறந்தது முதல் ஐந்து வயது வரை மிக வேகமாக வளரும் தன்மை கொண்டது. இந்தச் சமயத்தில் அவர்கள் நேரில் பார்க்கும் பொருட்கள், கேட்கும் சத்தங்கள் மற்றும் தொட்டுணரும் உணர்வுகள் மூலமாகவே மூளை நரம்புகள் ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன. ஆனால், செல்போனில் ஓடும் வீடியோக்கள் மிக வேகமான ஒளி மாற்றங்களையும், அதிரடியான சத்தங்களையும் கொண்டிருக்கின்றன. இதைப் பார்க்கும் குழந்தையின் மூளை, அந்தத் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் திணறுகிறது. இதனால் மூளையில் உள்ள 'கிரே மேட்டர்' (Grey Matter) எனப்படும் பகுதி பாதிக்கப்பட்டு, கவனிக்கும் திறன் (Attention Span) குறைகிறது. ஒரு நிமிடம் கூட ஒரு விஷயத்தில் கவனத்தைச் செலுத்த முடியாமல் குழந்தைகள் தவிப்பதற்கு இந்தச் சிறுவயது செல்போன் பழக்கமே முக்கியக் காரணம்.
வாட்ஸ்அப் மற்றும் யூடியூப்பில் வரும் 'ஷார்ட்ஸ்' (Shorts) அல்லது குறுகிய கால வீடியோக்கள் ஒருவிதமான 'டிஜிட்டல் போதை'யை உருவாக்குகின்றன. ஒவ்வொரு முறை ஒரு புதிய வீடியோவைப் பார்க்கும்போதும் மூளையில் 'டோபமைன்' (Dopamine) எனும் மகிழ்ச்சி தரும் ஹார்மோன் சுரக்கிறது. இது குழந்தைகளுக்கு ஒருவிதத் தூண்டுதலை ஏற்படுத்தி, மீண்டும் மீண்டும் வீடியோக்களைப் பார்க்கத் தூண்டுகிறது. இதனால் நிஜ வாழ்க்கையில் நடக்கும் சாதாரண விஷயங்கள் அவர்களுக்குச் சலிப்பைத் தருகின்றன. பெற்றோருடன் பேசுவது அல்லது பொம்மைகளுடன் விளையாடுவதை விடத் திரையைப் பார்ப்பதிலேயே அவர்கள் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். இது காலப்போக்கில் அவர்களைச் சமூகத் தொடர்பிலிருந்து துண்டித்து, தனிமைக்குள் தள்ளிவிடுகிறது. மற்றவர்களோடு பழகத் தெரியாத, உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தத் தெரியாத ஒரு தலைமுறையை நாம் உருவாக்கி வருகிறோம்.
தொடர்ந்து செல்போன் பார்ப்பதால் குழந்தைகளின் கண்களுக்கு ஏற்படும் பாதிப்பு ஒருபுறமிருக்க, அவர்களின் பேச்சுத் திறன் (Speech Delay) பெரும் பாதிப்புக்குள்ளாகிறது. ஒரு குழந்தை பேசக் கற்றுக்கொள்வது என்பது மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கவனித்து, அதற்குப் பதில் வினை ஆற்றுவதன் மூலமே நடக்கும். ஆனால் செல்போன் வீடியோக்கள் ஒருதலைப்பட்சமானவை. அவை தகவல்களைக் கொட்டுகின்றனவே தவிர, குழந்தையிடம் உரையாடுவதில்லை. இதனால் பல குழந்தைகள் இரண்டு அல்லது மூன்று வயதாகியும் பேசத் தொடங்காமல் இருப்பதற்குக் கைபேசி அடிமைத்தனம் ஒரு முக்கியக் காரணமாக இருக்கிறது. மேலும், தூக்கமின்மை மற்றும் பிடிவாதக் குணம் அதிகரிப்பதற்கும் இந்தத் திரைப் பழக்கமே அடிப்படையாக அமைகிறது.
பெற்றோர்களாகிய நாம் தான் இந்த மாற்றத்தைத் தொடங்க வேண்டும். குழந்தைகளுக்குச் செல்போனைத் தருவதற்குப் பதிலாகக் கதைப் புத்தகங்கள், வண்ணப் பென்சில்கள் அல்லது இயற்கை சார்ந்த விளையாட்டுகளை அறிமுகப்படுத்துங்கள். ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு நேரம் திரையைப் பார்க்கலாம் என்பதில் கண்டிப்புடன் இருங்கள். குறிப்பாக, இரண்டு வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்குச் செல்போனை அறவே காட்டாமல் இருப்பது அவர்களின் மூளை ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லது. டிஜிட்டல் உலகம் தரும் தற்காலிகச் சந்தோஷத்திற்காக உங்கள் குழந்தையின் எதிர்காலச் சிந்தனைத் திறனைப் பலி கொடுக்காதீர்கள். உங்கள் நேரத்தையும் அன்பையும் குழந்தைகளுக்குக் கொடுங்கள், அதுதான் அவர்களுக்கு நீங்கள் தரும் மிகச்சிறந்த ஊட்டச்சத்து. தொழில்நுட்பம் வளரட்டும், ஆனால் அது நம் குழந்தைகளின் வளர்ச்சியைச் சுருக்கிவிடக் கூடாது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.