வீடு அல்லது கடையை வாடகைக்கு எடுக்கும்போது, ஒப்பந்தம் ஒன்றை எழுதிக்கொள்வது மட்டும் போதுமா என்ற கேள்வியை எழுப்பியுள்ளது சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய தீர்ப்பு. வீட்டு உரிமையாளரின் சகோதரர் கையெழுத்திட்டதாக கூறப்படும் பதிவு செய்யப்படாத வாடகை ஒப்பந்தத்தை அடிப்படையாக வைத்து, தன்னை அங்கிருந்து வெளியேற்றக்கூடாது என்று ஒருவர் கோரியிருந்தார். ஆனால், அந்த நபர் உண்மையான வாடகைதாரர் என்பதை நிரூபிக்க போதுமான ஆதாரங்களை சமர்ப்பிக்கவில்லை எனக் கூறிய நீதிமன்றம், அவருக்கு வெளியேற்றத்திலிருந்து பாதுகாப்பு வழங்க மறுத்துள்ளது.
இந்த வழக்கில் வாடகைதாரராகக் கூறிக்கொண்ட நபர், நீண்ட காலமாக ஒரு சொத்தில் வசித்து வந்ததாக தெரிவித்திருந்தார். அந்த சொத்தின் உரிமையாளரின் சகோதரருடன் செய்ததாக கூறப்படும் வாடகை ஒப்பந்தத்தையே அவர் தனது முக்கிய ஆதாரமாக முன்வைத்தார். அந்த ஒப்பந்தம் பதிவு செய்யப்படாததாக இருந்தது. மேலும், அந்த இடத்தில் தான் சட்டபூர்வமாக வாடகைக்கு குடியிருந்து வருவதாகவும், எனவே தன்னை கட்டாயமாக வெளியேற்றுவதற்கு உரிமையாளருக்கு அனுமதி வழங்கக்கூடாது என்றும் அவர் நீதிமன்றத்தில் கோரிக்கை வைத்தார்.
ஆனால், வழக்கை விசாரித்த நீதிமன்றம் முதலில் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை முன்வைத்தது. வாடகைதாரர் என்று கூறும் நபருக்கும் உண்மையான சொத்து உரிமையாளருக்கும் இடையே சட்டபூர்வமான landlord-tenant உறவு இருப்பதை நிரூபிக்க முடியுமா என்பதே அந்த கேள்வி. ஒருவர் வாடகை ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டிருந்தால் மட்டும், அவர் அந்த சொத்தை சட்டபூர்வமாக வாடகைக்கு விடும் அதிகாரம் கொண்டவர் என்று கருத முடியாது. ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்ட நபருக்கு அந்த சொத்தை வாடகைக்கு விடுவதற்கான சட்ட உரிமை இருந்ததா என்பதும் முக்கியம் என வழக்கின் சூழ்நிலை காட்டுகிறது.
இந்த வழக்கில் சொத்து உரிமையாளரின் சகோதரருக்கு அந்த இடத்தில் ஒரு கடையை நடத்துவதற்கு மட்டுமே அனுமதி வழங்கப்பட்டிருந்ததாக உரிமையாளர் தரப்பு தெரிவித்தது. அதாவது, அவர் அந்த இடத்தை தனது சொத்தாக வைத்திருக்கவில்லை என்றும், அவருக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த அனுமதியின் அடிப்படையில் மட்டுமே அங்கு இருந்ததாகவும் கூறப்பட்டது. அப்படியான நிலையில், அந்த சகோதரருக்கு வேறு ஒருவரை சட்டபூர்வமாக வாடகைக்கு அமர்த்தும் அதிகாரம் இருந்ததா என்பதே முக்கிய பிரச்சினையாக மாறியது. உரிமையாளர் தரப்பு, அத்தகைய அதிகாரம் அவருக்கு இல்லை என்று வாதிட்டது.
மேலும், வாடகைதாரர் நீதிமன்றத்தில் மற்றொரு முக்கியமான விஷயத்தையும் நிரூபிக்கத் தவறியதாக நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. அவர் யாருக்கு வாடகை செலுத்தினார் என்பதற்கான தெளிவான ஆதாரங்கள் இல்லை. ஒப்பந்தத்தில் மாத வாடகை ரூ.150 என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும், அந்த தொகையை உண்மையில் செலுத்தியதை நிரூபிக்கும் ரசீது, வங்கி பரிவர்த்தனை அல்லது வேறு ஆதாரம் எதுவும் சமர்ப்பிக்கப்படவில்லை. வழக்கு தொடங்கிய பின்னரும் அந்த வாடகைத் தொகையை நீதிமன்றத்தில் செலுத்தி தனது நல்லநம்பிக்கையை காட்டவில்லை என்பதும் கவனத்தில் கொள்ளப்பட்டது.
