

இந்தியாவில் வாழும் பலருக்கு அன்றாட வாழ்க்கையின் பரபரப்பு இயல்பான ஒன்றாகவே தெரிந்திருக்கலாம். காலையில் எழுந்தவுடன் சமையல், குழந்தைகள் மற்றும் குடும்பத்தினருக்கான ஏற்பாடுகள், வேலைக்குச் செல்லும் அவசரம், போக்குவரத்து நெரிசல், மளிகைப் பொருட்கள் வாங்குதல் என ஒரு நாளின் பெரும்பகுதி சிறிய சிறிய வேலைகளிலேயே கழிந்துவிடுகிறது. வீட்டில் உதவியாளர்கள் இருந்தாலும், வேலை குறைந்துவிட்டதாக உணராதவர்களும் இருக்கிறார்கள். இந்நிலையில், பெங்களூருவில் வசித்து வரும் நியூசிலாந்தைச் சேர்ந்த Paula Simpson, இந்தியாவிலும் நியூசிலாந்திலும் தனது வாழ்க்கை முறையை ஒப்பிட்டு பகிர்ந்துள்ள அனுபவம் சமூக வலைதளங்களில் கவனம் பெற்றுள்ளது.
நியூசிலாந்தில் இருந்தபோது சமையல், வீட்டை சுத்தம் செய்தல், வாகனம் ஓட்டுதல் போன்ற வேலைகளை தானே செய்தபோதிலும், அங்கு தனக்கு அதிகமான ஓய்வு நேரம் இருந்ததாக அவர் கூறியுள்ளார். இந்தியாவில் வீட்டு வேலைகளில் உதவி கிடைத்தாலும், அன்றாட வாழ்க்கையை நிர்வகிப்பதற்குத் தேவையான நேரமும் மன உழைப்பும் அதிகமாக இருப்பதாக அவர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். இது இந்திய வாழ்க்கை முறையை குறை கூறும் பார்வையாக இல்லாமல், இரண்டு நாடுகளின் அன்றாட நடைமுறைகளில் இருக்கும் வேறுபாடுகளைப் பற்றிய ஒரு தனிப்பட்ட அனுபவமாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
அவர் குறிப்பிட்ட முக்கியமான விஷயங்களில் ஒன்று உணவு தயாரிக்கும் முறை. இந்தியாவில் பல குடும்பங்களில் தினமும் புதிதாக சமைத்த உணவு சாப்பிடுவது வழக்கமாக உள்ளது. குறிப்பாக காலை உணவே பல்வேறு வகையான உணவுகளை உள்ளடக்கியதாக இருக்கலாம். உதாரணமாக, மசாலா தோசை என்பது தோசை மாவு தயாரிப்புடன் மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை. உருளைக்கிழங்கு மசாலா, சாம்பார், சட்னி என அதனுடன் சேரும் பல பொருட்களையும் தனித்தனியாக தயாரிக்க வேண்டியுள்ளது. அதேபோல் மாலை நேரத்தில் தேநீருடன் பக்கோடா போன்ற சிற்றுண்டி தயாரிப்பதற்கும் கூடுதல் நேரமும் பணியும் தேவைப்படுகிறது.
வீட்டை சுத்தமாக வைத்திருப்பதும் மற்றொரு முக்கிய அம்சமாக அவர் அனுபவத்தில் இடம்பெற்றுள்ளது. இந்திய நகரங்களில் தூசி மற்றும் மாசு அதிகமாக இருப்பதால், வீடுகளில் உள்ள மேற்பரப்புகளை அடிக்கடி சுத்தம் செய்ய வேண்டிய நிலை ஏற்படுவதாக அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். இதனால் ஒரு முறை வீட்டை சுத்தம் செய்துவிட்டால் வேலை முடிந்துவிடுவதில்லை. மீண்டும் மீண்டும் செய்ய வேண்டிய பணியாக அது மாறுகிறது. வெளியில் உள்ள சூழல் வீட்டுக்குள் ஏற்படுத்தும் தாக்கமும் அன்றாட வேலை நேரத்தை அதிகரிக்கக்கூடிய காரணிகளில் ஒன்றாக இருக்கலாம்.
போக்குவரத்தும் இந்த அனுபவத்தில் முக்கிய இடம் பெறுகிறது. இந்திய நகரங்களில் வாகனம் ஓட்டும்போது கார்களுடன் இருசக்கர வாகனங்கள், பாதசாரிகள், விலங்குகள், சாலையின் குழிகள் மற்றும் எதிர்பாராத வகையில் நகரும் வாகனங்கள் என பல அம்சங்களை ஒரே நேரத்தில் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது. குறிப்பாக போக்குவரத்து நெரிசலும் தொடர்ச்சியான ஹாரன் சத்தமும் பயணத்தை உடல் ரீதியாக மட்டுமல்லாமல் மன ரீதியாகவும் சோர்வடையச் செய்யலாம். இதற்கு மாறாக, ஒழுங்கான போக்குவரத்து அமைப்பு மற்றும் கணிக்கக்கூடிய சாலை சூழல் கொண்ட இடங்களில் பயணம் செய்வது குறைந்த மன அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
வீட்டு வேலைக்கு உதவியாளர்கள் இருப்பது இந்திய குடும்பங்களில் ஒரு முக்கிய வசதியாக இருந்தாலும், அதற்கும் நிர்வாகப் பொறுப்பு இருப்பதை Simpson சுட்டிக்காட்டுகிறார். வேலைக்காரர் அல்லது சமையல்காரர் இருந்தாலும், என்ன செய்ய வேண்டும், எப்போது செய்ய வேண்டும், வீட்டில் உள்ளவர்களின் விருப்பம் என்ன என்பதைக் கூறி ஒருங்கிணைக்க வேண்டியுள்ளது. அதாவது உடல் உழைப்பின் ஒரு பகுதி குறைந்தாலும், அந்தப் பணியை நிர்வகிக்கும் மன உழைப்பு தொடர்ந்து இருக்கிறது. இதுவே “வீட்டு வேலை குறைந்துவிட்டது” என்ற உணர்வை ஏற்படுத்தாமல் இருக்கக்கூடிய ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.
