"ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் இழந்த இரண்டு தசாப்தங்கள்.." காலம் திருப்பித் தர முடியாத 22 ஆண்டுகள் நீதித்துறையை மீண்டும் சிந்திக்க வைத்த சம்பவம்!

ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் 22 ஆண்டுகள் என்பது சாதாரண கால அளவு அல்ல. அந்த காலத்தில் ஒருவர் படித்து வேலைக்குச் செல்லலாம், குடும்பம் அமைக்கலாம், குழந்தைகளை வளர்க்கலாம், பெற்றோரை கவனித்துக்கொள்ளலாம், கனவுகளை நனவாக்கலாம். ஆனால் ஒரு தவறான நீதித் தீர்ப்பின் காரணமாக அந்த 22 ஆண்டுகள் முழுவதும் சிறைக்குள் கழிக்க நேர்ந்தால், அதை மீண்டும் எந்த தீர்ப்பாலும் முழுமையாக ஈடு செய்ய முடியாது. சமீபத்தில், கொலை வழக்கில் தண்டனை பெற்று 22 ஆண்டுகள் சிறையில் இருந்த ஒருவரை இந்திய உச்சநீதிமன்றம் விடுவித்திருப்பது, இந்திய குற்றவியல் நீதித்துறையின் செயல்முறைகள், மேல்முறையீட்டு அமைப்பு மற்றும் நீதி வழங்கும் வேகம் குறித்து நாடு முழுவதும் தீவிரமான விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. நீதிமன்றம் இந்த வழக்கை "நீதித்துறையின் ஒட்டுமொத்த தோல்வி" எனக் குறிப்பிட்டிருப்பதும் இந்தத் தீர்ப்பின் முக்கியத்துவத்தை மேலும் உயர்த்தியுள்ளது.

இந்த வழக்கின் மையக் கருத்து, ஒரு தவறான தீர்ப்பை விட அதனை நீண்ட காலம் சரிசெய்ய முடியாமல் போன அமைப்புச் சிக்கல்கள்தான். வழக்கின் விவரங்களின்படி, குற்றச்சாட்டுக்குள்ளான நபர் ஆயுள் தண்டனை பெற்ற பிறகு சிறையில் இருந்தபடியே மேல்முறையீடு செய்ய முயன்றார். ஆனால் அவரது மேல்முறையீட்டு மனு காலதாமதம் என்ற தொழில்நுட்ப காரணத்தால் விசாரணைக்கே எடுத்துக்கொள்ளப்படவில்லை. அதன் விளைவாக, அவர் மேலும் பல ஆண்டுகள் சிறையில் கழிக்க வேண்டிய சூழல் உருவானது. பின்னர் உச்சநீதிமன்றம் வழக்கை முழுமையாக ஆய்வு செய்தபோது, சாட்சிகள் மற்றும் ஆதாரங்கள் குறித்த விசாரணையில் கடுமையான குறைபாடுகள் இருப்பதை சுட்டிக்காட்டி, அவரை குற்றமற்றவர் என விடுவித்தது.

இந்தத் தீர்ப்பு ஒரு தனிப்பட்ட வழக்கைத் தாண்டி, "நீதி தாமதமானால் அது நீதியே மறுக்கப்பட்டதற்கு சமம்" என்ற பழமொழியை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. இந்திய நீதித்துறையில் கோடிக்கணக்கான வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன. பல குற்றவியல் வழக்குகள் ஆண்டுகள் நீண்டு செல்லும் சூழலில், இறுதியில் ஒருவர் நிரபராதி என்று நிரூபிக்கப்பட்டாலும், அவர் இழந்த ஆண்டுகளை மீண்டும் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாது. அதனால்தான் நீதியின் வேகம் என்பது நீதியின் தரத்திற்குச் சமமாக முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது. குற்றவியல் நீதித்துறையில் மேல்முறையீடு என்பது வெறும் சட்ட நடைமுறை அல்ல. அது ஒரு பாதுகாப்பு அமைப்பு. கீழமை நீதிமன்றத்தில் தவறு நடந்திருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் இருந்தால், அதை உயர்நீதிமன்றம் அல்லது உச்சநீதிமன்றம் மீளாய்வு செய்வதற்கான வாய்ப்புதான் மேல்முறையீடு. குறிப்பாக ஏழை, கல்வியறிவு குறைந்தவர்கள் அல்லது சிறையிலிருந்தபடியே மனு தாக்கல் செய்பவர்கள் தொடர்பான வழக்குகளில் நீதிமன்றங்கள் அதிக மனிதநேய அணுகுமுறையுடன் செயல்பட வேண்டிய அவசியத்தை இந்தத் தீர்ப்பு வலியுறுத்தியுள்ளது.