இதோடு நிற்காமல், வாடகை ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டதாக கூறப்படும் உரிமையாளரின் சகோதரரையும் வாடகைதாரர் நீதிமன்றத்தில் சாட்சியாக அழைத்து தனது தரப்பை நிரூபிக்கவில்லை. இதனால், உண்மையில் அந்த ஒப்பந்தம் எப்படி உருவானது, யார் வாடகை பெற்றார், எந்த காலத்திற்கு வாடகை வழங்கப்பட்டது போன்ற அடிப்படை விஷயங்களுக்கே போதுமான ஆதாரம் இல்லை என்று நீதிமன்றம் கருதியது.
இந்த சொத்து தொடர்பாக குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கிடையேயும் ஏற்கனவே உரிமை பிரச்சினை இருந்ததாக வழக்கு விவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அந்த உரிமை தொடர்பான தனி வழக்கில், தற்போதைய சொத்து உரிமையாளருக்கு சாதகமாக சென்னை உயர் நீதிமன்றம் முன்பு தீர்ப்பு வழங்கியிருந்தது. இதனால், குறிப்பிட்ட சொத்தின் மீது உரிமையாளரின் உரிமை தொடர்பான நிலைப்பாடும் நீதிமன்றத்தின் முன் இருந்தது.
இதன் பின்னணியில், சொத்து உரிமையாளர் வாடகைதாரரிடம் இடத்தை காலி செய்யுமாறு கேட்டதாகவும், அல்லது மாத வாடகையாக ரூ.500 செலுத்துமாறு தெரிவித்ததாகவும் கூறப்பட்டது. ஆனால், வாடகைதாரர் அதற்கு பதிலாக நீதிமன்றத்தை அணுகி, தன்னை வெளியேற்றுவதற்கு தடை விதிக்க வேண்டும் என்று கோரினார். இந்த சூழ்நிலைகளையும் அவர் சமர்ப்பித்த ஆதாரங்களையும் பரிசீலித்த நீதிமன்றம், அவர் சட்டபூர்வமான வாடகைதாரர் என்பதை நிரூபிக்கவில்லை என்று முடிவு செய்தது.
செப்டம்பர் 21, 2026 அன்று வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பில், மனுதாரர் வாடகைதாரராகவோ அல்லது சட்டபூர்வமாக அந்த இடத்தில் இருப்பவராகவோ இருப்பதை நிரூபிக்கவில்லை என்பதால், உண்மையான சொத்து உரிமையாளருக்கு எதிராக வெளியேற்றத் தடையுத்தரவு பெற அவருக்கு உரிமை இல்லை என்று சென்னை உயர் நீதிமன்றம் தெரிவித்தது. இதனால், அவருக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த பாதுகாப்பு கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டது.
இந்த வழக்கு வீடு அல்லது கடையை வாடகைக்கு எடுக்கும் அனைவருக்கும் முக்கியமான நடைமுறை பாடத்தை முன்வைக்கிறது. வாடகை ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுவது மட்டுமல்லாமல், அந்த ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடும் நபர் உண்மையான உரிமையாளரா அல்லது சட்டபூர்வமாக வாடகைக்கு விடும் அதிகாரம் பெற்றவரா என்பதை உறுதி செய்வதும் அவசியம்.
அதேபோல், வாடகைத் தொகையை வங்கி பரிவர்த்தனை மூலம் செலுத்துவது அல்லது முறையான ரசீதை பெற்றுக்கொள்வது போன்ற ஆவணங்களை பாதுகாப்பாக வைத்திருப்பதும் எதிர்காலத்தில் பிரச்சினை ஏற்பட்டால் முக்கிய ஆதாரமாக அமையும். சொத்து வாடகை தொடர்பான விவகாரங்களில் ஒப்பந்தத்தின் உள்ளடக்கம் மட்டுமல்லாமல், அதை உருவாக்கிய நபரின் சட்டபூர்வ அதிகாரம், வாடகை செலுத்தியதற்கான ஆதாரம் மற்றும் உரிமையாளர்–வாடகைதாரர் உறவை நிரூபிக்கும் ஆவணங்கள் ஆகிய அனைத்தும் முக்கியம் என்பதை இந்த வழக்கு வெளிப்படுத்தியுள்ளது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்