இன்றைய நவீன உலகில், வரதட்சணை கொடுமைகள் எல்லாம் ஒரு காலத்தோடு முடிந்துவிட்டது என்று நாம் பலரும் நம்புகிறோம். ஆனால், டிவிஷன் ஷர்மா மற்றும் தீபிகா நகர் போன்றவர்களின் துயரமான மரணச் செய்திகள், அந்தப் பிம்பத்தை உடைத்து எறிந்திருக்கின்றன. அந்தப் பெண்கள் படித்தவர்கள், வேலைக்குச் செல்பவர்கள், நகரத்தில் வசதியான சூழலில் வாழ்ந்தவர்கள். இவர்களது வாழ்க்கையில் நடந்த இந்தச் சோகம், வரதட்சணை என்பது கல்வி கற்காதவர்கள் அல்லது கிராமப்புறங்களில் மட்டுமே நடக்கும் ஒன்று என்ற நம்மிடம் இருந்த நம்பிக்கையைச் சிதைத்திருக்கிறது. படித்த குடும்பங்களிலும் இத்தகைய வன்முறைகள் ஒளிந்திருப்பதை உணர்ந்தபோது, பல இளம் பெண்களுக்குள் ஒருவிதமான அச்சம் தொற்றிக்கொண்டது.
நவீன கால திருமணங்களில் வரதட்சணை என்ற வார்த்தை பகிரங்கமாகப் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, விலையுயர்ந்த பரிசுகள், ஆடம்பரமான சடங்குகள், உறவினர்களுக்குத் தரப்படும் அன்பளிப்பு உறைகள் என அது மென்மையான வடிவம் எடுத்திருக்கிறது. இதை இப்போது யாரும் வரதட்சணை என்று சொல்வதில்லை, ஏனென்றால் அது சமூக ரீதியாக அவமானமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஆனாலும், திருமணத்திற்குப் பிறகு ஒரு பெண் தனது புகுந்த வீட்டின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப தன்னை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற அழுத்தம், மறைமுகமாகத் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. கணவனின் குடும்பத்திற்குத் தனது சுய அடையாளத்தை விட்டுக்கொடுத்து, அங்கு பணிவிடை செய்பவராக மாறிப்போகவே பல பெண்கள் வற்புறுத்தப்படுகிறார்கள்.
இந்தத் தலைமுறை ஆண்கள் சமத்துவத்தைப் பேசும் மொழியைக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்ஸ்டாகிராமில் பெண்ணியத்தைப் பற்றிப் பேசுவது, மனநல ஆரோக்கியத்தைப் பற்றி விவாதிப்பது என இவர்கள் நவீனமாகத் தெரிகிறார்கள். ஆனால், பல நேரங்களில் இந்த நவீன முகமூடிக்குக் கீழே பழமைவாத சிந்தனைகளே ஒளிந்திருக்கின்றன. உண்மையான சமத்துவம் தேவைப்படும்போது, இவர்கள் உடனடியாகப் பின்வாங்கி விடுகிறார்கள். சமூக வலைத்தளங்களில் பரவும் தவறான கருத்துகளாலும், ஆண்ட்ரூ டேட் போன்றவர்களின் தாக்கத்தாலும், ஆண்கள் பலரும் பெண்களைச் சந்தேகத்துடனும் ஒருவிதப் பாதுகாப்பின்மையுடனும் பார்க்கத் தொடங்கியிருப்பது வருத்தமான உண்மை.
நவீன திருமணங்கள் இப்போது ஒரு அழகான பந்தமாகத் தெரிவதில்லை; மாறாக, ஒரு ரிஸ்க் எடுக்கும் பிசினஸ் டீல் போல மாறியிருக்கிறது. திருமணத்திற்குப் பிறகு பெண்களின் பெற்றோரைச் சந்திப்பதற்குத் தடைகள், குடும்பப் பொறுப்புகளைப் பெண் மட்டுமே சுமக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு, நிதி ரீதியாகப் பங்களித்தாலும் வீட்டின் முடிவுகளில் சம உரிமை மறுக்கப்படுவது எனப் பல நுட்பமான வன்முறைகள் நிகழ்கின்றன. கணவனின் குடும்பத்தில் மன ரீதியாக ஒன்றிணைய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படும் அதே அழுத்தம், மனைவியின் குடும்பத்தை ஏற்றுக்கொள்வதில் ஆண்களுக்கு இருப்பதில்லை. இவை அனைத்தும் 'அட்ஜஸ்ட்' செய்து வாழ்வது என்ற பெயரில் பெண்களின் மனதை மெல்ல மெல்லச் சிதைக்கின்றன.
இத்தகைய வன்முறைகள் பெரும்பாலும் வெளிப்படையான தாக்குதல்களாக இருப்பதில்லை. கிண்டல்கள், கேலிகள், "எங்கள் காலத்து பெண்கள் இதையெல்லாம் பொறுத்துக்கொண்டார்கள்" என்ற ஒப்பீடு, குடும்பத்தினர் முன் அவமானப்படுத்துவது என ஆயிரம் சிறிய விஷயங்களாகத்தான் இவை வெளிப்படுகின்றன. இதைக் கண்டு கொள்ளாமல் போகும்போதுதான், ஒரு கட்டத்தில் பெண்கள் மனதளவில் உடைந்து போய்விடுகிறார்கள். திருமண வாழ்க்கை என்பது ஒருவரைச் சிறை வைப்பதல்ல, மாறாக ஒருவருக்கு ஒருவர் துணையாக இருப்பது. ஆனால், இன்றைய பல திருமணங்கள் பெண்களை ஒரு கருவியாக மட்டுமே பயன்படுத்தும் வகையில் இருக்கின்றன.
இறுதியாக, நம் குடும்பங்கள் செய்ய வேண்டிய மிக முக்கியமான விஷயம் ஒன்று இருக்கிறது. திருமணத்திற்குப் பிறகு ஒரு மகள் தனது கணவன் வீட்டில் துன்பப்படும்போது, அவளைத் தொடர்ந்து அங்கேயே வாழச் சொல்லி வற்புறுத்துவதுதான் மிகப்பெரிய தோல்வி. அந்த மகள் தனது கணவன் வீட்டை விட்டு மீண்டும் தனது தாய் வீட்டிற்குத் திரும்பி வருவதைத் தோல்வியாகப் பார்க்காதீர்கள். ஒரு மகளை உயிருடன் உங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்து வருவதே, அவளைச் சிதைந்த மனதுடன் சவப்பெட்டிக்குத் தூக்கிச் செல்வதை விட மேலானது. வரதட்சணை கொடுமை என்பது ஒரு சாவு நிகழ்வாக மாறும் வரை காத்திருக்காமல், பெண்களின் உரிமைகளுக்காகவும், அவர்களின் சுயமரியாதைக்காகவும் குரல் கொடுப்பதே இப்போதைய காலத்தின் கட்டாயம்.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்.