இந்த வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் குறிப்பிட்ட மற்றொரு முக்கிய அம்சம், சட்ட உதவியின் அவசியம். இந்திய அரசியலமைப்பும் சட்ட உதவி அமைப்புகளும், பொருளாதார வசதி இல்லாதவர்களுக்கும் சமமான நீதியை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்று கூறுகின்றன. ஆனால் நடைமுறையில் பலர் தங்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய இலவச சட்ட உதவி பற்றியே அறியாமல் இருக்கின்றனர். சிலர் வழக்கறிஞரை நியமிக்க முடியாமல் தவிக்கின்றனர். சிலர் மேல்முறையீட்டு காலக்கெடுகளைப் பற்றியே அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். இதனால் சட்டத்தின் பாதுகாப்பு அனைவரையும் சமமாக சென்றடையவில்லை என்ற விமர்சனமும் தொடர்ந்து எழுந்து வருகிறது.

இந்திய நீதித்துறை கடந்த சில ஆண்டுகளில் தொழில்நுட்பத்தை அதிகமாக பயன்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளது. மின்னணு வழக்கு பதிவுகள், காணொலி வழியாக விசாரணைகள், டிஜிட்டல் ஆவணங்கள், ஆன்லைன் வழக்கு கண்காணிப்பு போன்ற பல மாற்றங்கள் நடைமுறைக்கு வந்துள்ளன. இருப்பினும், இத்தகைய வசதிகள் நாட்டின் ஒவ்வொரு சிறையிலும், ஒவ்வொரு நீதிமன்றத்திலும் சமமாக செயல்படுகிறதா என்பது இன்னும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய விஷயமாக உள்ளது. ஒரு தவறான தீர்ப்பு என்பது நீதிபதியின் தவறு மட்டுமல்ல. விசாரணை அமைப்புகள், சாட்சிகள், வழக்கறிஞர்கள், தடயவியல் ஆய்வு, மேல்முறையீட்டு நடைமுறைகள் என பல்வேறு கட்டங்களில் ஏற்படும் குறைபாடுகளின் ஒருங்கிணைந்த விளைவாக அது உருவாகலாம். அதனால்தான் உச்சநீதிமன்றம் இந்த வழக்கை ஒரு "அமைப்பின் ஒட்டுமொத்த தோல்வி" என்று குறிப்பிட்டுள்ளது.

இந்தச் சம்பவம் பாதிக்கப்பட்ட நபரின் குடும்பத்தையும் நினைவுபடுத்துகிறது. ஒருவர் 22 ஆண்டுகள் சிறையில் இருந்தால், அவரது குடும்பம் சமூக, பொருளாதார மற்றும் மனநல ரீதியாக எவ்வளவு பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதை எளிதில் கற்பனை செய்யலாம். பெற்றோர்கள் முதுமை அடைந்திருப்பார்கள். குழந்தைகள் தந்தையின் அரவணைப்பு இல்லாமல் வளர்ந்திருப்பார்கள். குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரம் சிதைந்திருக்கும். நீதிமன்றத்தின் இறுதி தீர்ப்பு அவருக்கு சுதந்திரத்தை வழங்கியிருக்கலாம்; ஆனால் இழந்த வாழ்க்கையை முழுமையாக மீட்டுத் தர முடியாது.

உலகின் பல நாடுகளிலும் தவறான தண்டனைகள் பின்னர் ரத்து செய்யப்பட்ட சம்பவங்கள் பதிவாகியுள்ளன. அவை அனைத்தும் ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்த்துகின்றன. நீதித்துறையின் வலிமை என்பது தவறுகள் ஒருபோதும் நடக்காத அமைப்பாக இருப்பதில் இல்லை; தவறு நடந்தால் அதை நேர்மையாக ஏற்றுக்கொண்டு விரைவாகச் சரிசெய்யும் திறனில்தான் இருக்கிறது. அதற்காக சாட்சி மதிப்பீடு, தடயவியல் தரம், இலவச சட்ட உதவி, மேல்முறையீட்டு செயல்முறை மற்றும் நீதிமன்ற நிர்வாகம் ஆகிய அனைத்தும் தொடர்ந்து மேம்படுத்தப்பட வேண்டும்.

இந்தத் தீர்ப்பு இந்திய நீதித்துறைக்கு எதிரான விமர்சனமாக மட்டுமல்ல, எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற தவறுகள் மீண்டும் நடைபெறாமல் தடுக்கும் ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு குற்றவியல் வழக்கிலும் நீதி வழங்கப்படுவது மட்டுமல்ல, அது சரியான நேரத்தில், சரியான நடைமுறையில், அனைவருக்கும் சமமாக சென்றடைய வேண்டும் என்பதையே இந்த வழக்கு மீண்டும் வலியுறுத்தியுள்ளது. ஒரு மனிதன் 22 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சுதந்திரம் பெற்றிருக்கலாம். ஆனால் அந்த 22 ஆண்டுகள் திரும்ப வரப்போவதில்லை. அதனால்தான் இந்தத் தீர்ப்பு ஒரு நபரின் விடுதலையாக மட்டும் இல்லாமல், "நீதி என்பது தீர்ப்பில் மட்டும் இல்லை; அது காலத்திலும் இருக்கிறது" என்ற உண்மையை இந்திய நீதித்துறைக்கும், சமூகத்திற்கும் மீண்டும் நினைவூட்டும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தருணமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.