“வேலை செய்கிறோம்… ஆனால் ஏன் செய்கிறோம்?” ஊழியர்களின் மனநிலையை மாற்றும் புதிய ஆய்வு சொல்லும் அதிர்ச்சி தகவல்!

காலை அலுவலகம், தொடர்ந்து வரும் மின்னஞ்சல்கள், கூட்டங்கள், இலக்குகள், deadlines என ஒரு ஊழியரின் நாள் பரபரப்பாகவே நகர்கிறது. சுற்றிலும் சக ஊழியர்கள் இருந்தாலும், அவர்களுடன் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், மனதளவில் மட்டும் ஒருவர் தனிமையாக உணரக்கூடிய நிலை இருக்கிறது. இதற்கு காரணம் அலுவலகத்தில் மனிதர்கள் குறைவாக இருப்பது மட்டுமல்ல; தான் செய்யும் வேலையில் அர்த்தத்தையும் நோக்கத்தையும் காண முடியாத நிலையும் முக்கிய காரணியாக இருக்கலாம் என புதிய ஆய்வு ஒன்று சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்தியாவைச் சேர்ந்த வங்கி மற்றும் பொதுத்துறை நிறுவன ஊழியர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த ஆய்வு, வேலை மீதான அர்த்த உணர்வு, பணியிடத் தனிமை மற்றும் படைப்பாற்றல் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான தொடர்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.

“நான் செய்வது ஏன் முக்கியம்?” என்ற கேள்விக்கு ஒருவரால் பதில் சொல்ல முடியாமல் போகும்போது, வேலையின் மீதான ஈடுபாடும் படிப்படியாகக் குறையக்கூடும். சம்பளம், பதவி, வேலை நேரம் போன்றவை முக்கியமானவை என்றாலும், ஒருவர் தனது பணி நிறுவனத்துக்கும் அல்லது சமூகத்துக்கும் ஏதாவது மதிப்பை உருவாக்குகிறது என்று உணர்வது அவருடைய உளவியல் ஈடுபாட்டை அதிகரிக்கக்கூடும். மாறாக, தினமும் ஒரே மாதிரியான பணிகளைச் செய்து முடிக்க வேண்டும் என்ற கட்டாய உணர்வு மட்டும் இருந்தால், வேலை என்பது ஒரு பொறுப்பாக மாறி, அதில் தனிப்பட்ட ஈடுபாடு குறைய வாய்ப்புள்ளது.

இந்த ஆய்வை Management Development Institute, Gurgaon-ஐச் சேர்ந்த டாக்டர் Mantasha Firoz மற்றும் IIT Patna-வுடன் தொடர்புடைய Richa Chaudhary ஆகியோர் மேற்கொண்டுள்ளனர். இரண்டு தனித்தனி ஆய்வுகளில், முதலில் 204 வங்கி ஊழியர்களும், அடுத்ததாக 375 பொதுத்துறை நிறுவன ஊழியர்களும் பங்கேற்றனர். இரு குழுக்களிலும் ஒரே மாதிரியான தொடர்பு காணப்பட்டது. அதாவது, வேலையில் அர்த்தம் குறைவாக உணரப்படும்போது பணியிடத் தனிமை அதிகரிக்கும்; அந்தத் தனிமை அதிகரிக்கும்போது படைப்பாற்றல் சார்ந்த ஈடுபாடு குறையக்கூடும் என்று ஆய்வு முடிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.

இங்கு “பணியிடத் தனிமை” என்பது அலுவலகத்தில் யாருடனும் பேசாமல் தனியாக அமர்ந்திருப்பதை மட்டும் குறிக்கவில்லை. கூட்டங்கள் நிறைந்த அலுவலகத்திலும், தினமும் பல சக ஊழியர்களுடன் தொடர்பில் இருந்தாலும், அவர்களுடன் தனக்கு ஆழமான அல்லது திருப்திகரமான உறவு இல்லை என்று ஒருவர் உணரலாம். இதுவே உளவியல் ரீதியான தனிமை உணர்வை உருவாக்குகிறது. Remote work செய்யும் ஊழியர்களுக்கும் இதுபோன்ற அனுபவம் ஏற்படலாம். தொடர்ந்து messages மற்றும் video calls வந்துகொண்டிருந்தாலும், உண்மையான தொடர்பு மற்றும் சேர்ந்திருக்கும் உணர்வு இல்லாமல் போகலாம்.

