ஒருவர் தனது சொந்த வீட்டை வாடகைக்கு விட்டுவிட்டு வெளிநாட்டில் குடியேறுகிறார். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்தியா வரும்போது அந்த வீட்டிலேயே தங்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். ஆனால், அதற்காக ஏற்கனவே குடியிருக்கும் வாடகையாளரை உடனடியாக வெளியேற்ற முடியுமா? பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானா உயர் நீதிமன்றத்தில் நடந்த ஒரு வழக்கு, இதற்கு முக்கியமான சட்ட விளக்கத்தை அளித்துள்ளது. இந்த வழக்கில் கனடாவில் வசிக்கும் ஜெய் சிங் என்பவர், இந்தியாவில் தனக்குச் சொந்தமான வீட்டை மன்ப்ரீத் கவுர் என்பவருக்கு மாதம் ரூ.20,000 வாடகைக்கு விட்டிருந்தார். பின்னர் அந்த வீட்டைத் தனிப்பட்ட பயன்பாட்டுக்காக மீண்டும் பெற விரும்பிய அவர், வாடகையாளரை வீட்டை காலி செய்யுமாறு கேட்டார். ஆனால், மன்ப்ரீத் கவுர் வெளியேற மறுத்ததால் விவகாரம் நீதிமன்றத்துக்குச் சென்றது.
இந்த வீடு பஞ்சாப் மாநிலம் ஜாக்ரான் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. ஜெய் சிங் 2012-ல் அந்த சொத்தை வாங்கியிருந்தார். பின்னர் அங்கு வீடு கட்டி சில காலம் வசித்த அவர், 2020-ல் கனடாவுக்குச் சென்றபோது வீட்டை வாடகைக்கு விட்டார். ஒரு வருடத்துக்குப் பிறகு, அதாவது 2021-ல், வீட்டை மீண்டும் தன்னிடம் ஒப்படைக்குமாறு வாடகையாளரிடம் கோரிக்கை வைத்தார். இந்தியாவுக்கு வரும்போது தங்குவதற்கு தனக்கென ஒரு இடம் தேவைப்படுவதாகவும், அதனால் தனது சொந்த வீட்டை மீண்டும் பயன்படுத்த விரும்புவதாகவும் உரிமையாளர் கூறினார். அவர் கனடாவில் வசிக்கும் NRI என்பதால், குறிப்பிட்ட சட்ட விதிகளின் கீழ் வீட்டைத் திரும்பப் பெற தனக்கு உரிமை இருப்பதாகவும் வாதிட்டார்.
முதலில் வாடகை கட்டுப்பாட்டு அதிகாரி உரிமையாளருக்கு சாதகமாக தீர்ப்பு வழங்கினார். இதனால் வீட்டை காலி செய்ய வேண்டும் என்ற நிலை வாடகையாளருக்கு ஏற்பட்டது. இதை எதிர்த்து அவர் பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானா உயர் நீதிமன்றத்தை அணுகினார். வழக்கின் முக்கியமான சட்டக் கேள்வி இங்குதான் உருவானது. உரிமையாளர் தனது கோரிக்கைக்கு ஆதரவாக 1949-ம் ஆண்டின் East Punjab Urban Rent Restriction Act-ல் இருந்த Section 13-B-ஐ சுட்டிக்காட்டினார். இந்தப் பிரிவு, சில நிபந்தனைகளின் கீழ் NRI உரிமையாளர்கள் தங்களது வாடகை சொத்துகளை மீண்டும் பெறுவதற்கான சிறப்பு வாய்ப்பை வழங்கியது.
ஆனால், இந்த வழக்கில் ஒரு முக்கியமான சிக்கல் இருந்தது. Section 13-B ஏற்கனவே 2013 நவம்பர் 30-ம் தேதி ரத்து செய்யப்பட்டிருந்தது. அதன்பிறகுதான், 2020-ல் ஜெய் சிங் அந்த வீட்டை வாடகைக்கு விட்டிருந்தார். இதனால், ஏற்கனவே ரத்து செய்யப்பட்ட சட்டப்பிரிவை பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உருவான புதிய வாடகை ஒப்பந்தத்திற்கு பயன்படுத்த முடியுமா என்பதே நீதிமன்றத்தின் முன் கேள்வியாக இருந்தது. இந்த அம்சத்தை ஆய்வு செய்த உயர் நீதிமன்றம், 2013-ல் ரத்து செய்யப்பட்ட Section 13-B-ஐ 2020-ல் உருவான வாடகை உறவுக்கு பயன்படுத்த முடியாது என்று தெரிவித்தது. அதாவது, ஒரு சட்டப்பிரிவின் கீழ் கிடைத்திருந்த சிறப்பு உரிமையை, அந்தப் பிரிவு அமலில் இல்லாத காலத்தில் உருவான புதிய வாடகை ஒப்பந்தத்திற்கு தானாகப் பயன்படுத்த முடியாது என்பதே நீதிமன்றத்தின் அணுகுமுறையாக இருந்தது.