மளிகைப் பொருட்கள் வாங்கும் பழக்கத்திலும் இரு நாடுகளுக்கு இடையே வேறுபாடு இருப்பதாக அவர் தெரிவித்துள்ளார். நியூசிலாந்தில் வாரத்திற்கு ஒருமுறை பெரிய அளவில் மளிகைப் பொருட்களை வாங்கும் பழக்கம் இருந்த நிலையில், இந்தியாவில் புதிய காய்கறிகள் மற்றும் பிற பொருட்களை அடிக்கடி வாங்க வேண்டிய சூழல் இருப்பதாக அவர் அனுபவித்துள்ளார். கொத்தமல்லி அல்லது முட்டை போன்ற சிறிய பொருட்களுக்காக கூட கடைக்குச் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டால், ஒவ்வொரு பயணமும் தனித்தனியான நேரச் செலவாக மாறுகிறது.
இதற்கு மேலாக, நகரங்களின் ஒலி மற்றும் கூட்ட நெரிசலும் அன்றாட வாழ்க்கையின் மன அழுத்தத்தை அதிகரிக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது. வாகன ஹாரன்கள், கட்டுமானப் பணிகள், ஒலிபெருக்கிகள், மக்கள் கூட்டம் போன்றவை தொடர்ந்து சுற்றுப்புறத்தில் இருக்கும் போது, அவற்றுக்கு பழகிவிட்டாலும் மூளைக்கு கிடைக்கும் ஓய்வு நேரம் குறையலாம். இதனால் ஒருவர் வீட்டில் இருந்தாலும் முழுமையான அமைதியை அனுபவிப்பது சிரமமாக இருக்கலாம் என்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது.
அதே நேரத்தில், இந்தியாவின் “ஜுகாட்” கலாசாரத்தையும் இந்த விவாதத்தில் பார்க்க வேண்டியுள்ளது. பல்வேறு சிக்கல்களுக்கு உடனடி மாற்று வழிகளை கண்டுபிடிக்கும் திறன் இந்தியர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது. ஆனால் ஒரு பணியை முடிக்க முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட எளிய நடைமுறை இல்லாமல், ஒவ்வொரு முறையும் சூழ்நிலைக்கேற்ப தீர்வு காண வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டால், அந்தச் செயல்முறையே கூடுதல் நேரத்தையும் மன உழைப்பையும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
இந்த அனுபவம் இறுதியில் ஒரு சுவாரஸ்யமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: வாழ்க்கையில் செய்ய வேண்டிய வேலைகளின் எண்ணிக்கையா முக்கியம், அல்லது அந்த வேலைகளைச் செய்ய வேண்டிய விதமும் சுற்றுச்சூழலும்தானா அதிக சோர்வை உருவாக்குகின்றன? வெளிநாட்டில் ஒருவர் சமையல், சுத்தம் போன்ற பல வேலைகளைத் தானே செய்தாலும், சிறந்த உள்கட்டமைப்பு, ஒழுங்கான சேவைகள், குறைந்த பயண நேரம் மற்றும் எளிமையான நடைமுறைகள் காரணமாக அதிக ஓய்வு நேரத்தைப் பெற முடியும். அதேசமயம் இந்தியாவில் சில வேலைகளுக்கு உதவி கிடைத்தாலும், அவற்றை ஒருங்கிணைத்தல், அடிக்கடி பொருட்கள் வாங்குதல், போக்குவரத்து மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சார்ந்த சவால்கள் கூடுதல் நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
குறிப்பாக குடும்பப் பொறுப்புகளில் சமையல், சுத்தம், குழந்தைகள் தொடர்பான பணிகள், பொருட்கள் வாங்குதல் போன்றவற்றை தொடர்ந்து மேற்கொள்ளும் பெண்களுக்கு இந்தக் கேள்வி இன்னும் முக்கியமானதாக இருக்கிறது. ஒரு வீட்டில் எவ்வளவு உதவி இருக்கிறது என்பதைக் காட்டிலும், அந்த வீட்டின் அன்றாட வாழ்க்கை எவ்வளவு எளிமையாகவும் திட்டமிட்டதாகவும் அமைந்துள்ளது என்பதும் வாழ்க்கைத் தரத்தை தீர்மானிக்கிறது. இதனால், இந்த நியூசிலாந்து பெண்ணின் அனுபவம் இந்திய வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு விமர்சனமாக மட்டும் பார்க்கப்படாமல், “நமது அன்றாட வாழ்க்கையை இன்னும் எளிமையாக மாற்ற முடியுமா?” என்ற சிந்தனையை உருவாக்கும் ஒரு சுவாரஸ்யமான பார்வையாகவும் அமைந்துள்ளது.
உள்ளூர் முதல் உலகம் வரை பரபரப்பான ஹாட் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறிய மாலைமுரசு யூடியூப் சேனலை காண இங்கே கிளிக் செய்யவும்