இதன் தாக்கம் படைப்பாற்றலிலும் தென்படலாம். ஒரு புதிய யோசனையை முன்வைக்க, வழக்கமான முறையை மாற்றிப் பார்க்க, ஒரு சிக்கலுக்கு வேறுபட்ட தீர்வைத் தேட, ஊழியருக்கு உளவியல் ஆற்றலும் ஆர்வமும் தேவை. ஆனால், “எனது கருத்தை யாரும் கவனிக்கவில்லை” அல்லது “நான் செய்யும் வேலைக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை” என்ற எண்ணம் உருவானால், ஒருவர் தனது கூடுதல் முயற்சியை குறைத்துக்கொள்ளலாம். இதனால் அவரிடம் திறமை இருந்தாலும், புதிய யோசனைகளை வெளிப்படுத்தும் ஆர்வம் குறையக்கூடும்.

ஆய்வில் முக்கியமாக வெளிப்பட்ட மற்றொரு அம்சம், நிறுவனம் தன்னை மதிக்கிறது என்ற உணர்வு. ஊழியர்களின் பங்களிப்பை நிறுவனம் கவனிக்கிறது, அவர்களின் நலனில் அக்கறை செலுத்துகிறது என்று அவர்கள் உணரும்போது, பணியிடத் தனிமையின் எதிர்மறை விளைவுகளை சமாளிக்கும் திறன் அதிகரிக்கிறது. இதனால், ஊழியர்களின் படைப்பாற்றலை அதிகரிப்பது என்பது அவர்களுக்கு அதிக வேலைகளை வழங்குவதோடு மட்டும் தொடர்புடையது அல்ல; அவர்கள் செய்யும் பணியின் நோக்கத்தை புரியவைத்து, அவர்களின் பங்களிப்புக்கு மதிப்பு இருப்பதை உணர்த்துவதுடனும் தொடர்புடையதாக இருக்கிறது.

இதனால் நிறுவனங்களுக்கு ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது. ஒரு ஊழியர் புதிய யோசனைகளை முன்வைக்கவில்லை என்றால், அவர் சோம்பேறியா அல்லது மாற்றத்தை விரும்பாதவரா என்று உடனடியாக முடிவு செய்யலாமா? இந்த ஆய்வு அதற்கு வேறு ஒரு கோணத்தை முன்வைக்கிறது. ஒருவரிடம் திறமை இருந்தும் அவர் அமைதியாக இருப்பதற்குப் பின்னால், வேலையின் மீதான அர்த்த உணர்வு குறைதல் அல்லது பணியிடத்தில் தன்னை தனிமைப்படுத்தப்பட்டவராக உணர்தல் போன்ற காரணங்கள் இருக்கலாம்.

இதன் அடிப்படையில், மேலாளர்கள் ஊழியர்களுடன் வெறும் task மற்றும் target குறித்து மட்டுமே பேசாமல், அவர்கள் செய்யும் பணியின் பெரிய நோக்கத்தையும் விளக்க வேண்டும். ஒரு ஊழியர் செய்யும் சிறிய வேலை கூட நிறுவனத்தின் ஒட்டுமொத்த இலக்கில் எவ்வாறு பங்களிக்கிறது என்பதை தெளிவுபடுத்துவது முக்கியம். அதேபோல், கருத்துகளை கேட்பது, உரிய அங்கீகாரம் வழங்குவது, குழுவில் இணைந்திருக்கும் உணர்வை உருவாக்குவது போன்றவை பணியிடச் சூழலை மேம்படுத்த உதவும்.

இன்றைய போட்டியான பணிச்சூழலில் productivity மற்றும் performance ஆகியவற்றை அளவிடுவது எளிதாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு ஊழியரின் மனதில் “நான் செய்வது அர்த்தமுள்ள வேலை” என்ற உணர்வு இருக்கிறதா என்பதை அளவிடுவது அவ்வளவு எளிதல்ல. இருப்பினும், புதிய ஆய்வு காட்டும் தொடர்பு கவனிக்கத்தக்கது: வேலையின் அர்த்தம் குறைந்தால் தனிமை அதிகரிக்கலாம்; தனிமை அதிகரித்தால் புதிய சிந்தனைகளும் படைப்பாற்றலும் மங்கக்கூடும். எனவே, எதிர்கால பணியிடங்களில் வெற்றியை உருவாக்குவது வெறும் தொழில்நுட்பம் அல்லது இலக்குகள் மட்டுமல்ல; ஊழியர்கள் தங்கள் பணியுடன் கொண்டிருக்கும் மனிதத் தொடர்பும் முக்கியமானதாக இருக்கலாம். “வேலை செய்கிறோம்… ஆனால் ஏன் செய்கிறோம்?” ஊழியர்களின் மனநிலையை மாற்றும் புதிய ஆய்வு சொல்லும் அதிர்ச்சி தகவல்!