இதற்கிடையே, தற்போது அமலில் உள்ள Punjab Rent Act, 1995-ன் கீழ் NRI உரிமையாளருக்கு ஏதேனும் சிறப்பு உரிமை கிடைக்கிறதா என்பதும் பரிசீலிக்கப்பட்டது. அந்தச் சட்டத்தில் உள்ள தொடர்புடைய பிரிவு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில் உருவான வாடகை உறவுகளுக்கு மட்டுமே பொருந்தும் நிலையில் இருப்பதால், 2020-ல் தொடங்கிய இந்த வாடகை ஒப்பந்தத்திற்கு அது உதவாது என்று நீதிமன்றம் கண்டறிந்தது. வீடு Rent Act-ன் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விலக்கு பெறும் நிலையில் இருப்பதாகவும் உரிமையாளர் தரப்பில் வாதம் முன்வைக்கப்பட்டது. ஆனால், ஒரு சொத்து எப்போது வாங்கப்பட்டது என்பது மட்டும் இதை நிரூபிக்க போதுமானதல்ல. வீடு எப்போது கட்டி முடிக்கப்பட்டது என்பதற்கான உரிய ஆவணங்களும் தேவைப்படும் என்று நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது. Completion தொடர்பான ஆவணங்கள் அல்லது முதல் சொத்து வரி மதிப்பீடு போன்ற பதிவுகள் இதில் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.
இந்த சட்ட அம்சங்களின் அடிப்படையில், ஏற்கனவே வாடகை கட்டுப்பாட்டு அதிகாரி வழங்கிய வெளியேற்ற உத்தரவை உயர் நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. இதனால், அந்த உத்தரவின் அடிப்படையில் வாடகையாளரை வீட்டை விட்டு வெளியேற்ற முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. அதே நேரத்தில், உரிமையாளர் இனி எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க முடியாது என்று நீதிமன்றம் கூறவில்லை. அவருக்கு பொருந்தக்கூடிய வேறு சட்ட வழிமுறைகள் இருந்தால், அவற்றின் கீழ் நடவடிக்கை எடுக்கலாம் என்றும் நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. அதாவது, இந்த தீர்ப்பு அந்த வீட்டின் உரிமையை வாடகையாளருக்கு மாற்றவில்லை; குறிப்பிட்ட சட்டப்பிரிவுகளின் அடிப்படையில் செய்யப்பட்ட வெளியேற்ற நடவடிக்கையையே நீதிமன்றம் ஏற்கவில்லை.
இந்த வழக்கு வெளிநாட்டில் வசிக்கும் இந்திய சொத்து உரிமையாளர்களுக்கு ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. வெளிநாட்டில் வசிப்பது மட்டும் போதுமான காரணமாக இருக்காது. வீட்டை திரும்பப் பெறுவதற்கு எந்த சட்டப்பிரிவு பொருந்துகிறது, அந்தப் பிரிவு சம்பந்தப்பட்ட வாடகை ஒப்பந்தத்துக்கு பொருந்துமா, தேவையான ஆவணங்கள் உள்ளனவா என்பதுதான் முக்கியம். வாடகையாளர்களுக்கும் இந்த வழக்கு ஒரு முக்கியமான சட்ட அம்சத்தை காட்டுகிறது. உரிமையாளர் தனது சொந்த வீட்டை தனிப்பட்ட தேவைக்காக மீண்டும் பயன்படுத்த விரும்புகிறார் என்று கூறுவது மட்டும் வெளியேற்ற உத்தரவுக்கு போதுமானதாக இருக்காது. அதற்கான சட்ட அடிப்படை சரியாக இருக்க வேண்டும்.
இந்த வழக்கில் இறுதியாக கவனம் பெறுவது சொத்து உரிமைக்கும் வாடகையாளரின் பாதுகாப்புக்கும் இடையிலான சமநிலைதான். வீடு ஒருவருக்குச் சொந்தமானதாக இருந்தாலும், அதை வாடகைக்கு விட்ட பிறகு உருவாகும் உரிமைகள் மற்றும் கடமைகள் சம்பந்தப்பட்ட மாநிலத்தின் வாடகைச் சட்டங்களால் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. எனவே, வெளிநாட்டில் வசிக்கும் உரிமையாளர் தனது வீட்டை மீண்டும் பயன்படுத்த விரும்பும்போது, சட்டத்தில் உள்ள சரியான நடைமுறையைப் பின்பற்ற வேண்டியதன் அவசியத்தை இந்த தீர்ப்பு தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்