காலை அலுவலகம், தொடர்ந்து வரும் மின்னஞ்சல்கள், கூட்டங்கள், இலக்குகள், deadlines என ஒரு ஊழியரின் நாள் பரபரப்பாகவே நகர்கிறது. சுற்றிலும் சக ஊழியர்கள் இருந்தாலும், அவர்களுடன் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், மனதளவில் மட்டும் ஒருவர் தனிமையாக உணரக்கூடிய நிலை இருக்கிறது. இதற்கு காரணம் அலுவலகத்தில் மனிதர்கள் குறைவாக இருப்பது மட்டுமல்ல; தான் செய்யும் வேலையில் அர்த்தத்தையும் நோக்கத்தையும் காண முடியாத நிலையும் முக்கிய காரணியாக இருக்கலாம் என புதிய ஆய்வு ஒன்று சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்தியாவைச் சேர்ந்த வங்கி மற்றும் பொதுத்துறை நிறுவன ஊழியர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த ஆய்வு, வேலை மீதான அர்த்த உணர்வு, பணியிடத் தனிமை மற்றும் படைப்பாற்றல் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான தொடர்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.

“நான் செய்வது ஏன் முக்கியம்?” என்ற கேள்விக்கு ஒருவரால் பதில் சொல்ல முடியாமல் போகும்போது, வேலையின் மீதான ஈடுபாடும் படிப்படியாகக் குறையக்கூடும். சம்பளம், பதவி, வேலை நேரம் போன்றவை முக்கியமானவை என்றாலும், ஒருவர் தனது பணி நிறுவனத்துக்கும் அல்லது சமூகத்துக்கும் ஏதாவது மதிப்பை உருவாக்குகிறது என்று உணர்வது அவருடைய உளவியல் ஈடுபாட்டை அதிகரிக்கக்கூடும். மாறாக, தினமும் ஒரே மாதிரியான பணிகளைச் செய்து முடிக்க வேண்டும் என்ற கட்டாய உணர்வு மட்டும் இருந்தால், வேலை என்பது ஒரு பொறுப்பாக மாறி, அதில் தனிப்பட்ட ஈடுபாடு குறைய வாய்ப்புள்ளது.

இந்த ஆய்வை Management Development Institute, Gurgaon-ஐச் சேர்ந்த டாக்டர் Mantasha Firoz மற்றும் IIT Patna-வுடன் தொடர்புடைய Richa Chaudhary ஆகியோர் மேற்கொண்டுள்ளனர். இரண்டு தனித்தனி ஆய்வுகளில், முதலில் 204 வங்கி ஊழியர்களும், அடுத்ததாக 375 பொதுத்துறை நிறுவன ஊழியர்களும் பங்கேற்றனர். இரு குழுக்களிலும் ஒரே மாதிரியான தொடர்பு காணப்பட்டது. அதாவது, வேலையில் அர்த்தம் குறைவாக உணரப்படும்போது பணியிடத் தனிமை அதிகரிக்கும்; அந்தத் தனிமை அதிகரிக்கும்போது படைப்பாற்றல் சார்ந்த ஈடுபாடு குறையக்கூடும் என்று ஆய்வு முடிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.

இங்கு “பணியிடத் தனிமை” என்பது அலுவலகத்தில் யாருடனும் பேசாமல் தனியாக அமர்ந்திருப்பதை மட்டும் குறிக்கவில்லை. கூட்டங்கள் நிறைந்த அலுவலகத்திலும், தினமும் பல சக ஊழியர்களுடன் தொடர்பில் இருந்தாலும், அவர்களுடன் தனக்கு ஆழமான அல்லது திருப்திகரமான உறவு இல்லை என்று ஒருவர் உணரலாம். இதுவே உளவியல் ரீதியான தனிமை உணர்வை உருவாக்குகிறது. Remote work செய்யும் ஊழியர்களுக்கும் இதுபோன்ற அனுபவம் ஏற்படலாம். தொடர்ந்து messages மற்றும் video calls வந்துகொண்டிருந்தாலும், உண்மையான தொடர்பு மற்றும் சேர்ந்திருக்கும் உணர்வு இல்லாமல் போகலாம்.

இதன் தாக்கம் படைப்பாற்றலிலும் தென்படலாம். ஒரு புதிய யோசனையை முன்வைக்க, வழக்கமான முறையை மாற்றிப் பார்க்க, ஒரு சிக்கலுக்கு வேறுபட்ட தீர்வைத் தேட, ஊழியருக்கு உளவியல் ஆற்றலும் ஆர்வமும் தேவை. ஆனால், “எனது கருத்தை யாரும் கவனிக்கவில்லை” அல்லது “நான் செய்யும் வேலைக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை” என்ற எண்ணம் உருவானால், ஒருவர் தனது கூடுதல் முயற்சியை குறைத்துக்கொள்ளலாம். இதனால் அவரிடம் திறமை இருந்தாலும், புதிய யோசனைகளை வெளிப்படுத்தும் ஆர்வம் குறையக்கூடும்.

ஆய்வில் முக்கியமாக வெளிப்பட்ட மற்றொரு அம்சம், நிறுவனம் தன்னை மதிக்கிறது என்ற உணர்வு. ஊழியர்களின் பங்களிப்பை நிறுவனம் கவனிக்கிறது, அவர்களின் நலனில் அக்கறை செலுத்துகிறது என்று அவர்கள் உணரும்போது, பணியிடத் தனிமையின் எதிர்மறை விளைவுகளை சமாளிக்கும் திறன் அதிகரிக்கிறது. இதனால், ஊழியர்களின் படைப்பாற்றலை அதிகரிப்பது என்பது அவர்களுக்கு அதிக வேலைகளை வழங்குவதோடு மட்டும் தொடர்புடையது அல்ல; அவர்கள் செய்யும் பணியின் நோக்கத்தை புரியவைத்து, அவர்களின் பங்களிப்புக்கு மதிப்பு இருப்பதை உணர்த்துவதுடனும் தொடர்புடையதாக இருக்கிறது.

இதனால் நிறுவனங்களுக்கு ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது. ஒரு ஊழியர் புதிய யோசனைகளை முன்வைக்கவில்லை என்றால், அவர் சோம்பேறியா அல்லது மாற்றத்தை விரும்பாதவரா என்று உடனடியாக முடிவு செய்யலாமா? இந்த ஆய்வு அதற்கு வேறு ஒரு கோணத்தை முன்வைக்கிறது. ஒருவரிடம் திறமை இருந்தும் அவர் அமைதியாக இருப்பதற்குப் பின்னால், வேலையின் மீதான அர்த்த உணர்வு குறைதல் அல்லது பணியிடத்தில் தன்னை தனிமைப்படுத்தப்பட்டவராக உணர்தல் போன்ற காரணங்கள் இருக்கலாம்.

இதன் அடிப்படையில், மேலாளர்கள் ஊழியர்களுடன் வெறும் task மற்றும் target குறித்து மட்டுமே பேசாமல், அவர்கள் செய்யும் பணியின் பெரிய நோக்கத்தையும் விளக்க வேண்டும். ஒரு ஊழியர் செய்யும் சிறிய வேலை கூட நிறுவனத்தின் ஒட்டுமொத்த இலக்கில் எவ்வாறு பங்களிக்கிறது என்பதை தெளிவுபடுத்துவது முக்கியம். அதேபோல், கருத்துகளை கேட்பது, உரிய அங்கீகாரம் வழங்குவது, குழுவில் இணைந்திருக்கும் உணர்வை உருவாக்குவது போன்றவை பணியிடச் சூழலை மேம்படுத்த உதவும்.

இன்றைய போட்டியான பணிச்சூழலில் productivity மற்றும் performance ஆகியவற்றை அளவிடுவது எளிதாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு ஊழியரின் மனதில் “நான் செய்வது அர்த்தமுள்ள வேலை” என்ற உணர்வு இருக்கிறதா என்பதை அளவிடுவது அவ்வளவு எளிதல்ல. இருப்பினும், புதிய ஆய்வு காட்டும் தொடர்பு கவனிக்கத்தக்கது: வேலையின் அர்த்தம் குறைந்தால் தனிமை அதிகரிக்கலாம்; தனிமை அதிகரித்தால் புதிய சிந்தனைகளும் படைப்பாற்றலும் மங்கக்கூடும். எனவே, எதிர்கால பணியிடங்களில் வெற்றியை உருவாக்குவது வெறும் தொழில்நுட்பம் அல்லது இலக்குகள் மட்டுமல்ல; ஊழியர்கள் தங்கள் பணியுடன் கொண்டிருக்கும் மனிதத் தொடர்பும் முக்கியமானதாக இருக்கலாம்.

உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.